Καλησπέρα αγαπητέ αναγνώστη και καλωσήρθες, σε ένα ακόμα review εδώ στο Gamelab. Σήμερα θα σου μιλήσω για το Forever Skies το οποίο, είχε έναν πολύ εύκολο τρόπο να τραβήξει την προσοχή μου. Μια κατεστραμμένη Γη θαμμένη κάτω από τοξικό dust, ένα ιπτάμενο airship που λειτουργεί και ως σπίτι σου και ένα μυστήριο που σε στέλνει πίσω στον πλανήτη που εγκατέλειψε η ανθρωπότητα. Ακούγεται σαν ένα survival game με ξεκάθαρη ταυτότητα, όχι σαν άλλο ένα crafting sandbox με διαφορετικό περιτύλιγμα. Και, ως επί το πλείστον, είναι.
Έπαιξα το Forever Skies solo στο PC, με το The Final Echoes update εγκατεστημένο. Αυτή η λεπτομέρεια έχει σημασία, γιατί το παιχνίδι έχει αλλάξει αρκετά από την αρχική έκδοση 1.0. Το The Final Echoes update προσθέτει μεγαλύτερη ποικιλία στις τοποθεσίες, side quests, νέους εχθρούς, landmarks και ένα σωστό electricity σύστημα για το airship. Παράλληλα, αλλάζει σημαντικά το damage σύστημα του airship και προσθέτει custom difficulty επιλογές.
Μετά από αρκετές ώρες μαζί του, έμεινα με ανάμεικτα συναισθήματα. Το Forever Skies έχει μια εξαιρετική βασική ιδέα και μια πραγματικά ικανοποιητική εξέλιξη. Υπάρχουν όμως στιγμές όπου η επανάληψη, οι αγγαρείες του survival και το combat μπαίνουν στη μέση. Ευτυχώς, το δυνατότερο στοιχείο του είναι και αυτό που συνεχίζει να με τραβά πίσω σε αυτό.
Το καλύτερο πράγμα στο Forever Skies είναι απλό, η βάση σου μπορεί να πετάει. Ξεκινάς με ένα μικρό, πρόχειρο airship που μοιάζει περισσότερο με αιωρούμενη αποθήκη παρά με σπίτι. Ο χώρος είναι περιορισμένος και οι δυνατότητές του λίγες. Όσο όμως μαζεύεις υλικά και βρίσκεις νέα τεχνολογία, αυτό το μικρό σκάφος μετατρέπεται σταδιακά σε ένα κανονικό mobile base.
Μπορείς να προσθέσεις δωμάτια, engines, turbines, generators, αποθηκευτικούς χώρους, gardens, research εξοπλισμό και πολλά decorative αντικείμενα. Υπάρχει κάτι παράξενα ικανοποιητικό στο να κοιτάς το airship μετά από αρκετές ώρες και να συνειδητοποιείς πόσο έχει αλλάξει.
Το The Final Echoes update κάνει αυτό το σύστημα πιο ενδιαφέρον. Ο ηλεκτρισμός είναι πλέον κάτι που πρέπει να διαχειρίζεσαι ενεργά. Οι συσκευές σου καταναλώνουν ενέργεια, ενώ τα generators την παράγουν, οπότε η κατασκευή ενός μεγαλύτερου airship δεν σημαίνει απλώς ότι πετάς κάθε μηχάνημα που βρίσκεις στο πάτωμα. Πρέπει να σκέφτεσαι τι χρειάζεται το σκάφος για να συνεχίσει να λειτουργεί.
Μπορεί να ακούγεται σαν μικρή αλλαγή, αλλά δίνει στο airship περισσότερο λόγο ύπαρξης. Στην αρχή μπορούσε μερικές φορές να μοιάζει με ένα τεράστιο inventory που έτυχε να έχει engines. Τώρα μοιάζει περισσότερο με μηχανή που χρειάζεται φροντίδα.
Και ναι, δέθηκα μαζί του. Υπάρχει μια παράξενη αίσθηση περηφάνειας όταν βελτιώνεις το σκάφος κομμάτι-κομμάτι. Γίνεται το workshop σου, το laboratory σου, η αποθήκη τροφίμων σου και, ειλικρινά, το μόνο μέρος που μοιάζει έστω και λίγο ασφαλές.
Ο βασικός survival κύκλος λειτουργεί καλά. Πετάς προς κατεστραμμένα κτίρια, κάνεις dock, μαζεύεις υλικά, σκανάρεις αντικείμενα, ψάχνεις blueprints και τα μεταφέρεις όλα πίσω στο σκάφος. Έπειτα κάνεις research και craft νέο εξοπλισμό που σου επιτρέπει να φτάσεις σε μέρη όπου προηγουμένως δεν μπορούσες. Έχει ωραίο ρυθμό.
Χρειάζεσαι κάτι. Βρίσκεις μια τοποθεσία που ίσως το έχει. Προσγειώνεσαι, ψάχνεις τα ruins, παίρνεις ό,τι μπορείς και επιστρέφεις. Μετά, ο νέος εξοπλισμός που κατασκευάζεις σου επιτρέπει να ταξιδέψεις πιο μακριά, πιο ψηλά ή ακόμη να φτάσεις και σε μια πιο επικίνδυνη περιοχή.
Το resource gathering είναι επίσης αρκετά γενναιόδωρο σε σύγκριση με άλλα survival games. Σπάνια νιώθεις ότι σου λείπουν εντελώς τα βασικά υλικά, ενώ η ιστορία συνήθως σε κατευθύνει προς την τεχνολογία που χρειάζεσαι. Έτσι, το progression συνεχίζεται χωρίς κάθε ώρα να μετατρέπεται σε spreadsheet άσκηση.
