Υπάρχει μια πολύ παλιά συζήτηση που μάλλον δεν θα τελειώσει ποτέ: “Το gaming είναι μορφή τέχνης;”
Αν με ρωτήσεις προσωπικά; Ναι. Και μάλιστα χωρίς δεύτερη σκέψη.
Έχοντας ασχοληθεί λίγο με τη μουσική, λίγο με την υποκριτική αλλά και παρακολουθώντας τη βιομηχανία εδώ και χρόνια, είναι αδύνατο να μη δεις ότι τα video
games έχουν εξελιχθεί σε κάτι πολύ μεγαλύτερο από “ένα παιχνίδι που παίζεις στον καναπέ”.
Και ξέρεις ποιο είναι το πιο όμορφο;
Πολλές φορές, τα μεγαλύτερα “διαμάντια” δεν βγαίνουν από γίγαντες της βιομηχανίας όπως η Ubisoft για παράδειγμα. Βγαίνουν από μικρές ομάδες ανθρώπων που είχαν όραμα, έμπνευση και κυρίως… ψυχή.
Όταν το μεράκι νικά τα deadlines
Πάρε για παράδειγμα το Clair Obscur: Expedition 33. Ένα παιχνίδι που δημιουργήθηκε από developers οι οποίοι είχαν περάσει από την Ubisoft, αποχώρησαν και έφτιαξαν κάτι δικό τους. Χωρίς την πίεση, τα deadlines ή ακόμη να δουλεύουν σε κάτι που δεν τους εκφράζει. Ένα παιχνίδι που δεν ξεχώρισε μόνο για το gameplay του, αλλά για τη μουσική του, την ατμόσφαιρά του, τη σκηνοθεσία, το voice acting και τα συναισθήματα που σου δημιουργεί.
Μάλιστα, η μουσική του παιχνιδιού έφτασε σε τέτοιο επίπεδο που συναυλίες με την μπάντα που δημιούργησε το soundtrack γίνονται sold out. Σκέψου το λίγο αυτό…Ένα video game κατάφερε να “βγει” έξω από τα όρια του gaming community και να αγγίξει ανθρώπους μέσω της μουσικής του.
Και κάπου εκεί καταλαβαίνεις ότι μιλάμε για τέχνη.
Όχι απλά entertainment.
Ένα game δεν φτιάχνεται μόνο από developers
Πολλοί βλέπουν μόνο τον προγραμματισμό. Αλλά ένα μεγάλο παιχνίδι είναι κάτι πολύ περισσότερο.
Χρειάζονται:
- Ηθοποιοί- voice actors
- σκηνοθέτες
- σεναριογράφοι
- concept artists
- animators
- composers
- designers
Ουσιαστικά, ένα game μοιάζει με κινηματογραφική παραγωγή που… μπορείς να ζήσεις ο ίδιος. Και το πιο σημαντικό; Δίνει δουλειά σε ανθρώπους που κυνηγούν δημιουργικά επαγγέλματα, τα οποία στις μέρες μας μόνο εύκολα δεν είναι.
Γιατί ναι, δεν είναι εύκολο να ζήσεις ως μουσικός, ηθοποιός ή σκηνοθέτης το 2026. Και όμως, η gaming βιομηχανία δημιουργεί πλέον τεράστιες ευκαιρίες για όλους αυτούς.
Τα games που σε κάνουν να νιώθεις
Υπάρχουν παιχνίδια που δεν τα θυμάσαι επειδή είχαν “ωραία γραφικά”. Τα θυμάσαι γιατί σου άφησαν κάτι. Το God of War, για παράδειγμα, μίλησε για τη σχέση πατέρα και γιου μέσα από τον Κράτος και τον Ατρέα. Το The Last of Us μάς έδειξε έναν άνθρωπο διαλυμένο ψυχολογικά, τον Τζόελ, να βρίσκει ξανά λόγο να συνεχίσει μέσα από την Έλλη.
