Αγαπητέ αναγνώστη, καλωσήρθες σε ακόμα ένα review εδώ στο Gamelab έχοντας να σου πω ότι, υπάρχουν παιχνίδια που χαρακτηρίζονται ως κλασικά επειδή έφεραν νέες ιδέες στο είδος τους. Υπάρχουν όμως και εκείνα που, ακόμη και μετά από πολλά χρόνια, καταφέρνουν να σε κάνουν να χαμογελάς από τη στιγμή που θα εμφανιστεί το πρώτο loading screen. Το Assassin’s Creed IV: Black Flag ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία.
Δεκατρία χρόνια μετά την αρχική του κυκλοφορία, η Ubisoft επιστρέφει με το Assassin’s Creed: Black Flag Resynced, μια νέα εκδοχή της περιπέτειας του Edward Kenway. Δεν πρόκειται για ένα απλό remaster, αλλά ούτε και για ένα remake που αλλάζει τα πάντα. Είναι μια σύγχρονη επανεκτέλεση που αξιοποιεί μηχανισμούς από τα νεότερα Assassin’s Creed, προσπαθώντας παράλληλα να διατηρήσει όλα όσα έκαναν το Black Flag τόσο αγαπητό. Και το αποτέλεσμα είναι… λίγο περίπλοκο.
Υπάρχουν στιγμές όπου το Resynced μοιάζει να είναι η απόλυτη έκδοση του Black Flag. Η Καραϊβική δεν ήταν ποτέ πιο εντυπωσιακή οπτικά, οι ναυμαχίες παραμένουν εθιστικές και το να ταξιδεύεις με το Jackdaw ενώ το πλήρωμά σου τραγουδάει sea shanties εξακολουθεί να είναι μία από τις πιο ξεχωριστές εμπειρίες που μπορεί να προσφέρει ένα παιχνίδι. Υπάρχουν όμως και στιγμές που αναρωτιέσαι γιατί έγιναν ορισμένες αλλαγές.
Το Resynced διορθώνει αρκετές αδυναμίες του αρχικού παιχνιδιού, αλλά ταυτόχρονα αφαιρεί και μέρος της προσωπικότητάς του. Σε κάποιους τομείς είναι καλύτερο. Σε άλλους, κάνει βήματα προς τα πίσω. Και αυτό είναι που τελικά δεν του επιτρέπει να εξελιχθεί στο αριστούργημα που πολλοί περίμεναν.
Αν δεν έχετε παίξει ποτέ το Black Flag, τότε σας περιμένει μία από τις καλύτερες ιστορίες που έχει αφηγηθεί ποτέ η σειρά Assassin’s Creed. Ο Edward Kenway δεν παρουσιάζεται ως ένας θρυλικός Assassin. Είναι εγωιστής, παρορμητικός, κυνηγάει το χρήμα και βάζει πάντα το προσωπικό του συμφέρον πάνω απ’ όλα. Είναι πρώτα πειρατής και πολύ αργότερα Assassin. Αυτή η αργή εξέλιξη του χαρακτήρα του εξακολουθεί να αποτελεί τον συναισθηματικό πυρήνα της ιστορίας. Το να παρακολουθείς τον Edward να μεταμορφώνεται από έναν άνθρωπο που ενδιαφέρεται μόνο για τον πλούτο σε κάποιον που αρχίζει να καταλαβαίνει την αξία της πίστης, της θυσίας και της ελευθερίας παραμένει εξίσου δυνατό, ακόμη και δεκατρία χρόνια αργότερα.
Και φυσικά, μεγάλο μέρος της επιτυχίας οφείλεται και στους χαρακτήρες που τον πλαισιώνουν. Ο Blackbeard, η Mary Read, η Anne Bonny και ο Adewalé εξακολουθούν να χαρίζουν μερικές από τις καλύτερες στιγμές της περιπέτειας. Το Resynced εμπλουτίζει αρκετούς από αυτούς με νέες αποστολές και επιπλέον διαλόγους, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στην Anne Bonny, η οποία αποκτά σαφώς μεγαλύτερο ρόλο σε σχέση με το αρχικό παιχνίδι. Δεν είναι όμως όλες οι αφηγηματικές αλλαγές πετυχημένες.
