Αγαπητέ αναγνώστη, καλωσήρθες στο review του Crimson Capes, το οποίο από τα πρώτα λεπτά σου κάνει ξεκάθαρο τι είδους εμπειρία θέλει να προσφέρει. Ο τόνος είναι βαρύς, σκοτεινός και σχεδόν αυστηρός. Δεν βασίζεται στο θέαμα ή στην υπερβολή. Δεν πρόκειται για μια εκρηκτική φαντασία. Είναι κάτι πιο ψυχρό. Πιο παλιό. Πιο συγκρατημένο. Αναπτυγμένο από την Poor Locke, το Crimson Capes φτάνει στο PC με μια ξεκάθαρη ταυτότητα. Όχι ασαφή. Όχι διστακτική. Από την αρχή, φαίνεται η πρόθεση πίσω από κάθε σχεδιαστική επιλογή. Και αυτή η σιγουριά επηρεάζει ολόκληρη την εμπειρία.
Ας είμαστε ειλικρινείς. Η πρώτη εντύπωση φωνάζει Soulslike. Health μπάρα. Προσεκτικές μάχες. Εχθροί που τιμωρούν την ανυπομονησία. Checkpoints που κάνουν reset τον κόσμο. Όποιος έχει περάσει ώρες με τίτλους της FromSoftware θα αναγνωρίσει αμέσως τη δομή που έκανε διάσημο το Dark Souls. Αλλά η αναγνώριση σύντομα μετατρέπεται σε περιέργεια. Γιατί το Crimson Capes δεν κυνηγά το θέαμα. Δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει με φανταχτερές υπερβολές. Κυνηγά κάτι πολύ πιο δύσκολο, τη φυσικότητα. Το βάρος. Την προσπάθεια. Τη δέσμευση. Και παράξενα, αυτή η μετατόπιση κάνει την εμπειρία να δείχνει φρέσκια.
Πολλά παιχνίδια αντιμετωπίζουν τα μεγάλα όπλα σαν διακοσμητικά. Τεράστιες λεπίδες που κινούνται σαν φτερά. Εντυπωσιακές, αλλά αφύσικες. Το Crimson Capes πηγαίνει στην αντίθετη κατεύθυνση. Το two-handed σπαθί του Milon συμπεριφέρεται σαν πραγματικό αντικείμενο. Κάθε κίνηση απαιτεί υπομονή. Κάθε recovery animation απαιτεί επίγνωση. Δεν επιτίθεσαι απλά, επιλέγεις να επιτεθείς. Στην αρχή, ο ρυθμός μοιάζει σχεδόν άβολος. Οι συνήθειες σου ζητούν ταχύτητα. Το παιχνίδι όμως αντιστέκεται. Σε επιβραδύνει. Σε αναγκάζει να σκεφτείς διαφορετικά. Και μετά, κάτι αλλάζει. Η μάχη παύει να είναι μηχανική και γίνεται απόφαση.
Το Crimson Capes δεν σε ενθαρρύνει να πιέζεις ανεξέλεγκτα. Σε ωθεί να διαβάσεις τον αντίπαλο. Να υπολογίσεις αποστάσεις. Να περιμένεις τη σωστή στιγμή. Οι προσποιήσεις αποκτούν σημασία. Η κίνηση γίνεται στρατηγική. Ένα λάθος μπορεί να κοστίσει ακριβά. Οι μάχες μοιάζουν περισσότερο με μονομαχίες παρά με χαοτικές συμπλοκές. Υπάρχει ένταση, αναμονή, δισταγμός. Ένας παράξενος χορός ρίσκου. Αργός ρυθμός, ναι. Αλλά ποτέ βαρετός.
Ένα από τα πιο έξυπνα συστήματα είναι το battle flow timing. Πετυχαίνεις χτύπημα, και η επόμενη κίνηση γίνεται πιο γρήγορη. Διατηρείς τον ρυθμό, και η μάχη αποκτά ρευστότητα. Όχι αγριεμένη. Αλλά κοφτερή. Ελεγχόμενη. Υπάρχει μια σχεδόν μουσική αίσθηση στο combat. Όταν βρεις τον σωστό ρυθμό, όλα μοιάζουν να λειτουργούν αρμονικά. Όταν τον χάσεις… το παιχνίδι το θυμάται. Συνήθως με επώδυνο τρόπο.
Αν έρχεσαι από το Sekiro: Shadows Die Twice, θα χρειαστεί να προσαρμοστείς. Το parrying εδώ δεν λειτουργεί με τον γνώριμο τρόπο. Οι εχθροί έχουν energy ή poise meters. Πρέπει πρώτα να τους πιέσεις. Μόνο τότε οι αποκρούσεις δημιουργούν ουσιαστικά ανοίγματα. Πρόκειται για τολμηρή επιλογή. Κάποιες φορές εξαιρετική. Άλλες φορές ελαφρώς εκνευριστική. Το readability γίνεται κρίσιμο ζήτημα, ειδικά σε boss fights.
Τα bosses δείχνουν εξαιρετικά. Έχουν ταυτότητα. Παρουσία. Χαρακτήρα. Όμως η σχεδιαστική συνέπεια δεν είναι πάντα τέλεια. Ορισμένες επιθέσεις εκτελούνται με ελάχιστη προειδοποίηση. Η πρόκληση μετατρέπεται από ανάγνωση μοτίβων σε άμεση αντίδραση. Εκεί η ένταση αρχίζει να αγγίζει τη δυσφορία. Δεν καταρρέει ποτέ. Αλλά ναι, υπάρχουν στιγμές που η σαφήνεια θα μπορούσε να είναι καλύτερη.
