Τον βλέπεις κι εσύ, το ξέρω.
Τον βλέπεις κι εσύ, και το παιδί.
Και η δασκάλα ή ο δάσκαλός του τον βλέπουν.
Και οι φίλοι του παιδιού, και οι γονείς των φίλων κι οι δάσκαλοι της μουσικής κι οι προπονητές κι οι νονοί κι οι συγγενείς τον βλέπουν.
Κι οι Υπουργοί κι οι υπεύθυνοι, κι όλες κι όλοι οι σχετικές και σχετικοί με τα παιδαγωγικά και οι ψυχολόγοι.
Απ’ όταν ήταν μικρά τον βλέπαμε. Πιάνει πολύ χώρο, αλλά θα αντισταθώ και θα τον αγνοήσω πάλι, όπως κάνουμε όλοι δεκαετίες τώρα. Πρώτα ως μαθητές, μετά ως φοιτητές, μετά ως δάσκαλοι ή εργαζόμενοι και τώρα ως γονείς.
Τον βλέπουμε και τον αγνοούμε γιατί νταξ, κάποιες φορές είπαμε «δεν θα σου περάσει ρε κερατά» και προσπαθήσαμε να δούμε τι θα κάνουμε με δαύτον και φάγαμε τα μούτρα μας.
Και τον αγνοούμε κι επειδή είμαστε πολύ κουρασμένοι. Εξαντλημένοι. Οικονομικά πιεσμένοι. Κοινωνικά και πολιτικά απογοητευμένοι. Δεν είναι ότι είν’ εύκολο να τον αγνοήσεις, είναι ότι δεν είναι εύκολο φύγει απ’ το δωμάτιο.
Άσε που έχουμε πάλι εξετάσεις.
Να διαβάσει για αύριο.
Να προχωρήσει αγγλικά, να δώσει να ξεμπερδεύει.
Να τελειώσουν οι εξετάσεις και μετά. Τι έμεινε; 4-5 χρόνια.
Φέτος και του χρόνου δε γίνεται, δεν προλαβαίνουμε κιόλας, δίνει πανελλήνιες.
Ε μεγάλωσε, φοιτητής/φοιτήτρια πια, ας τελειώνει και κανείς δε χάνεται.
«ΚΛΕΙΣ’ ΤΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟ ΓΡΑΦΕΙΣ ΑΥΡΙΟ!»
«Κανόνισε να μείνεις, να πρέπει να διαβάζεις όλο το καλοκαίρι. Θα ξαναδείς χειριστήριο όταν κλείσεις τα 18».
«Με μια ώρα διάβασμα θα πας; Για σοβαρέψου!»
«Φέρ’ το κινητό. Αύριο μετά το μάθημα θα το πάρεις.»
«Φέρε πάνω από 17 και το συζητάμε το Playstation”.
«Θέλω να δω πού το πας. Εξετάσεις έχεις, δεν μπορείς να είσαι με το κινητό στο χέρι όλη μέρα» (βουτάει το κινητό).
«Μην ξενυχτήσεις! Δίνεις αύριο, θα με σκάσεις!» (κλείνει το ρούτερ).
Κι αν νομίζεις ότι τα λέω όλα αυτά για να σε κατακρίνω, σε πληροφορώ πως όχι. Τα περισσότερα τα έχω πει ή τα έχω κάνει. #busted
Μερικά τα έκανα ενώ ήξερα ότι το θέμα είναι ο άλλος. Ο άλλος, που λέγαμε πριν. Το θηρίο. Μέσα στο δωμάτιο. Τον έβλεπα την ώρα που τσακωνόμασταν. «Δεν μπορώ να ασχοληθώ και μαζί σου τώρα». Και γυρνούσα στο παιδί: «Πρώτα θα τελειώσεις τις μεταφράσεις και μετά μια ώρα διάλειμμα. Τέλος.»
Θυμήθηκα εκείνο τον συνάδελφο που έφυγε από σπίτι μαθητή του και πήρε μαζί του το ρούτερ. Τρου στόρι. Έφυγε με το ρούτερ του σπιτιού, έγραφε ο μικρός πανελλήνιες σε δυο μέρες.
