Αγαπητέ αναγνώστη καλωσήρθες στο review του πρώτου DLC του Assassin’s Creed Shadows το Claws of Awaji. Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που το Assassin’s Creed Shadows έληξε με ένα φινάλε που άφησε περισσότερες ερωτήσεις παρά απαντήσεις. Λίγους μήνες αργότερα, η Ubisoft μας επιστρέφει πάλι στην Ιαπωνία με το Claws of Awaji, το πρώτο expansion της ιστορίας. Στα χαρτιά, φαίνεται καλή ιδέα, ένα νέο νησί για εξερεύνηση, νέα όπλα για να μάθεις να χειρίζεσαι και η συνέχεια του ταξιδιού της Naoe και του Yasuke. Το πραγματικό ερώτημα όμως είναι απλό, άξιζε να επιστρέψουμε στο Shadows τόσο σύντομα μετά το απογοητευτικό φινάλε του;
Η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν κάποιες στιγμές λαμπρότητας, όπως οι στιγμές όπου μπορείς να δεις τον καινούργιο αυτό κόσμο του Assassin’s Creed και να σου πέσει το σαγόνι, αλλά αυτές οι στιγμές δεν διαρκούν. Το DLC μοιράζει στο νέο αυτό σκηνικό δυνατές αφηγηματικές πινελιές, αλλά γρήγορα επιστρέφει στις παλιές συνήθειες που έσυραν το Shadows προς τα κάτω εξαρχής.


Το DLC ξεκινά με ένα γνωστό όνομα: Hattori Hanzo. Ένα μήνυμα από αυτόν υπονοεί ένα παράξενο puppet show στο Settsu που μπορεί να περιέχει πληροφορίες για την εύρεση της μητέρας της Naoe. Για τη Naoe, που εξακολουθεί να την οδηγεί η αναζήτηση της μητέρας της, αυτό δεν είναι απλώς ένα ακόμη contract, είναι προσωπικό. Αυτή η συναισθηματική έλξη είναι αρκετή για να σε τραβήξει αμέσως και δίνει στις πρώτες ώρες μια αίσθηση επείγουσας κατάστασης. Αυτό που με εξέπληξε περισσότερο είναι πόσο συγκεντρωμένη φαίνεται αυτή η αρχή. Αντί για την εκτεταμένη, διάσπαρτη προσέγγιση της κύριας ιστορίας του Shadows, το Claws of Awaji ξεκινά μικρό και μαζεμένο. Οι πρώτες αποστολές λαμβάνουν τόπο εν μέρει στην ηπειρωτική χώρα πριν σε στείλουν πέρα από το νερό και λειτουργούν ως μια καθαρή γέφυρα μεταξύ των παλιών υποθέσεων και του νέου σκηνικού.



Η δομή επωφελείται επίσης από τον τρόπο με τον οποίο το παιχνίδι χειρίζεται τη Naoe και τον Yasuke. Αντί να φαίνεται αναγκαστική, η εναλλαγή μεταξύ των δύο χαρακτήρων εδώ έχει νόημα. Μια αποστολή μπορεί να βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στη δύναμη του Yasuke, ενώ μια άλλη ταιριάζει καλύτερα στο stealth της Naoe. Δίνει την εντύπωση ότι το παιχνίδι πραγματικά σκέφτηκε γιατί θα έπαιζες ως ο ένας ή ο άλλος, κάτι με το οποίο το Shadows συχνά δυσκολευόταν. Και για λίγο, αυτή η εστιασμένη αφήγηση είναι ακριβώς αυτό που χρειαζόταν η σειρά. Σε τραβάει με σαφή κατεύθυνση, τα κίνητρα είναι σταθερά και ο ρυθμός δεν αφήνει πολύ χώρο για την υπερβολή που συνήθως εισχωρεί στο Assassin’s Creed. Δυστυχώς, όμως αυτό δεν διαρκεί για πολύ.