Με διάφορα διλήμματα, όπως τι είναι το σωστό και τι το λάθος, την επιβίωση και την αγάπη.
Games σαν αυτά δεν σε κάνουν απλά να “παίζεις”. Σε κάνουν να σκέφτεσαι και να προβληματίζεσαι. Ακόμα και τα Souls-like παιχνίδια, όσο κι αν μας έχουν κάνει να πετάξουμε χειριστήρια στον τοίχο, σου μαθαίνουν κάτι πολύ σημαντικό: υπομονή. (Και rage management… κάπως.)
Το πρόβλημα της σύγχρονης gaming βιομηχανίας
Και εδώ έρχεται το μεγάλο ερώτημα: Ποσότητα ή ποιότητα; Γιατί όπως συμβαίνει με τις σειρές, τις streaming πλατφόρμες και άλλα είδη ψυχαγωγίας, έτσι συμβαίνει και στο gaming: Υπάρχει τεράστια ποσότητα. Αλλά όχι πάντα ποιότητα.
Μεγάλες εταιρείες πολλές φορές εγκλωβίζονται σε deadlines, οικονομικές πιέσεις και απαιτήσεις μετόχων.
Το αποτέλεσμα;
Ατελείωτα DLCs, expansions, ανακύκλωση ιδεών, rushed κυκλοφορίες.
Η Ubisoft είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της νοοτροπίας με τη συνεχή “γραμμή παραγωγής” του Assassin’s Creed.Από την άλλη, η Capcom κάνει remakes στα Resident Evil που δείχνουν ότι ακόμα και μια μεγάλη εταιρεία μπορεί να δημιουργήσει κάτι πραγματικά εξαιρετικό όταν δώσει χρόνο και προσοχή (Απλά… ας ξεχάσουμε το Resident Evil 3 remake. Ναι, ακόμα κλαίω τα λεφτά μου.).
Και μετά έρχεται το Hollow Knight…
Και εδώ φαίνεται η δύναμη των indie studios. Το Hollow Knight: Silksong είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα hype που χτίστηκε όχι μέσω marketing εκατομμυρίων, αλλά μέσω της εμπιστοσύνης του κοινού. Χρόνια αναμονής. Σχεδόν μυθικό επίπεδο προσμονής. Και κάθε φορά που εμφανιζόταν κάτι σχετικό με την ανάπτυξη του παιχνιδιού, το internet… λύγιζε.
Και αυτό το καταλαβαίνεις, διότι όταν κυκλοφόρησε όλα τα stores σε διάφορες πλατφόρμες “έπεσαν” και δεν λειτουργούσε τίποτα.
Μόνο το GTA 6 πιστεύω θα ξεπεράσει αυτό που έκανε το Silksong.
Τα video games είναι νέο είδος τέχνης
Οπότε ναι. Το gaming δεν είναι απλά “πατάω κουμπιά”.
Είναι μουσική. Είναι σενάριο. Είναι υποκριτική. Είναι σκηνοθεσία. Είναι τέχνη. Και ίσως το πιο σημαντικό; Είναι ένας χώρος που μπορεί να ενώσει ανθρώπους από δεκάδες διαφορετικούς καλλιτεχνικούς τομείς για να δημιουργήσουν κάτι που θα μείνει στον χρόνο.
Και αν τα indie studios όπως αυτά πίσω από το Clair Obscur και το Hollow Knight συνεχίσουν να δείχνουν τον δρόμο, τότε ίσως οι μεγάλες εταιρείες να θυμηθούν ξανά κάτι πολύ βασικό:
Τα καλύτερα παιχνίδια δεν φτιάχνονται μόνο με τεράστιες παραγωγές.
Φτιάχνονται με πάθος.
Διαβάστε ακόμα:
Το πρώτο μεγάλο update του Tavern Keeper είναι πλέον διαθέσιμο
Σχόλια 1