Θυμήθηκα τον μαθητή μου τον Τ. που του πήραν το κινητό και είχε φρικάρει γιατί δεν μπορούσε να μιλάει με την κοπέλα του. Κι εγώ, μην κάνω την έξυπνη, δεν είπα ποτέ σε εκείνους τους γονείς «αφήστε το παιδί ήσυχο, δεν σώζεται έτσι η κατάσταση». Έκανα την πάπια. Ήμασταν μια μέρα πριν τις πανελλήνιες και αγνόησα ακόμα μια φορά τον ελέφαντα στο δωμάτιο.
Τα λέω σε σένα, να τα ακούω κι εγώ.
Οι οθονίτσες τους δεν είναι η πηγή του κακού. Ο αντιπερισπασμός. Η αιτία των αναβολών, της βαρεμάρας, οι εθιστικές μηχανές του κινδύνου.
Είναι πρώτα απ’ όλα ο τρόπος να ξεχαστούν. Να περάσουν λίγο καλά όταν δεν μπορούν να βγουν. Είναι η επαφή με τους φίλους και τις φίλες. Ένας τρόπος να «διαβάζουμε μαζί» με αυτούς που περνάνε τον ίδιο Γολγοθά. Είναι ένα «τα λέμε αύριο». Ένα «κι εγώ σ’ αγαπώ. 5 και σήμερα». Δέκα βίντεο με γάτες και γελοία αστεία, αυτό που οι άκαρδοι βαφτίζουν «doom scrolling”. Είναι ραδιόφωνο, τηλεόραση, μερικές φορές είναι και έμπνευση και όνειρα για το τι μπορούν να καταφέρουν.
Οι οθόνες τους την περίοδο των εξετάσεων είναι το μέσο να έχουν όσο μπορούν τον έλεγχο στην καθημερινότητά τους, σε συνθήκες που δεν επέλεξαν και απ’ τις οποίες δεν μπορούν να ξεφύγουν. Δεν έχουν επιλογή.
Ξέρω ότι τους λέμε «δε με νοιάζει τι θα γράψεις, αρκεί να προσπαθήσεις», «σ’ αγαπώ ακόμα κι αν δεν είσαι καλός/η στο σχολείο», «κάνε υπομονή, έρχονται διακοπές, λίγη προσπάθεια παραπάνω», αλλά είναι έτσι; Για να το πω καλύτερα, το πιστεύει το παιδί ότι είναι έτσι;
Και τι να κάνουμε θα μου πεις, έτσι είναι η κατάσταση (να το πάλι το θηρίο, το τέρας στο δωμάτιο). Ξέρω ότι οι εξετάσεις είναι σκατά, ότι κανείς δεν κρίνεται και δεν πρέπει να κρίνεται από μια επίδοση δυο ωρών, ότι το σύστημα είναι άδικο, ότι το σχολείο είναι ανεπαρκές, βαρετό, κουραστικό, απαρχαιωμένο, δεν εμπνέει, δεν δίνει κίνητρο, δεν, δεν, δεν. Αλλά τι να κάνω; Να αφήσω το παιδί να φάει τα μούτρα του; Ας διαβάσει τώρα να τελειώνει. Ας μη μιλήσει με τους φίλους δυο βδομάδες, ας μην παίξει, ας μην ξεφύγει. Δυο βδομάδες είναι, θα περάσουν. 12 χρόνια είναι, θα περάσουν.
Μια ζωή είναι, θα περάσει κι αυτή.
Κι εμείς θα κοιτάμε τις οθόνες τους και θα επιμένουμε να αγνοούμε τον ελέφαντα στο δωμάτιο.
Πανό που κρέμασαν οι γονείς του Δ. έξω απ’ το πρώτο λύκειο Αρτέμιδας, για να το δει πριν μπει να γράψει πανελλήνιες. Παγκόσμια ημέρα γονέων. Χρόνια πολλά, αδέρφια.
Διαβάστε ακόμα:
Άλλο ένα σημαντικό ορόσημο για το The Witcher 3: Wild Hunt
Stray – Το βραβευμένο cat adventure βρίσκει νέο σπίτι στο Nintendo Switch 2