Την πρώτη ώρα περίπου του Claws of Awaji, σκεφτόμουν και έλεγα: ‘Εντάξει, ίσως η Ubisoft να πέτυχε τον σωστό ρυθμό αυτή τη φορά επιτέλους’. Αλλά τότε συμβαίνει το αναπόφευκτο, η ιστορία κάνει μια απότομη στροφή και επιστρέφει σε γνωστό έδαφος. Μόλις προσδιορίσεις τον κύριο στόχο σου, το DLC ακολουθεί την ίδια δομή που έχουμε δει εκατοντάδες φορές, ένα δίκτυο από lieutenants, subordinates και filler εχθρών που πρέπει να εξοντώσεις πριν προχωρήσεις στην επόμενη φάση. Και εδώ είναι που η δυναμική απλώς εξαφανίζεται. Αντί να συνεχίσει με την πιο μαζεμένη, πιο γραμμική αίσθηση της εισαγωγής, το παιχνίδι σε ρίχνει πίσω στην προσέγγιση του checklist ανοιχτού κόσμου. Ξαφνικά, δεν βρίσκεσαι σε μια επείγουσα αποστολή με την Naoe ή τον Yasuke, απλά διαχειρίζεσαι μια λίστα υποχρεώσεων. Πήγαινε εδώ, δολοφόνησε αυτό το άτομο, μάζεψε μερικές πληροφορίες, επανέλαβε. Στη θεωρία, η ελευθερία να επιλέγεις τη σειρά που θες ακούγεται ενδιαφέρον. Στην πράξη, όμως, σκοτώνει τη ροή της αφήγησης.



Το πρόβλημα δεν είναι καινούργιο. Το Shadows ήδη δυσκολευόταν με το ρυθμό λόγω αυτής της δομής και το DLC επαναλαμβάνει το ίδιο λάθος. Όταν η ιστορία δεν γνωρίζει ποιους στόχους έχεις ήδη αντιμετωπίσει, δεν μπορεί να αντιδράσει με ουσιαστικό τρόπο. Δεν υπάρχουν callbacks, ούτε έξυπνες αναφορές στις προηγούμενες νίκες σου. Κάθε lieutenant μοιάζει με ένα μεμονωμένο εμπόδιο, όχι με ένα βήμα σε μια ευρύτερη ιστορία. Και χωρίς αυτόν τον συνδετικό ιστό, χάνεις την αίσθηση της κλιμάκωσης που κάνει μια assassination αφήγηση ικανοποιητική. Μου θυμίζει τους παλαιότερους τίτλους Assassin’s Creed που πέτυχαν αυτή την ισορροπία. Το Assassin’s Creed II σου έδινε ελευθερία, αλλά η ιστορία προχωρούσε με σαφή ορόσημα. Ακόμα και το Black Flag, όσο τεράστιο και αν ήταν, κράτησε την ιστορία του Edward Kenway έντονη, συνδέοντας τους στόχους του άμεσα με το προσωπικό του ταξίδι. Στο Claws of Awaji, μπορείς να δεις το ίδιο potential στο πρώτο act, αλλά μόλις αναλάβει η δομή του ανοιχτού κόσμου, αυτό χάνεται. Το αποτέλεσμα είναι ένα παράξενο μείγμα, τεχνικά είσαι ελεύθερος να περιπλανηθείς, αλλά αφηγηματικά είσαι κολλημένος σε ουδέτερο επίπεδο. Δεν νιώθεις ότι ξετυλίγεις ένα μυστήριο στο Awaji, αλλά ότι χτυπάς κάρτα σε μια δουλειά που έχεις ήδη κάνει στο παρελθόν. Και όπως ακριβώς και με το βασικό παιχνίδι, η αρχική σπίθα σβήνει και γίνεται ρουτίνα.

