(Ουπς. Να με πάλι, να λέω πράγματα που δεν περίμενες.)
Θα μπορούσα να μιλάω ώρες γι’ αυτό το θέμα. Και το κάνω, εδώ που τα λέμε. Νομίζω ότι έχω καταντήσει πιο γραφική κι απ’ το χωριό μου, γυρνάω από ‘δω κι από ‘κει και εξηγώ πόσο επικίνδυνο είναι να επιτρέπεται σε κυβερνήσεις να παίρνουν τέτοιου είδους αποφάσεις.
Το “από ‘δω κι από ‘κει” στην εποχή μας, σημαίνει “στα social media”.
Εκεί γίνεται ο δημόσιος διάλογος. Εκεί αράζουμε μικροί και μεγάλοι. Εκεί κάνουν καριέρα και όσοι είναι υπέρ της απαγόρευσής τους και κατά των οθονών γενικά. (#ohwait)
Πριν σου πω ποιους κινδύνους κρύβουν οι απαγορεύσεις τέτοιου είδους, θα σου πω τι δείχνει μια έρευνα απόψεων σχετικά με τις απαγορεύσεις, που έγινε τον Δεκέμβρη σε Αυστραλία και Αμερική από το Family Online Safety Institute – FOSI. (Η έρευνα γίνεται κάθε δυο χρόνια και αφορά την ασφάλεια στο διαδίκτυο. Αυτή τη φορά μέρος της αφιερώθηκε στις απόψεις παιδιών 10-17 και γονιών παιδιών της ίδιας ηλικίας στο ζήτημα των απαγορεύσεων. Μπορείς να τη διαβάσεις όλη εδώ.)
Στην έρευνα αυτή φαίνεται να υπάρχει διάσταση ανάμεσα στο πώς βλέπουν το ζήτημα τα παιδιά και πώς οι γονείς. (Έεεεεεεεεεεεεεεεελα δεν το πιστεύω, πρώτη φορά ξανασυμβαίνει). Διάσταση μεταξύ τους υπάρχει και στο πόσο θεωρούν ότι τα σόσιαλ βλάπτουν την ψυχική υγεία και στο πόσο βοηθητικά μπορεί να είναι για τη συναισθηματική ανάπτυξη και εξέλιξη των παιδιών (λόγω σύνδεσης με περιεχόμενο και ανθρώπους που θέλουν, δημιουργίας κοινοτήτων και εύρεσης υποστήριξης). Τα παιδιά υποστηρίζουν ότι θα βρεθεί τρόπος να παρακάμψουν τις απαγορεύσεις και θα βρουν άλλους τρόπους επικοινωνίας. Και γονείς και παιδιά πάντως συμφωνούν ότι καλύτερα θα ήταν να υπήρχε πρόβλεψη για ειδικά προφίλ και προσαρμοσμένο περιεχόμενο για εφήβους και περισσότερη ασφάλεια παρά οριστικά bans.
Και τι πειράζει ρε παιδιά αν κάποιος ξεκινήσει στα 15; Σιγά, δυο χρόνια είναι.
Απαγορεύεις και ησυχάζεις. Μετά όσο να ‘ναι είναι πιο ώριμο το παιδί. Γίνεται και συνείδηση ότι τα social είναι για πιο μεγάλους, οπότε όλα καλά.
Λοιπόν… σημείωνε.
1. Το 13 με το 15 δεν κάνει ΑΠΟΛΥΤΩΣ. ΚΑΜΙΑ. ΔΙΑΦΟΡΑ. Και ξέρεις γιατί;
Γιατί η ηλικία δε λέει απολύτως τίποτα για την ετοιμότητα. (Αν διάβασες ως εδώ και δεν σου ‘χουν σκάσει όλοι οι θείοι απ’ το χωριό που γράφουν στο Facebook και εκθέτουν τα οικογενειακά σας, ε κάτι δεν κάνω καλά.)
2. Τα παιδιά θα βρουν τρόπους να παρακάμψουν την απαγόρευση. Θα έρθουν σε επαφή με περιεχόμενο που δεν πρέπει, δίπλα σε μεγαλύτερους συγγενείς/φίλους κλπ.