Η μεγαλύτερη απώλεια αφορά σχεδόν ολόκληρο το σύγχρονο κομμάτι της ιστορίας. Το αρχικό Black Flag χρησιμοποιούσε την Abstergo Entertainment ως έναν έξυπνο αφηγηματικό μηχανισμό που συνέδεε τις αναμνήσεις του Edward με τη διαρκή σύγκρουση Assassins και Templars. Μπορεί οι συγκεκριμένες αποστολές να μην ήταν οι αγαπημένες όλων, όμως έδιναν βάθος στην επιστημονικής φαντασίας πλευρά της σειράς. Στο Resynced, σχεδόν εξαφανίζονται.
Στη θέση τους υπάρχουν προαιρετικά lore στοιχεία, κρυμμένα μέσα σε ειδικά rifts που δεν είναι εύκολο να ανακαλύψει κανείς. Το πρόβλημα είναι πως αυτά δεν ενσωματώνονται οργανικά στην αφήγηση, με αποτέλεσμα οι παλιοί φίλοι της σειράς να αισθανθούν πως λείπει ένα σημαντικό κομμάτι της ταυτότητας του Assassin’s Creed.
Περνάμε τώρα στο gameplay και εδώ είναι που οι απόψεις των παικτών πιθανότατα θα διχαστούν περισσότερο. Ας ξεκινήσουμε με τα θετικά.
Η κίνηση του Edward είναι αισθητά πιο ομαλή. Το parkour ανταποκρίνεται καλύτερα στις κινήσεις του παίκτη, οι αναρριχήσεις γίνονται πιο γρήγορα και η προσθήκη ενός κανονικού κουμπιού για crouch αλλάζει σημαντικά τον τρόπο που προσεγγίζεις το stealth. Η διείσδυση σε outposts και στρατιωτικές εγκαταστάσεις είναι πλέον πιο φυσική και πιο κοντά στα σύγχρονα stealth παιχνίδια.
Εξίσου θετική είναι και η δραστική μείωση των υποχρεωτικών tailing missions. Στο Black Flag του 2013, αρκετές από αυτές τις αποστολές έκοβαν τον ρυθμό της περιπέτειας. Το να ακολουθείς ένα NPC με ρυθμό χελώνας, προσπαθώντας να μη σε αντιληφθεί, δεν ήταν ποτέ ιδιαίτερα διασκεδαστικό. Το Resynced περιορίζει σημαντικά αυτές τις αποστολές, με αποτέλεσμα η εξέλιξη της ιστορίας να κυλά πολύ πιο ομαλά.
Παράλληλα, αρκετές αποστολές προσφέρουν πλέον μεγαλύτερη ελευθερία όταν τα πράγματα δεν πάνε σύμφωνα με το σχέδιο. Αν σε εντοπίσουν, δεν σημαίνει αυτόματα αποτυχία. Συχνά μπορείς να αυτοσχεδιάσεις, να συνεχίσεις με μάχη ή να βρεις έναν διαφορετικό τρόπο για να ολοκληρώσεις τον στόχο σου. Αυτή η ελευθερία δημιουργεί αρκετές αυθόρμητες στιγμές που δύσκολα ξεχνάς. Η μάχη, όμως, δεν καταφέρνει να πετύχει το ίδιο αποτέλεσμα.
Η Ubisoft αντικαθιστά το γνώριμο, βασισμένο στα counters, σύστημα του αρχικού παιχνιδιού με ένα νέο μοντέλο, εμπνευσμένο σε μεγάλο βαθμό από το Assassin’s Creed Shadows. Οι μάχες βασίζονται περισσότερο σε parry, dodge και στη διαχείριση της αντοχής των αντιπάλων. Στα χαρτιά ακούγεται πιο βαθύ. Στην πράξη, όμως, μετά από αρκετές ώρες αρχίζει να γίνεται επαναλαμβανόμενο.