Αν έχεις παίξει το Shadows, γνωρίζεις ήδη το συναίσθημα: αφιερώνεις αρκετές ώρες, ακολουθείς τα ίχνη, ολοκληρώνεις τους στόχους και ξαφνικά… τελειώνει. Όχι με μια κορύφωση, γεμάτη ανταμοιβές. Περισσότερο σαν οι σεναριογράφοι να δίπλωσαν σιωπηλά τη σελίδα και να είπαν: ‘Αρκετά προς το παρόν’. Δυστυχώς, το Claws of Awaji επαναλαμβάνει το ίδιο μοτίβο. Ο ρυθμός είναι ο μεγαλύτερος υπαίτιος. Αυτό το δυνατό, βασισμένο στην ιστορία opening act διαρκεί περίπου μια ώρα, πριν το DLC σε μεταφέρει στην ανοιχτού κόσμου λειτουργία. Από εκεί και πέρα, όλα επιβραδύνονται. Μετακινείσαι από τον έναν στόχο στον άλλο, με τον ρυθμό να ισοπεδώνεται στην επανάληψη. Και επειδή δεν υπάρχει σαφής ανάπτυξη ή κλιμάκωση της αφήγησης, δεν νιώθεις ποτέ ότι τα πράγματα γίνονται πιο ενδιαφέροντα. Κάθε δολοφονία θα έπρεπε να σε φέρνει πιο κοντά στην αλήθεια για τη μητέρα της Naoe, αλλά αντίθετα, μοιάζει απλώς με ένα ακόμη κουτάκι που πρέπει να tickάρεις. Μέχρι να φτάσει η υποτιθέμενη επίλυση, η αφήγηση έχει χάσει μεγάλο μέρος της δυναμικής της. Χωρίς να θέλω να spoilάρω λεπτομέρειες, θα σου πω απλά ότι το τελικό στάδιο μοιάζει περισσότερο σαν να σου υπενθυμίζει ότι υπάρχουν ακόμα πολλά να γίνουν στον ανοιχτό κόσμο, παρά σαν το τέλος μιας σημαντικής ιστορίας. Δεν ολοκληρώνει τα βασικά σημεία από το Shadows και δεν προσφέρει εκείνη τη στιγμή ‘Ναι, αυτό το ταξίδι είχε σημασία’ που θα περίμενες από μια αυτόνομη ιστορία. Αντ’ αυτού, αστοχεί, όπως και το βασικό παιχνίδι.

Αυτό δεν σημαίνει ότι η ιστορία είναι εντελώς κακή, οι χαρακτήρες εξακολουθούν να έχουν τις όμορφες στιγμές τους και η συναισθηματική ορμή της Naoe σε κρατάει σε ένα βαθμό. Αλλά η δομή λειτουργεί εναντίον της. Φαντάσου να παρακολουθείς μια τηλεοπτική σειρά όπου το πρώτο επεισόδιο είναι συναρπαστικό, τα μεσαία επεισόδια είναι fillers και το φινάλε τελειώνει με ένα σήκωμα των ώμων. Επιπλέον, αναδεικνύει μία από τις συνεχιζόμενες δυσκολίες της Ubisoft με τη σειρά. Το Assassin’s Creed θέλει να είναι ταυτόχρονα ένας ανοιχτός κόσμος και μια στενά δεμένη αφηγηματική εμπειρία. Ελάχιστές φορές καταφέρνει να συνδυάσει τα δύο και τις περισσότερες φορές, η μία πλευρά καταβροχθίζει την άλλη. Στο Claws of Awaji, ο ανοιχτός κόσμος κερδίζει, αλλά η ιστορία πληρώνει το τίμημα. Αυτό που μένει είναι ένα DLC που μοιάζει περισσότερο με ένα εκτεταμένο side quest παρά με μια κρίσιμη συνέχεια. Μετακινεί τα κομμάτια, σου προσφέρει μερικές ωραίες στιγμές και μετά φεύγει αθόρυβα χωρίς να δίνει πραγματικό βάρος στο ταξίδι. Και ειλικρινά; Αυτό πονάει, γιατί η υπόθεση άξιζε κάτι καλύτερο.

