Δε μας έφτανε το κλασικό, έχουμε και το digital.
Τι σου ‘λειπε ΚΑΙ σήμερα, αν έχεις παιδιά;
Χρόνος; Λεφτά; Ξεκούραση; Βοήθεια;
Κάποιος να κάνει τις δουλειές του σπιτιού;
Κάποιος να παίρνει τις σοβαρές αποφάσεις και να αναλαμβάνει την ευθύνη γι’ αυτές;
Ένα manual, που έλεγα στο πρώτο μου κείμενο στο Gamelab, για την ανατροφή των παιδιών και ψάξε ψάξε δε θα το βρεις;
Μήπως καλύτερα σχολεία;
Λιγότερο διάβασμα στο σπίτι για να μην πλακώνεστε και να μην πληρώνετε περιουσίες σε έξτρα μαθήματα και λιγότερες ώρες σε συνεννοήσεις και κοινές συνομιλίες με δασκάλους-γονείς- συλλόγους γονέων;
Καλύτερες παροχές υγείας για ΄σένα και τα παιδιά;
Λιγότερη αναμονή στα νοσοκομεία όταν αρρωσταίνουν;
Δωρεάν οδοντίατροι και σιδεράκια;
Λίγες ανέμελες διακοπές, λίγες στιγμές χαλάρωσης χωρίς να τις πληρώνεις μια περιουσία;
Κάνα ταξίδι με τα παιδιά ή χωρίς, να δεις και τίποτ’ άλλο εκτός απ’ το χωριό;
Μήπως, ΛΕΩ ΜΗΠΩΣ σου λείπουν κάπως καλύτερες συνθήκες εργασίας, κάπως πιο ανθρώπινοι ρυθμοί, ώστε να μένει λίγη ενέργεια όταν γυρνάς στο σπίτι;
Μήπως σου ‘λειπε λίγη ασφάλεια;
Δρόμοι να κυκλοφορούν τα πιτσιρίκια σου μόνα τους;
Καμιά πλατεία, κάνα πάρκο;
Κάνα ασφαλές τρένο;
Όοοοοοοοοοοοοοοοχι.
Τίποτα από αυτά.
Αν είσαι γονιός στην Ελλάδα σήμερα, αυτό που σου έλειπε … είναι ΑΚΟΜΑ ΕΝΑ ΑΤΟΜΟ ΝΑ ΣΟΥ ΔΙΝΕΙ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ. #νοτ
Επειδή ξέρω ότι από τότε που έγινες γονιός ΟΛΟΙ (ευγενικά ή όχι) έρχονται να σου πουν το μακρύ και το κοντό τους και να σε συμβουλέψουν (ή να σε κριτικάρουν), θα προσπαθήσω ΠΟΛΥ να μην ακούγομαι σαν δασκάλα που σηκώνει δάχτυλα (20 χρόνια καθηγήτρια καταλαβαίνεις, δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω – once a teacher always a teacher) και θα περιοριστώ σε δεδομένα που έχω μαζέψει από διάβασμα, εμπειρία και επίσημους οργανισμούς, για να την παλέψουμε κάπως ψύχραιμα (ΚΑΙ) σε αυτή μας την αρμοδιότητα.
Γιατί δεν θέλω να σε πληγώσω, αλλά η ψηφιακή γονεϊκότητα δεν είναι άλλο είδος γονεϊκότητας απ’ την κανονική. Δεν είναι κάποια άλλη “γραμμή”. Δεν είναι επιλογή.
Είναι υποχρεώσή μας. Ναι, ΚΑΙ ΑΥΤΗ.
ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΟΣΠΑΝΤΩΝ ΑΥΤΟ ΤΟ ΝΤΙΤΖΙΤΑΛ ΠΑΡΕΝΤΙΝΓΚ, ΠΕΣ, ΜΑΣ ΕΣΚΑΣΕΣ
Παρόλο που δεν υπάρχει ακόμη ένας ενιαίος, θεσμικά κατοχυρωμένος ορισμός από έναν διεθνή οργανισμό για την ψηφιακή γονεϊκότητα, ένας ορισμός που προέκυψε από ανασκόπηση μελετών και νομίζω ότι μας καλύπτει αρκετά, είναι ότι digital parenting είναι
“οι γονεϊκές προσπάθειες και πρακτικές για την κατανόηση, υποστήριξη και ρύθμιση των δραστηριοτήτων των παιδιών σε ψηφιακά περιβάλλοντα, που περιλαμβάνουν την καθοδήγηση, την εκπαίδευση και την ενίσχυση κριτικών δεξιοτήτων για θετική, ασφαλή και υπεύθυνη χρήση της τεχνολογίας”.
Κοινώς, το τι θα κάνουμε για την ψηφιακή παιδεία των παιδιών μας, τον ψηφιακό γραμματισμό, το λεγόμενο “digital literacy”. ΤΙΝΤΟΥΤΟ ΠΑΛΙ ΩΡΕ.