3. Η απάντηση των αρχών σε αυτό θα είναι να ζητήσει επιβεβαίωση μέσω όχι μόνο ταυτότητας και πολύ προσωπικών δεδομένων, αλλά και μέσω βιομετρικών χαρακτηριστικών (με φωτογραφία ας πούμε, εντός εφαρμογής – ξεκίνησε ήδη αυτό στην Αυστραλία και ξεκινάει και στο Roblox). Αυτά τα δεδομένα κανείς δεν ξέρει αν και για πόσο καιρό θα είναι ασφαλή. (Έχουν υπάρξει περιπτώσεις διαρροής τέτοιων δεδομένων στο dark web και όλοι ξέρουμε πού μπορεί να πάει αυτό). Στο όνομα της ασφάλειας θα μας ζητούνται όλο και περισσότερα προσωπικά δεδομένα, όλο και περισσότερη καταγραφή των κινήσεων μας. Και τι πειράζει θα μου πεις. Ε, αν δεν σε πειράζει, να το κοιτάξεις. #σορυνοτσορυ
4. Τα σόσιαλ μίντια είναι η μόνη διέξοδος για παιδιά σε ευαίσθητα ή κακοποιητικά περιβάλλοντα. Το μόνο παράθυρο σε έναν κόσμο παρηγοριάς και συμπερίληψης. Μερικές φορές και η μόνη διέξοδος, δυστυχώς. (Το δυστυχώς εδώ δεν πάει στα σόσιαλ, πάει στα χάλια μας τα μαύρα, που αφήνουμε παιδιά εκτεθειμένα σε επικίνδυνους ή κακοποιητικούς χώρους και ανθρώπους. Άλλη συζήτηση, άλλη ώρα). Με την απαγόρευση, οι κίνδυνοι λόγω αποκλεισμού αυξάνονται.
5. Σε καθεστώς απαγόρευσης, αν κάνεις προφίλ με ψεύτικα στοιχεία, είσαι κι εσύ παράνομος. Αν προκύψει σοβαρό θέμα από σοβαρό κίνδυνο, cyber-bullying για παράδειγμα, δεν θα έχουν πού να στραφούν. Ούτε στον γονιό θα μπορούν να το πουν, ειδικά αν ο γονιός είναι υπέρ της απαγόρευσης, ούτε στις αρχές. Τίποτα πιο επικίνδυνο απ’ αυτό.
6. Οι γονείς που έτσι κι αλλιώς δεν ασχολούνται ιδιαίτερα με την ανατροφή των παιδιών τους και δεν τους δίνουν αρκετό και ποιοτικό χρόνο, ΔΕΝ θα αλλάξουν λόγω της απαγόρευσης. Το αντίθετο, θα συνεχίσουν να έχουν την ίδια στάση πιο καθησυχασμένοι Ή θα δίνουν το δικό τους κινητό στο παιδί, κι έτσι θα το εκθέτουν σε περιεχόμενο για ενήλικες (όπως γίνεται και τώρα σε πολλές περιπτώσεις και ειδικά σε περιπτώσεις που δεν τις βλέπουμε συχνά, γιατί τις θεωρούμε “περιθώριο”.)
7. Τα σοσιαλ δεν είναι φύσει κακά. Εμείς εκπαιδεύουμε τον αλγόριθμο, ανάλογα με τη χρήση. Το να απαγορεύεις τα σοσιαλ απλώς κουκουλώνει προβλήματα που υπήρχαν και πριν και θα υπάρχουν και μετά (γιατί δεν τα λύνουμε, σορυ ε) και απλώς καθυστερεί λίγο τις δύσκολες συζητήσεις, που όσο τις αποφεύγεις τόσο πιο πολύ εκθέτεις το παιδί σε κίνδυνο (πορνογραφία, τζόγος, grooming, πρότυπα ομορφιάς, σεξουαλικοποίηση κλπ.).
8. Η απαγόρευση σου δίνει την αίσθηση ότι η (εκάστοτε) κυβέρνηση κάνει κάτι για να προστατέψει τα παιδιά. ΓΕΛΑΝΕ ΚΑΙ ΤΑ ΜΠΕΤΑ. Αν τα παιδιά δεν εκπαιδευτούν στη σωστή χρήση, δεν θα είναι ποτέ προστατευμένα. Άσε που τα σοβαρά προβλήματά τους παραμένουν ίδια και άλυτα εδώ και δεκαετίες. Όσο για την ασφάλειά τους… Νομίζω δε χρειάζεται καν να επιχειρηματολογήσω.
9. Η απαγόρευση δημιουργεί αυτό που λέμε “δεδικασμένο”. Σήμερα είναι τα μικρά ανώριμα παιδιά σε άγνοια. Αύριο; Οι παππούδες που κινδυνεύουν; Οι Ρομά που δείχνουν έφηβα παιδιά να αρραβωνιάζονται στο τικτοκ; Πόσο θα αργήσουμε να φτάσουμε στο να απαγορεύουμε τους πολιτικούς αντιπάλους ή όποια άποψη δεν βολεύει το εκάστοτε κυρίαρχο αφήγημα;
10. Οι εταιρείες Social Media πρέπει να είναι πιο υπεύθυνες και να έχουν μέτρα προστασίας κλπ. ΕΧΟΥΝ. Και ηλικιακά όρια, και parental controls. Τα κράτη πρέπει να προστατεύουν ουσιαστικά τους πολίτες και μπορούν να εκπαιδεύσουν στη χρήση, να ενημερώσουν, να κάνουν συστάσεις και να βάζουν ποινές όταν υπάρχουν αποδεδειγμένες παραβάσεις. Άρα; Η απαγόρευση σε τι εξυπηρετεί; Αν δεν έχουμε εμείς ως γονείς την ευθύνη για το τι κάνει το παιδί στον ελεύθερο χρόνο του σε αυτή την περίπτωση, τι έρχεται μετά;
11. Στην Αυστραλία στις περισσότερες περιπτώσεις απαγορεύτηκε η χρήση σοσιαλ μίντια με προφίλ αλλά όχι μέσω browser, άρα η έκθεση σε ακατάλληλο περιεχόμενο δεν ελέγχεται πλήρως. Όχι πως δεν το ξέραμε, δηλαδή.