Δεν θέλω να ακουστώ σαν να λέω ότι όλο το DLC είναι άχρηστο. Υπάρχει μια στιγμή στο Claws of Awaji που ξεχωρίζει από τις υπόλοιπες, μια μάχη με ένα που σου θυμίζει επιτέλους πώς είναι το Assassin’s Creed όταν επικεντρώνεται στην ένταση, το stealth και την ατμόσφαιρα. Η αναμέτρηση σε φέρνει αντιμέτωπο με την The Ambusher Nowaki σε μια απομονωμένη αρένα και είναι ένα αριστούργημα σχεδιασμού. Αντί για μια απλή μάχη ‘dodge και counter’, η μάχη σε αναγκάζει να σκεφτείς σαν assassin. Η ίδια η περιοχή είναι ανησυχητική, χόρτα που κυματίζουν, ρηχά νερά που αντανακλούν αμυδρό φως, αγάλματα παγωμένα σε πόζες που μιμούνται τον αντίπαλό σου. Ποτέ δεν είσαι σίγουρος ποια μορφή στο βάθος είναι απειλή και ποια είναι τέχνασμα. Και η ίδια η Nowaki; Δεν παίζει δίκαια. Χρησιμοποιεί το έδαφος, εξαφανίζεται και σου επιτίθεται από τυφλά σημεία. Η μάχη σε ωθεί στο να σταματήσεις να βασίζεσαι στους αριθμούς, το damage που κάνεις, τον καλύτερο εξοπλισμό σου και να εμπιστευτείς τις αισθήσεις σου. Το να ακούς γίνεται εξίσου σημαντικό με το να βλέπεις.
Αυτό που κάνει αυτή τη μάχη ξεχωριστή είναι ο τρόπος με τον οποίο αξιοποιεί τη φαντασία που το Assassin’s Creed συχνά φλερτάρει, αλλά σπάνια προσφέρει, το να είσαι ο κυνηγός και το θήραμα. Δεν υπερισχύεις απλώς από έναν εχθρό, τον παρακολουθείς, τον καραδοκείς, αντιδράς και καταστρώνεις μια στρατηγική σε πραγματικό χρόνο. Είναι έντονο, απρόβλεπτο και βαθιά ικανοποιητικό όταν τελικά καταφέρνεις το τελειωτικό χτύπημα. Ειλικρινά, θα ήθελα το Claws of Awaji να βασιζόταν περισσότερο σε αυτό το στυλ σχεδιασμού. Για δέκα λεπτά, ξεχνάς το κοπιαστικό open world, την checklist δομή στόχων και τους filler εχθρούς. Είσαι μόνο εσύ, το ένστικτό σου και ένας θανατηφόρος αντίπαλος. Αισθάνεσαι ότι είναι προσωπικό, κινηματογραφικό και ταυτόχρονα μηχανικά έξυπνο. Αν μη τι άλλο, αυτή η μάχη δείχνει το potential που έχει ακόμα η Ubisoft να κάνει το Assassin’s Creed συναρπαστικό χωρίς να το μετατρέπει σε ένα ακόμη open world κυνήγι θησαυρού. Η ειρωνεία είναι ότι αυτή η μάχη με το boss μένει στη μνήμη σου πολύ περισσότερο από την ιστορία που την περιβάλλει. Όταν οι παίκτες θα μιλάνε για αυτό το DLC σε ένα χρόνο από τώρα, στοιχηματίζω ότι αυτό είναι που θα θυμούνται, όχι τα ατελείωτα κομμάτια της αφήγησης, όχι το νησί Awaji, αλλά αυτή η τεταμένη αναμέτρηση με μια σκιά που φαινόταν ζωντανή.

Όταν η Ubisoft ανακοίνωσε το Claws of Awaji, η υπόσχεση για ένα νέο νησί ήταν συναρπαστική. Η Ιαπωνία είναι ήδη ένα εκπληκτικό σκηνικό, οπότε η ιδέα μιας νέας περιοχής για εξερεύνηση φαινόταν ένας αναμενόμενα φυσικός τρόπος για την επέκταση του παιχνιδιού. Και με την πρώτη ματιά, το Awaji ανταποκρίνεται σε αυτή την οπτική γοητεία, λόφοι, ψαροχώρια κρυμμένα στην ακτή, ναοί κρυμμένοι στα δάση. Το μέρος φαίνεται όμορφο. Αλλά μόλις αρχίσεις να παίζεις εκεί, εμφανίζονται τα προβλήματα. Το κύριο πρόβλημα; Το Awaji δεν φαίνεται και τόσο διαφορετικό από αυτό που έχουμε ήδη δει στο Shadows. Σίγουρα, αλλάζει λίγο η γεωγραφία και υπάρχουν μερικές ωραίες λεπτομέρειες στο περιβάλλον, αλλά το νησί δεν έχει τη δική του ταυτότητα. Ποτέ δεν έχεις πραγματικά την αίσθηση της ‘νέας περιπέτειας’. Αντιθέτως, μοιάζει με ένα κομμάτι του χάρτη της ηπειρωτικής χώρας που έχει αλλάξει μέγεθος και χρώμα. Και ακόμα χειρότερα, το side περιεχόμενο δεν βοηθά το νησί να ξεχωρίσει. Τα περισσότερα από αυτά που κάνεις εδώ είναι ανακυκλωμένα από το βασικό παιχνίδι, φέρε αυτό, δολοφόνησε εκείνο, καθάρισε outposts, επανέλαβε. Υπάρχουν λίγα κίνητρα για να απομακρυνθείς από την κύρια ιστορία, επειδή οι δραστηριότητες δεν προσφέρουν νέους μηχανισμούς ή σημαντικό lore. Καταλήγει να μοιάζει με το ίδιο είδος filler που ήδη φούσκωσε την κύριο campaign του Shadows.