Η ποικιλία των εχθρών παραμένει περιορισμένη, με αποτέλεσμα πολλές συγκρούσεις να μοιάζουν μεταξύ τους. Τα όμορφα εκτελεσμένα finishing animations εντυπωσιάζουν τις πρώτες ώρες, όμως όσο περνά ο χρόνος βλέπεις τις ίδιες κινήσεις ξανά και ξανά, μέχρι που χάνουν μεγάλο μέρος της δυναμικής τους.
Ακόμη πιο σημαντικό είναι ότι ο Edward χάνει ένα μέρος της ελευθερίας που είχε στο αρχικό Black Flag. Η δυνατότητα να αρπάζεις τα όπλα των αντιπάλων, να αλλάζεις στιλ μάχης ανάλογα με την κατάσταση και να δημιουργείς αλυσίδες από θεαματικά executions έδινε στις συμπλοκές έναν μοναδικό ρυθμό, που εδώ δεν μεταφέρεται με την ίδια επιτυχία. Το νέο σύστημα μάχης δεν είναι κακό. Απλώς δεν καταφέρνει να είναι το ίδιο απολαυστικό.
Αν υπάρχει ένας τομέας όπου το Resynced δεν αφήνει κανένα περιθώριο αμφισβήτησης, αυτός είναι η πειρατική του ατμόσφαιρα. Από τη στιγμή που ανεβαίνεις στο Jackdaw, όλα αποκτούν νόημα. Το να ταξιδεύεις στα καταγάλανα νερά της Καραϊβικής, ενώ στον ορίζοντα σχηματίζονται καταιγίδες και το πλήρωμα τραγουδάει, εξακολουθεί να είναι μια εμπειρία που δύσκολα συγκρίνεται με οτιδήποτε άλλο. Οι ναυμαχίες παραμένουν το απόλυτο highlight του παιχνιδιού.
Οι κανονιοβολισμοί ακούγονται πιο εντυπωσιακοί από ποτέ, τα εχθρικά πλοία διαλύονται θεαματικά και κάθε επιτυχημένη επιβίβαση συνοδεύεται από τις ζητωκραυγές του πληρώματος. Ακόμη και μετά από δεκάδες ώρες, είναι δύσκολο να βαρεθείς να κυνηγάς ένα ισπανικό galleon ή να επιτίθεσαι σε μια βρετανική φρεγάτα.
Οι νέες καιρικές συνθήκες προσθέτουν ακόμη μεγαλύτερη ένταση. Τροπικές καταιγίδες, τεράστια κύματα και δυνατοί άνεμοι μπορούν να αλλάξουν μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα την εξέλιξη μιας ναυμαχίας, χωρίς όμως να γίνονται ενοχλητικοί ή υπερβολικοί.
Το ίδιο ισχύει και για την εξερεύνηση. Κρυμμένοι όρμοι, βυθισμένα ναυάγια, αρχαία ερείπια των Μάγια και μικροσκοπικά νησιά σε καλούν συνεχώς να αλλάξεις πορεία. Δεν ήταν λίγες οι φορές που άφησα στην άκρη το επόμενο story mission, μόνο και μόνο επειδή στον ορίζοντα φαινόταν ένα άγνωστο νησί που ήθελα να εξερευνήσω. Αυτή ήταν πάντοτε η μεγαλύτερη δύναμη του Black Flag. Η αίσθηση ότι η περιπέτεια βρίσκεται εκεί έξω και σε περιμένει.
Μία από τις καλύτερες αλλαγές του Resynced είναι και μία από τις πιο διακριτικές κατά την άποψη μου. Τα collectibles, τα οποία έχουν μειωθεί αισθητά. Και, ειλικρινά, αυτό είναι εξαιρετικό νέο.
Το αρχικό Black Flag ήταν γεμάτο με σεντούκια, Animus Fragments και δεκάδες ακόμη αντικείμενα προς συλλογή. Σε κάποιο σημείο, όμως, η εξερεύνηση άρχιζε να θυμίζει περισσότερο λίστα υποχρεώσεων παρά πραγματική περιπέτεια. Το Resynced διορθώνει αυτό ακριβώς το πρόβλημα.