Πριν σταματήσω, θα πω τα εξής, αφιερωμένα στους γκουρού των σόσιαλ που κράζουν τα σόσιαλ στα σόσιαλ: Η σχέση των σόσιαλ με την επιβάρυνση της ψυχικής υγείας δεν αποδεικνύεται ως σχέση αιτιότητας. Σας έπιασε ο πόνος για την ψυχική υγεία των παιδιών, γλυκούληδες, που οι γονείς τους δεν παίρνουν ανάσα στη μάχη για την επιβίωση και τα σχολεία τους είναι σαν κλουβιά. Η σχέση που φαίνεται να υπάρχει σε κάποιες έρευνες είναι και θετική και αρνητική και δεν μπορεί να αποδειχτεί μόνο το ένα ή μόνο το άλλο με απόλυτο τρόπο για πολλούς λόγους. Θα ακολουθήσει κάποιο κείμενο σχετικό στο μέλλον ελπίζω.
Προσοχή επίσης στην παρομοίωση των social media και του ψηφιακού περιεχομένου στο ίντερνετ γενικά με τσιγάρο, αλκοόλ και άλλες καταστροφικές ουσίες. ΔΕΝ είναι οι τρόποι διασκέδασης και οι συμπεριφορές το ίδιο με ουσίες, και όσο έχετε στο μυαλό σας έτσι τα σόσιαλ μίντια, δεν θα εκμεταλλευτείτε ποτέ τα καλά τους και θα νιώθετε πάντα τύψεις όταν τα χρησιμοποιείτε. Εδώ κάπου στο βάθος κρύβεται και ένας ωραιότατος ηθικισμός, αλλά θα το αφήσω για να μην το βαρύνω κι άλλο.
Αυτό με τον εθισμό επίσης, λίγο να το δούμε, γιατι ο εθισμός είναι παθολογική κατάσταση με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, προϋποθέσεις και διάρκεια. ΔΕΝ είναι εθιστικό κάθε πράγμα που είναι ενδιαφέρον/ελκυστικό/προκαλεί κόλλημα/ενεργοποιεί τη ντοπαμίνη. Και μόνο η χρήση του όρου, που επιστημονικά ΔΕΝ αποδεικνύεται btw, προκαλεί τρόμο στους γονείς και τους δασκάλους και επηρεάζει τη σχέση με τα παιδιά (και τη συνολική εικόνα της κοινωνίας για τις νεότερες γενιές).
Τελευταίο (μέχρι την επόμενη φορά): Είμαι 43. Ήμουν μαθήτρια κάποτε. Μετά φοιτήτρια. Μετά καθηγήτρια για 20 χρόνια σε φροντιστήρια. Τώρα μαμά.
ΠΟΤΕ.
ΠΟΤΕ.
Σε καμία αλλαγή, σε κανένα δημόσιο διάλογο, σε καμιά ψήφιση μεγάλου νόμου ΚΑΝΕΙΣ. ΠΟΤΕ. Δε ρώτησε τα ίδια τα παιδιά τι θέλουν και τι πιστεύουν. Κι αν το έκανε, το έκανε μόνο για τα μάτια του κόσμου και δεν τα άκουσε πραγματικά ποτέ.
Το 13 με το 15 δεν κάνει μεγάλη διαφορά.
Το μήνυμα που τους δίνουμε, ότι δεν νοιαζόμαστε για τα ουσιαστικά και ότι δεν μας ενδιαφέρει η γνώμη τους, κάνει. Είτε στα 13 είτε στα 15 αποκτήσουν προφίλ στα σόσιαλ, είτε στα 3 είτε στα 10 παίξουν το πρώτο video game, τα παιδιά που θα εκπαιδευτούν στη σωστή χρήση θα είναι αυτά που θα μάθουν να χρησιμοποιούν το ίντερνετ, τα σόσιαλ και την ΑΙ για καλό, δικό τους και των άλλων.
Τα μυαλά ορισμένων μπορεί να μην τα αλλάξουν.
Αλλά θα έχουν μια ελπίδα να αλλάξουν τον κόσμο.
Διαβάστε ακόμα:
Νέο trailer για το Star Wars: Galactic Racer
Τα χρόνια πέρασαν όμως οι περιπέτειες της Kena συνεχίζονται στο Kena: Scars of Kosmora