Το παιχνίδι προσφέρει τέσσερις διαφορετικούς μαχητές. Ο Milon κινείται ισορροπημένα και πειθαρχημένα. Ο Skean ενσαρκώνει τη βαρύτητα και τη δύναμη. Ο Feiyoun βασίζεται στην ταχύτητα και στο bleed damage. Ο Jonai εστιάζει στη μαγεία και στον έλεγχο πεδίου. Δεν πρόκειται για επιφανειακές διαφορές. Κάθε χαρακτήρας αλλάζει ουσιαστικά τον τρόπο που ρέει η μάχη. Ο Feiyoun ξεχωρίζει ιδιαίτερα κατά την άποψή μου. Η ταχύτητα και η κινητικότητα του δημιουργούν έναν συναρπαστικό αντίλογο στον πιο μεθοδικό ρυθμό του παιχνιδιού. Ο πειραματισμός γίνεται φυσικό κομμάτι της εμπειρίας.
Το Crimson Capes απορρίπτει το παραδοσιακό stat grinding. Δεν υπάρχουν φουσκωμένες μπάρες υγείας. Δεν υπάρχουν αριθμητικά shortcuts. Η εξέλιξη βασίζεται σε εξοπλισμό, skill trees και combat disciplines. Τα bosses παραμένουν skill checks. Για κάποιους παίκτες, αυτό είναι αναζωογονητικό. Για άλλους, απαιτητικό.
Τα combat disciplines λειτουργούν σαν modifiers στο στυλ της μάχης. Αλλάζουν ρυθμό. Προσθέτουν τακτικές επιλογές. Ενθαρρύνουν την δημιουργικότητα. Αν και όχι πάντα με απόλυτη σαφήνεια. Ορισμένοι μηχανισμοί μοιάζουν ελαφρώς αινιγματικοί. Χρειάζεται δοκιμή, προσαρμογή και επανάληψη. Οι ιδέες είναι δυνατές. Η επικοινωνία τους μερικές φορές λιγότερο άμεση.
Ο semi-open κόσμος είναι ευρύς αλλά ευανάγνωστος. Οι περιοχές ξεχωρίζουν οπτικά. Οι μεταβάσεις είναι καθαρές. Τα checkpoints τοποθετημένα λογικά. Οι επαναλήψεις γρήγορες. Η δυσκολία είναι υψηλή. Η τριβή χαμηλή. Και αυτή η ισορροπία έχει σημασία.
Οπτικά, το Crimson Capes εντυπωσιάζει. Τα rotoscoped pixel animations προσδίδουν ανθρώπινη αίσθηση στις κινήσεις. Τα περιβάλλοντα έχουν βάθος και ατμόσφαιρα. Φωτισμός, καιρικά φαινόμενα, νερό, όλα λειτουργούν υποστηρικτικά. Υπάρχει μια λεπτή ανάμνηση από το Prince of Persia. Εκείνη η αίσθηση ρεαλιστικής κίνησης που δίνει βάρος στις πράξεις. Νοσταλγία, ναι. Αλλά εκσυγχρονισμένη.
Το sound design ενισχύει την αίσθηση βαρύτητας. Οι συγκρούσεις μετάλλου, οι εκρήξεις μαγείας, οι κεραυνοί, κάθε στοιχείο προσθέτει δύναμη στις μάχες. Το soundtrack, αν και σύντομο, ταιριάζει απόλυτα στον τόνο του παιχνιδιού. Αν κάτι θα μπορούσε να βελτιωθεί, είναι τα πιο καθαρά audio cues γενικότερα. Παρόλα αυτά, η συνολική ηχητική εμπειρία παραμένει δυνατή.
Το Crimson Capes είναι απαιτητικό. Αλλά σπάνια τιμωρεί. Οι επαναλήψεις είναι γρήγορες. Ο χρόνος του παίκτη γίνεται σεβαστός. Ο θάνατος λειτουργεί ως μάθημα, και όχι ως εμπόδιο. Εκτός από τις στιγμές όπου το readability γίνεται λιγότερο σταθερό.
Co-op. Invasions. Dynamic hunts. Τα συστήματα αυτά προσθέτουν διάρκεια χωρίς να βαραίνουν τον βασικό κορμό. Αν και μόνο η πρόοδος του host αποθηκεύεται, η εμπειρία παραμένει διασκεδαστική ως επέκταση του single-player.
Η Ελληνική indie σκηνή συνεχίζει να εξελίσσεται, και το Crimson Capes αποτελεί ισχυρό παράδειγμα αυτής της δημιουργικής δυναμικής. Το παιχνίδι δεν είναι μια μικρή παραγωγή. Είναι ένα συνειδητό και καλοδουλεμένο project.
Εν κατακλείδι, το Crimson Capes βαδίζει σε γνώριμα μονοπάτια, αλλά με διαφορετική προσέγγιση. Λιγότερο θέαμα. Περισσότερη φυσικότητα. Λιγότερη υπερβολή. Περισσότερη ένταση. Δεν είναι τέλειο. Αλλά είναι ξεκάθαρα ξεχωριστό. Και αυτό, πολλές φορές, είναι πιο σημαντικό.
Βαθμολογία 8/10
Διαβάστε ακόμα:
Πρώτο βίντεο για το νέο top-down hero shooter Overwatch Rush της Blizzard
“Κλείδωσε” για τον Σεπτέμβριο η κυκλοφορία του Marvel’s Wolverine
Σχόλια 1