Η ανακοίνωση της κυκλοφορίας του τρίτου και τελευταίου τίτλου για το franchise του Banner Saga, το Banner Saga 3, μου κίνησε το ενδιαφέρον. Έτσι λοιπόν το πήρα απόφαση και ξεκίνησα με τον πρώτο τίτλο. Τώρα ήρθε η ώρα να μοιραστώ μαζί σας τα ανάμικτα συναισθήματα που μου άφησε το Banner Saga.
Όταν σου ζητούν να πεις τη γνώμη σου για ένα παιχνίδι και να το αξιολογήσεις, συνήθως ξέρεις που περίπου να βαδίσεις. Θα παίξεις το παιχνίδι θα κάνεις τη έρευνα σου, θα πεις τα υπέρ και τα κατά του, τι σε ενθουσίασε και τι σε ξένισε. Και στο τέλος θα πρέπει να αποφασίσεις. Σου άρεσε ή όχι; Αυτή η φορά δεν είναι μία από αυτές τις περιπτώσεις, όχι για το τελευταίο κομμάτι.
Το The Banner Saga είναι ένα rpg, turned based παιχνίδι στρατηγικής. Αναπτύχθηκε από τη Stoic, μια εταιρία που δημιουργήθηκε από τρεις developers που δούλευαν στην BioWare και στην ανάπτυξη του Star Wars: The Old Republic. Η ιστορία που αφηγείται το παιχνίδι λαμβάνει χώρα σε ένα επικό φανταστικό κόσμο με έντονα τα στοιχεία της νορδικής μυθολογίας και την κουλτούρα των Βίκινγκ.
Αυτή η επιρροή του, είναι και ο βασικός λόγος που επέλεξα να παίξω το The Banner Saga, μιας και δεν τρέφω καμία συμπάθεια για τα παιχνίδια turned –based. Και η επιλογή μου ήταν σωστή. Με αιχμή του δόρατος τα απίστευτα γραφικά, τα οποία είναι πραγματική τέχνη αφού είναι όλα σχεδιασμένα και ζωγραφισμένα στο χέρι (σε κάποιες στιγμές είναι σα να βλέπεις ταινία παραδοσιακού animation), και την απίστευτη ονειρική μουσική του Austin Wintory (τον αναφέρω γιατί έχει δημιουργήσει music kit για το Counter-Strike GO) το παιχνίδι, σου προσφέρει μια πραγματικά μοναδική οπτικοακουστική εμπειρία.
Και τι γίνεται με το πραγματικό gameplay; Εδώ τα πράγματα δεν είναι τόσο απόλυτα και ενθουσιώδη. Ο βασικός κορμός του παιχνιδιού στηρίζεται πάνω στη διαχείριση πόρων για το «καραβάνι» σας. Μια πολυπληθής ομάδα δηλαδή, που αποτελείται από πολεμιστές διαφόρων φυλών και απλούς χωριάτες. Η διαχείριση πόρων είναι απλή αλλά όχι απλοϊκή. Είναι συγκεκριμένες οι παράμετροι για τις οποίες πρέπει να ανησυχείτε, και καθώς μετακινήστε από πόλη σε πόλη σε ένα αρκετά μεγάλο χάρτη (που τελικά χρησιμοποιείται ελάχιστα), θα πρέπει να παρθούν οι σωστές αποφάσεις για να κρατήσετε αυτές τις παραμέτρους σε ισορροπία.
Μέσα σε αυτόν το βασικό κορμό συμβαίνουν δύο πράγματα που βοηθούν στην εξέλιξη της ιστορίας. Αρχικά, μάχες! Ο μηχανισμός των μαχών είναι εξαιρετικός. Η επιλογή των πολεμιστών, η στρατηγική που θα ακολουθηθεί, η εξέλιξη των ηρώων, όλα παίζουν ρόλο και, δανειζόμενος ένα σχόλιο, «όταν χάνεις ένα ήρωα σου είναι σα να χάνεις έναν δικό σου άνθρωπο». Τέτοια είναι η σημαντικότητα αλλά και το δέσιμο που έχεις με τους κύριους χαρακτήρες. Στην αρχή τουλάχιστον, γιατί από κει και πέρα τα πράγματα παίρνουν τον κατήφορο. Οι συνεχείς επαναλαμβανόμενες μάχες με το ίδιο μοτίβο δεν προσφέρουν καμία συγκίνηση με μερικές από αυτές να έχουν συγκεκριμένο αποτέλεσμα έτσι και αλλιώς. Το decision making είναι ο δεύτερος τρόπος εξέλιξης της ιστορίας και κινείται στο ίδιο μήκος κύματος. Το παιχνίδι ξεκινάει ενημερώνοντάς σε, πως οι αποφάσεις που θα πάρεις, επηρεάζουν το πώς θα εξελιχθεί η ιστορία. Κάτι τέτοιο όμως δε συμβαίνει.
Και στη μέση αυτών των δύο, οι διάλογοι. Είναι αρκετά μεγάλοι σε διάρκεια με υπερβολικά πολύ πληροφορία, δύσκολα αγγλικά, και κουράζουν αφάνταστα. Πολλοί από αυτούς δεν χρειάζονται καν για να προχωρήσεις. Γειώνουν τη δράση του παιχνιδιού σε μεγάλο βαθμό. Στο τέλος απλά κλικάρεις για να προχωρήσεις μέχρι να έρθει η στιγμή να επιλέξεις κάτι που σε ρωτάνε. Ενώ έχει κομμάτια με αφήγηση, αυτή χρησιμοποιείται ελάχιστα. Και στο τέλος όλων αυτών, η ίδια η ιστορία είναι που σε απογοητεύει. Θέτοντας θεμέλια από την αρχή για την επική εξέλιξή της, τελειώνει άδοξα, σαν να μην έφτασαν τα λεφτά για να την ολοκληρώσουν όπως θα έπρεπε.
Και ερχόμαστε στον αρχικό προβληματισμό μου. Τι να πεις για ένα παιχνίδι που ενώ διαφοροποιείται τόσο από άποψη γραφικών όσο και από άποψη θέματος (επική φαντασία χωρίς ξωτικά και νάνους γίνεται; και όμως γίνεται!) πάσχει στα δομικά στοιχεία του gameplay του; Τι να πεις για ένα παιχνίδι που ενώ θεωρείς τον εαυτό σου τυχερό που έκανε τη επιλογή να το παίξει, δε θα το ξαναέπαιζες; Ένα παιχνίδι που σου δίνει τόσα πολλά και στα παίρνει πίσω απογοητεύοντας σε.
Το The Banner Saga δεν είναι ένα τέλειο παιχνίδι, δεν είναι κακό παιχνίδι, δεν είναι καν μέτριο παιχνίδι, είναι ένα παιχνίδι που πρέπει να παίξετε για να διαπιστώσετε οι ίδιοι τη μοναδικότητα του.
