Ένα video game μπορεί να είναι / γίνει πολλά περισσότερα από ένα ηλεκτρονικό παιχνίδι. Δεν θα σας γράψω γιατί το gaming αποτελεί μια μορφή τέχνης, αυτό το εξήγησε με τον καλύτερο τρόπο ο εξαίρετος Νίκητας Μανδαλιός σε άρθρο που ανέβηκε πριν λίγες μέρες στη σελίδα μας θα το βρείτε εδώ. Απλά παίρνω «πάσα» από το Νικήτα για το πως το gaming με κράτησε και με κρατά όρθιο σε μια δύσκολη περίοδο της ζωής μου.
Υπόθεση προσωπική και ύφος αντίστοιχο. Αν αποφασίσετε να σταματήσετε την ανάγνωση εδώ δεν θα σας παρεξηγήσω.
Με μια κονσόλα στο χέρι
Long story short. Πριν από περίπου ενάμισι χρόνο είδα τη ζωή μου και όσα έχτιζα για χρόνια να διαλύονται. Ξαφνικά στα 36 μου έπρεπε να ξεκινήσω πάλι από την αρχή, από το μηδέν στα πάντα. Δεν χρειάζεται να σας πω τι μπορεί να κάνει αυτό σε έναν άνθρωπο. Ένα από τα λίγα πράγματα που έμειναν να μου θυμίζουν ποιος ήμουν πριν από όλα αυτά: ένα τιρκουάζ Nintendo Switch Lite και ένα πελώριο backlog (πάντα με παρέσυραν τα sales, no regrets).
Μέσα σε αυτό το άχρωμο και άοσμο rebuilding process, το gaming έγινε το προσωπικό μου καταφύγιο. Λες και μέσα σε μια κονσόλα είχα αφήσει τα τελευταία κομμάτια ενός εαυτού που δεν υπήρχε πια. Απλά πατούσα το on και για λίγη ώρα (ή και πολλή, ανάλογα τη μέρα) «δραπέτευα» από μια πραγματικότητα που δεν έμοιαζε δική μου. Σε τέτοιες φάσεις στις ζωές μας τα παιχνίδια που λειτουργούν για τον καθένα είναι διαφορετικά. Πολύ γρήγορα κατάλαβα πως αν και εξακολουθούσα να εκτιμώ απεριόριστα παιχνίδια με tight mechanics και fast-paced εθιστικό gameplay, αυτή τη φορά θα έπρεπε να «σκάψω» πιο βαθιά. Χρειαζόμουν stories, μυστήριο, κόσμους να μπορώ να χαθώ μέσα τους, οπότε άρχισα την αναζήτηση.
Πως συνεχίζεις όταν ο κόσμος έχει ήδη τελειώσει;
Κατά τη διάρκεια της αναζήτησης αυτής αποφάσισα να το πάω ένα βήμα πιο πέρα. Να βρω παιχνίδια, να βρω ιστορίες που «κούμπωναν» με όσα ζούσα. Έπρεπε να βρω κάτι που να ρωτάει «Πως συνεχίζεις να ζεις όταν ο κόσμος έχει ήδη τελειώσει;», «Πως βρίσκεις λόγο να συνεχίσεις όταν ο κόσμος έχει ήδη χαθεί;». Eυτυχώς για μένα υπήρχε ένα video game που καταπιανόταν με τα ίδια ερωτήματα. Ο λόγος για το αριστουργηματικό Final Fantasy VI, ένα παιχνίδι που αγόρασα το 2023 και το βρήκα ξανά μπροστά μου στο πιο δύσκολο κομμάτι της μέχρι τώρα πορείας μου.
Για τους νεότερους, να πω πως το FFVI βρίσκεται ψηλά στις περισσότερες λίστες με τα κορυφαία παιχνίδια όλων των εποχών. Το πολύ δυνατό story, το πλούσιο cast εξαιρετικά γραμμένων χαρακτήρων και το πρωτοποριακό για την εποχή Αctive Time Battle System είναι κάποιοι από τους λόγους που αγαπήθηκε τόσο πολύ. Οφείλω να αναφέρω πως μέρος της γοητείας του είναι και τα ρίσκα που πήραν οι σεναριογράφοι. Υπάρχουν μερικές πολύ «βαριές» σκηνές, ενώ από ένα σημείο και μετά το παιχνίδι αλλάζει εντελώς και γίνεται πολύ σκοτεινό (δεν συνεχίζω για να μην κάνω spoiler. Να το παίξετε ακόμα και τώρα). Όλα αυτά το 1994 που τα περισσότερα παιχνίδια ήταν «χαρά και τσαχπινιά».
Αφού τα έβαλα με τον Kefka, χάθηκα για περίπου 30 ώρες στον μελαγχολικό κόσμο του Nier Automata (θα μπορούσε να λέγεται «υπαρξιακή κρίση – the game». Μελαγχολικό, με υπέροχο OST και με story / ερωτήματα που μένουν μαζί σου για καιρό. Η πορεία του healing συνεχίστηκε με κάτι ελαφρώς διαφορετικό από την αγαπημένη μου Atlus. To 13 Sentinels: Aegis Rim είναι πολύ πιο αισιόδοξο από τα δύο που προηγήθηκαν αλλά καταπιάνεται και αυτό με θέματα συνείδησης, νοήματος και ταυτότητας.
Τρία παιχνίδια, τρεις υπέροχες ιστορίες που έκαναν έναν δύσκολο διάστημα λίγο πιο φωτεινό και που με έφεραν ένα βήμα πιο κοντά στην έξοδο ενός πολύ σκοτεινού τούνελ. Αν υπάρχει κάποιο νόημα σε όλα τα παραπάνω είναι αυτό:
Stories matter. Να αγαπάτε το gaming. Μην τα παρατάτε.
Διαβάστε ακόμα:
Στις αρχές του καλοκαιριού πρόκειται να κυκλοφορήσει το νέο update του Honkai: Star Rail
Ένα μέλος της κοινότητας του Destiny ξεκίνησε petition για την ανάπτυξη του Destiny 3