Και αυτό είναι πραγματικά κρίμα. Η ιστορία προσπαθεί να σου δώσει έναν λόγο να είσαι στο Awaji, συνδέεται με την αναζήτηση της Naoe, είναι τυλιγμένη σε μυστήριο, αλλά το ίδιο το σκηνικό δεν ενισχύει αυτή την αφήγηση. Φαντάσου αν το νησί είχε μοναδικούς μηχανισμούς ή factions που αντιδρούσαν στις ενέργειές σου με διαφορετικούς τρόπους. Αυτό θα μπορούσε να κάνει το Awaji να φαίνεται ουσιαστικό, σαν ένα μέρος με την δική του ψυχή. Αντ’ αυτού, είναι απλώς μια άλλη ζώνη χάρτη του Assassin’s Creed με μια ελαφρώς διαφορετική επίστρωση χρώματος. Δεν βοηθά το γεγονός ότι ο σχεδιασμός του κόσμου φαίνεται να έρχεται σε αντίθεση με την εστιασμένη αφήγηση στο opening act. Ξεκινάς με αυστηρούς κανόνες και καθοδήγηση, αλλά στη συνέχεια ρίχνεσαι σε ένα χώρο που θέλει να περιπλανηθείς. Αυτή η αντίθεση υπονομεύει την αίσθηση της επείγουσας κατάστασης που προσπαθεί να δημιουργήσει η αφήγηση στην αρχή. Αντί να σε τραβάει πιο βαθιά στο μυστήριο του puppet show, το Awaji συχνά μοιάζει με περισπασμό. Στο τέλος της ημέρας, το νησί είναι λειτουργικό. Φαίνεται καλό και σου δίνει περισσότερο χώρο για εξερεύνηση. Αλλά είναι επίσης μια χαμένη ευκαιρία να γίνει κάτι τολμηρό, κάτι που θα έκανε αυτό το DLC να ξεχωρίζει από το Shadows. Αντ’ αυτού, δίνει την εντύπωση ενός σταθερού φόντου για τις γνωστές επαναλαμβανόμενες συνήθειες.


Το θέμα είναι το εξής, Το Claws of Awaji δεν είναι καταστροφή, αλλά ούτε και must-play. Το αν θα το απολαύσεις ή όχι εξαρτάται σχεδόν εξ ολοκλήρου από το πώς σου φάνηκε το Shadows. Αν είσαι από τους παίκτες που εκτιμούν τις αποστολές με έμφαση στο stealth και δεν σε πειράζει το πιο αργό open world grind, τότε αυτό το DLC πιθανότατα θα σου αρέσει. Διπλασιάζει αυτό που έκανε ήδη το βασικό παιχνίδι, τόσο τα καλά όσο και τα κακά. Οι αποστολές στην αρχή έχουν πιο έντονη αφήγηση, η μάχη με την Nowaki αξίζει σίγουρα να την ζήσεις και το Bo staff είναι ένα ωραίο εργαλείο για όσους τους αρέσει να πειραματίζονται με το βάθος της μάχης. Για αυτό το κοινό, οι 8+ ώρες περιεχομένου εδώ θα φανούν σαν μια φυσική επέκταση του ταξιδιού.
Αλλά αν σε απογοήτευσε η δομή του Shadows, αυτό το DLC δεν θα σε κάνει να αλλάξεις γνώμη. Τα προβλήματα ρυθμού, τα assassinations τύπου checklist, η έλλειψη κλιμάκωσης της αφήγησης, όλα αυτά τα προβλήματα είναι ενσωματωμένα. Το νησί δεν προσφέρει πολλά νέα στοιχεία και η ιστορία για άλλη μια φορά τελειώνει χωρίς να προσφέρει μια ικανοποιητική λύση. Για τους παίκτες που ήδη ένιωσαν απογοητευμένοι από το τέλος του Shadows, το Claws of Awaji είναι το ίδιο καθαυτό και περισσότερο. Αξίζει επίσης να αναρωτηθείς τι θέλεις από το Assassin’s Creed αυτές τις μέρες. Αν ψάχνεις για δυνατούς χαρακτήρες, μεγάλες αφηγηματικές απολαβές και καλά σχεδιασμένες αποστολές, αυτό το DLC δεν θα σε ικανοποιήσει. Αλλά αν σου αρέσει να περιπλανιέσαι σε νέες τοποθεσίες, να πειραματίζεσαι με διάφορα στυλ μάχης και να απολαμβάνεις την ατμόσφαιρα, τότε εδώ θα βρεις κάτι για σένα. Είναι ένας περίεργος ενδιάμεσος χώρος. Ούτε κακό, ούτε κάτι που αλλάζει τα δεδομένα, απλά μια πιστή συνέχεια. Το οποίο, ανάλογα με τη στάση σου απέναντι στη σειρά, είναι είτε αρκετό… είτε καθόλου αρκετό.