Υπάρχουν λιγότερα collectibles διάσπαρτα στον κόσμο, όμως σχεδόν κάθε ανακάλυψη αποκτά μεγαλύτερη σημασία. Όταν βρίσκεις έναν κρυμμένο θησαυρό, λύνεις έναν γρίφο ή εντοπίζεις μια ξεχασμένη σπηλιά, το reward μοιάζει ουσιαστικό και όχι απλώς ακόμη ένα εικονίδιο που εξαφανίζεται από τον χάρτη.
Η Ubisoft φαίνεται πως κατάλαβε ότι ένα open-world παιχνίδι δεν χρειάζεται να κατακλύζει τον παίκτη με εκατοντάδες μικροαντικείμενα μόνο και μόνο για να αυξήσει τεχνητά τη διάρκειά του. Το αποτέλεσμα είναι ένας κόσμος που παραμένει γεμάτος μυστικά, αλλά δεν κουράζει. Η εξερεύνηση αποκτά καλύτερο ρυθμό, γίνεται πιο ευχάριστη και, κυρίως, σέβεται περισσότερο τον χρόνο του παίκτη. Είναι ίσως το καλύτερο παράδειγμα ότι, πολλές φορές, το λιγότερο είναι πραγματικά περισσότερο. Μπράβο Ubi!
Αν υπάρχει ένας τομέας όπου το Assassin’s Creed: Black Flag Resynced κάνει ξεκάθαρη δήλωση προθέσεων, αυτός είναι ο οπτικός του τομέας. Η Καραϊβική δεν ήταν ποτέ τόσο όμορφη. Οι πυκνές ζούγκλες σφύζουν από ζωή, τα ηλιοβασιλέματα βάφουν τη θάλασσα με εντυπωσιακές αποχρώσεις του πορτοκαλί και του κόκκινου, ενώ οι πόλεις δείχνουν πιο ζωντανές από ποτέ. Το νέο σύστημα φωτισμού κάνει τεράστια διαφορά, είτε εξερευνάς τα σοκάκια της Αβάνας, είτε σκαρφαλώνεις σε κάποιον φάρο, είτε αντικρίζεις έναν στόλο να διασχίζει τον ορίζοντα.
Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί και η λεπτομέρεια των πλοίων. Το ξύλο, τα πανιά, οι φθορές από τις μάχες και οι αντανακλάσεις στο νερό δημιουργούν μια εικόνα που σε κάνει πολλές φορές να σταματάς απλώς για να απολαύσεις το τοπίο. Δεν είναι όμως όλα τέλεια.
Παρότι τα μοντέλα των χαρακτήρων έχουν αναβαθμιστεί αισθητά, οι εκφράσεις των προσώπων δεν ακολουθούν πάντα το ίδιο υψηλό επίπεδο. Σε αρκετές κινηματογραφικές σκηνές οι χαρακτήρες δείχνουν άκαμπτοι ή αφύσικα ανέκφραστοι, κάτι που αφαιρεί μέρος της έντασης από ορισμένες σημαντικές στιγμές της ιστορίας. Στο PC, πάντως, η συνολική εικόνα είναι ιδιαίτερα θετική.
Το παιχνίδι προσφέρει πληθώρα επιλογών graphics settings, υποστηρίζει σύγχρονες τεχνολογίες upscaling, ultrawide αναλύσεις και τρέχει πολύ καλύτερα απ’ όσο ίσως περίμενε κανείς από μια τόσο μεγάλη αναβάθμιση στον οπτικό τομέα. Σε ένα σχετικά ξεπερασμένο σύστημα σαν το δικό μου, το frame rate παραμένει σταθερό, τα loading times είναι ελάχιστα και η συνολική εμπειρία είναι αισθητά πιο προσεγμένη σε σχέση με αρκετές πρόσφατες κυκλοφορίες της Ubisoft.
Φυσικά, δεν γίνεται να μην αναφερθεί και ο ηχητικός τομέας. Η μουσική εξακολουθεί να αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα ατού του παιχνιδιού. Το soundtrack επιστρέφει ανανεωμένο, ενώ τα θρυλικά sea shanties παραμένουν εξίσου απολαυστικά. Ακόμη και μετά από δεκάδες ώρες, δύσκολα δεν θα βρεθείς να σιγοτραγουδάς μαζί με το πλήρωμα καθώς το Jackdaw ταξιδεύει προς τον επόμενο προορισμό. Υπάρχουν πράγματα που πραγματικά δεν χάνουν ποτέ τη μαγεία τους.