Περίμενε, θα σου πω:
Αυτό στην ουσία σημαίνει
- να δείχνεις στο παιδί πώς να αξιοποιεί τα ψηφιακά μέσα (μορφωτικά, επαγγελματικά, για σύνδεση και κοινωνικοποίηση, για πολιτικοποίηση, για δειυκόλυνση της καθημερινότητας κλπ)
- να εκπαιδεύσεις στη δημιουργική χρήση, να δείχνεις τις δημιουργικές διεξόδους που δίνουν τα ψηφιακά μέσα
- να διδάξεις τι σημαίνει ψηφιακό αποτύπωμα
- να εξηγήσεις τι είναι τα προσωπικά δεδομένα και πώς να προστατεύει την ιδιωτικότητά του
- να μάθεις στο παιδί τον σεβασμό στο περιεχόμενο των άλλων και τι είναι η πνευματική ιδιοκτησία στον ψηφιακό κόσμο
- το πώς θα είναι υπεύθυνος και ασφαλής καταναλωτής, παραγωγός ή πωλητής, τι γίνεται με τις αγορές, την ψηφιακή οικονομία και τα digital assets
- εκπαίδευση σε βασικές τεχνολογικές δεξιότητες χειρισμού εξοπλισμού
- το να το βοηθήσεις να κατανοήσει τη λειτουργία των σόσιαλ μίντια
- το πώς θα προστατευτεί από παραπληροφόρηση, να καλλιεργήσεις την κριτική σκέψη και να το βοηθήσεις να αναπτύξει κριτικό πνεύμα
- να δείξεις το πώς να αποφεύγει κινδύνους (cyberbullying, phishing, απάτες κάθε είδους)
- να εξηγήσεις τι σημαίνει ψηφιακός πολίτης, ψηφιακά δικαιώματα, πώς κινούμαστε με σεβασμό στον ψηφιακό κόσμο
- εκπαίδευση στη λειτουργία, τη χρήση και τους κινδύνους της Τεχνητής Νοημοσύνης
- να στηρίξεις το παιδί στη χρήση, ώστε να αυτορρυθμίζεται, να βάζει τα δικά του όρια, να μπορεί να αποσυνδέεται
- να εκπαιδεύσεις το παιδί στην ηθική κρίση και να φροντίσεις να κατανοεί πώς λειτουργούν οι αλγόριθμοι
- να είσαι το καλό παράδειγμα με τη χρήση που κάνεις εσύ. Όπως παντού.
Για να μην τα πολυλογούμε, που το κάναμε ήδη εδώ που τα λέμε, το να καθοδηγείς το παιδί στο πώς να είναι ασφαλές, να περνάει καλά και να αξιοποιεί τα ψηφιακά εργαλεία και μέσα προς όφελός του (και του συνόλου, θα πω εγώ).
Αυτό, μπρο ή σις, είναι το digital parenting, η ψηφιακή γονεϊκότητα.
Κοινώς, όλα όσα είναι ευθύνη μας irl, που λένε όλη την ώρα οι γιοί μου (in real life, στην πραγματική ζωή δηλαδή), αλλά σε ψηφιακή έκδοση.
Μόνο εμείς έχουμε ευθύνη γι’ αυτό;
Θεωρητικά και η επίσημη εκπαίδευση, το σχολείο ως θεσμός και οι εκπαιδευτικοί φορείς. Αν με ρωτάς, νομίζω προηγούμαστε. Και χρονικά δηλαδή, εκ των πραγμάτων, αλλά και ουσιαστικά, όπως με όλα τα σχετικά με την αγωγή, έτσι και με αυτό.
Πάμε τώρα κι εσύ κι εγώ να συνεχίσουμε τον αγώνα μας με τα άπλυτα και τα διαβάσματα, όσο τα πιτσιρίκια παρακαλάνε για μια βόλτα παραπάνω ή λίγη οθόνη μέχρι πιο αργά το βράδυ, και τα λέμε στα επόμενα κείμενα, με εργαλεία και υλικό και εμπειρίες που μπορούν να μας βοηθάνε στην ψηφιακή γονεϊκότητα.
Για την κλασική τζίφος. Δε μας σώζει τίποτα. Κλάφτε. 😭😂
ΥΓ: Το κείμενο γράφεται 28/2 και αφιερώνεται στις οικογένειες των θυμάτων του δυστυχήματος των Τεμπών και ειδικά στους γονείς που έχασαν παιδιά και ζουν τον μεγαλύτερο εφιάλτη όλων μας. Οι άνθρωποι αυτοί δίνουν μάχη για να τιμωρηθούν οι ένοχοι, όχι μόνο για να δικαιωθούν τα παιδιά τους, αλλά και για να είναι τα δικά μας ασφαλή. Είμαστε μαζί τους.
Διαβάστε ακόμα:
Tales of Berseria Remastered – Η εκδίκηση της Velvet επιστρέφει
Το Warframe θα γίνει διαθέσιμο στο Nintendo Switch 2 στις 25 Μαρτίου