Όταν κάνω ένα βήμα πίσω και κοιτάζω το Claws of Awaji στο σύνολό του, η καλύτερη λέξη που μπορώ να βρω για να το περιγράψω είναι ‘πιστό’. Πιστό στα δυνατά σημεία του Shadows, αλλά και πιστό στα μειονεκτήματά του. Το DLC λάμπει όταν είναι συγκεντρωμένο, όταν η ιστορία είναι μαζεμένη, όταν το stealth είναι ο βασικός μηχανισμός, όταν μια μάχη με ένα boss σου θυμίζει το Assassin’s Creed στα καλύτερά του. Αυτές οι στιγμές είναι έντονες, αξέχαστες και πραγματικά ικανοποιητικές. Αλλά όπως και το Shadows, το DLC δεν μπορεί να παραμείνει σε αυτό το μονοπάτι για πολύ. Η δομή του open world επιβραδύνει το ρυθμό, οι αποστολές αρχίζουν να γίνονται επαναλαμβανόμενες και η αφήγηση σβήνει αντί να εκραγεί σε ένα ουσιαστικό συμπέρασμα. Το Awaji ως σκηνικό φαίνεται υπέροχο, αλλά δεν έχει αρκετό βάρος για να ξεχωρίσει και η ιστορία αφήνει πάρα πολλά κενά για να είναι ικανοποιητική. Αυτή είναι η διπλή όψη αυτού του add-on. Από τη μία πλευρά, προσφέρει περίπου 8 ώρες περιεχομένου με μερικές ξεχωριστές ακολουθίες και από την άλλη πλευρά, μοιάζει περισσότερο με το ίδιο πράγμα με τρόπους που δεν προωθούν τη σειρά. Είναι μια συνέχεια, όχι μια εξέλιξη.
Άρα ρε Karajohn, αξίζει να το παίξεις; Αν σου άρεσε το Shadows και απλά θέλεις περισσότερο από αυτό, τότε ναι, πιθανότατα θα περάσεις καλά. Το DLC δεν ανακαλύπτει τον τροχό, αλλά προσφέρει μια σταθερή επέκταση αυτού που ήδη σου άρεσε. Αλλά αν το Shadows σε άφησε αδιάφορο, το Claws of Awaji δεν θα σου αλλάξει τη γνώμη. Ενισχύει τα ίδια πράγματα που απογοήτευσαν τους παίκτες εξαρχής. Τελικά, αυτό το DLC μοιάζει λιγότερο με ένα τολμηρό νέο κεφάλαιο και περισσότερο με μια παράλληλη ιστορία που κρατά ζεστό τον κόσμο μέχρι η Ubisoft να αποφασίσει τι θα ακολουθήσει. Και ίσως αυτό να είναι εντάξει. Δεν χρειάζεται κάθε expansion να είναι μια επανεφεύρεση. Αλλά όταν τελειώσεις την τελευταία αποστολή και συνειδητοποιήσεις ότι η ιστορία έληξε για άλλη μια φορά με ένα ψίθυρο αντί για ένα βρυχηθμό, δεν μπορείς παρά να ευχηθείς να ήταν κάτι περισσότερο.
Βαθμολογία: 7/10
Διαβάστε ακόμα:
Τα remakes της σειράς Dragon Quest δεν θα τελειώσουν με το Dragon Quest 7 Reimagined
Παρουσιάστηκε η νέα Special Illustration Rare κάρτα του νέου set του Pokémon Trading Card Game

