Το Assassin’s Creed: Black Flag Resynced είναι, χωρίς αμφιβολία, ένα πολύ καλό παιχνίδι. Είναι όμως και μια κυκλοφορία που αφήνει ανάμεικτα συναισθήματα. Όταν βασίζεται στα στοιχεία που έκαναν το αρχικό Black Flag τόσο ξεχωριστό, καταφέρνει να λάμπει. Οι ναυμαχίες παραμένουν συναρπαστικές, η εξερεύνηση της Καραϊβικής εξακολουθεί να είναι απολαυστική και η ιστορία του Edward Kenway παραμένει μία από τις πιο δυνατές που έχει αφηγηθεί ποτέ η σειρά.
Παράλληλα, αρκετές από τις αλλαγές λειτουργούν προς όφελος της εμπειρίας. Το stealth είναι πιο σύγχρονο και ευχάριστο, τα ενοχλητικά tailing missions έχουν περιοριστεί σημαντικά, οι δευτερεύοντες χαρακτήρες αποκτούν μεγαλύτερη ανάπτυξη και η σημαντική μείωση των collectibles κάνει την εξερεύνηση πιο ουσιαστική και λιγότερο κουραστική. Αντί να κυνηγάς αμέτρητα εικονίδια στον χάρτη, κάθε ανακάλυψη αποκτά πραγματική αξία, κάτι που βελτιώνει αισθητά τον συνολικό ρυθμό του παιχνιδιού.
Από την άλλη πλευρά του νομίσματος όμως, υπάρχουν και αποφάσεις που δύσκολα δικαιολογούνται. Το νέο σύστημα μάχης, παρότι πιο σύγχρονο, δεν έχει την ίδια αμεσότητα και τον κινηματογραφικό χαρακτήρα του αρχικού. Η σχεδόν πλήρης απουσία της σύγχρονης ιστορίας αφαιρεί ένα κομμάτι από την ταυτότητα του Assassin’s Creed, ενώ ορισμένες αλλαγές στους μηχανισμούς δείχνουν να έγιναν περισσότερο για να συμβαδίζουν με τα νεότερα παιχνίδια της σειράς, παρά επειδή πραγματικά βελτιώνουν την εμπειρία.
Και κάπου εκεί βρίσκεται το μεγαλύτερο δίλημμα του Resynced. Κατά την άποψη μου, ως αυτόνομο παιχνίδι, αποτελεί μία από τις καλύτερες action-adventure εμπειρίες που έχει προσφέρει η Ubisoft τα τελευταία χρόνια. Ως remake, όμως, δεν καταφέρνει να αντικαταστήσει ολοκληρωτικά το πρωτότυπο Black Flag. Ίσως, τελικά, αυτό να είναι και το μεγαλύτερο κομπλιμέντο για το παιχνίδι του 2013.
Το γεγονός ότι, δεκατρία χρόνια αργότερα, εξακολουθεί να στέκεται ισάξια απέναντι στη σύγχρονη εκδοχή του, αποδεικνύει πόσο σωστά είχαν σχεδιαστεί οι βασικοί του μηχανισμοί. Αν δεν έχετε ζήσει ποτέ την περιπέτεια του Edward Kenway, το Assassin’s Creed: Black Flag Resynced είναι η ιδανική ευκαιρία να γνωρίσετε μία από τις κορυφαίες στιγμές της σειράς. Αν, πάλι, επιστρέφετε έχοντας αγαπήσει το original, θα βρείτε μια εντυπωσιακή οπτικά και πιο σύγχρονη εκδοχή του, η οποία βελτιώνει αρκετά σημεία, αλλά δεν καταφέρνει να ξεπεράσει ολοκληρωτικά την αυθεντική μαγεία του.
Βαθμολογία 8/10
Διαβάστε ακόμα:
Το lunch trailer του Palworld 1.0 σηματοδοτεί το τέλος της Early Access του παιχνιδιού