Το φαγητό και το νερό είναι άλλη υπόθεση. Το hunger, το thirst και το energy χρειάζονται συνεχώς προσοχή και μπορούν να γίνουν κουραστικά σε μεγαλύτερα sessions. Το νερό χρειάζεται επεξεργασία, το φαγητό προετοιμασία και αν αγνοήσεις αυτά τα συστήματα μπορεί να το πληρώσεις ακριβά. Καταλαβαίνω γιατί υπάρχουν, αλλά υπήρχαν στιγμές που ένιωθα λιγότερο σαν επιστήμονας που σώζει την ανθρωπότητα και περισσότερο σαν κάποιος που διαχειρίζεται μια πολύ περίπλοκη ιπτάμενη κουζίνα.
Παρόλα αυτά, το The Final Echoes update δίνει στον παίκτη περισσότερο έλεγχο σε αυτό το κομμάτι. Τα custom difficulty settings σου επιτρέπουν να αλλάξεις αρκετούς survival κανόνες, όπως το difficulty του hunger, του thirst του energy κλπ.
Είναι μια καλοδεχούμενη προσθήκη, γιατί δεν θέλουν όλοι την ίδια survival εμπειρία. Κάποιοι θα απολαύσουν τη διαχείριση κάθε μικρής ανάγκης. Άλλοι θέλουν την εξερεύνηση και την ιστορία χωρίς να ανησυχούν συνεχώς για το επόμενο μπουκάλι νερό.
Το Forever Skies δείχνει στα καλύτερά του όταν βρίσκεσαι ψηλά πάνω από την επιφάνεια. Η εικόνα των κατεστραμμένων skyscrapers που ξεπροβάλλουν μέσα από το dust είναι εντυπωσιακή. Το ίδιο ισχύει για τα storms, τα drifting debris και τις μακρινές κατασκευές που περιμένουν να εξερευνηθούν. Υπάρχει μια έντονη αίσθηση μοναξιάς όταν πετάς πάνω από τα ερείπια ενός πολιτισμού που δεν υπάρχει πια. Και μετά κατεβαίνεις.
Το Underdust αλλάζει εντελώς το κλίμα. Η επιφάνεια είναι εχθρική, παράξενη και γεμάτη μεταλλαγμένη ζωή. Το oxygen γίνεται πρόβλημα, τα resources αλλάζουν και το παιχνίδι μετακινείται από το χαλαρό scavenging σε κάτι πιο αγχωτικό.
Η ιστορία κερδίζει επίσης από αυτή την αντίθεση. Δεν μαζεύεις απλώς scrap επειδή στο είπε το παιχνίδι. Ψάχνεις μια θεραπεία για μια ασθένεια που απειλεί τον εναπομείναντα ανθρώπινο πληθυσμό, ενώ προσπαθείς να καταλάβεις τι συνέβη στην Γη εξαρχής.
Δεν είναι η δυνατότερη survival ιστορία που έχω παίξει, αλλά δίνει στην εξερεύνηση λόγο ύπαρξης. Υπάρχουν αρκετά μυστήρια ώστε να θέλω να δω τι βρίσκεται στην επόμενη γωνία.
Μία από τις πιο συχνές κριτικές για την αρχική έκδοση αφορούσε την ποικιλία των τοποθεσιών. Και ήταν δίκαιη κριτική. Το Forever Skies έχει ένα όμορφο setting, αλλά για μεγάλο διάστημα πολλά από τα towers του ακολουθούσαν τα ίδια βασικά layouts. Μόλις έβλεπες ένα, το επόμενο μπορούσε να σου φανεί γνώριμο σχεδόν αμέσως. Αυτό αφαιρούσε μέρος του ενθουσιασμού από την εξερεύνηση.
Τα Echoes updates σχεδιάστηκαν ειδικά για να αντιμετωπίσουν αυτό το πρόβλημα. Το Final Echoes update προσθέτει περισσότερα unique landmarks, side quests, νέα locations και additional encounters, ενώ βελτιώνει και την ποικιλία των Radio Towers στο τρίτο biome. Και βοηθάει.
Δεν θα έλεγα ακόμη ότι το Forever Skies έχει ατελείωτη ποικιλία. Θα παρατηρήσεις μοτίβα, ειδικά αν περάσεις πολύ χρόνο κάνοντας scavenging για συγκεκριμένα materials. Όμως ο κόσμος μοιάζει λιγότερο με συλλογή επαναλαμβανόμενων templates απ’ ό,τι έχω δει παλιότερα.
Τα νέα side quests είναι χρήσιμα και για έναν ακόμη λόγο. Δίνουν σε ορισμένες εγκαταλελειμμένες κατασκευές λίγη περισσότερη προσωπικότητα. Αντί κάθε location να αποτελεί απλώς ένα container με resources, μερικές φορές έχεις έναν λόγο να σε ενδιαφέρει τι συνέβη εκεί. Και αυτό έχει σημασία σε ένα παιχνίδι για την επιστροφή σε μια νεκρή Γη.
Αν το airship είναι το μεγαλύτερο πλεονέκτημα του Forever Skies, το combat είναι μάλλον το πιο αδύναμο σημείο του. Υπάρχουν εχθροί τόσο πάνω όσο και κάτω από το dust, μεταξύ τους robots και άλλες απειλές που προστέθηκαν ή επεκτάθηκαν στα νεότερα updates. Τα όπλα κάνουν τη δουλειά τους, αλλά οι μάχες δεν είναι ποτέ τόσο ομαλές ή ικανοποιητικές όσο η εξερεύνηση και το crafting.
Το knife είναι χρήσιμο από κοντά, ενώ το crossbow σου δίνει μια πιο ασφαλή επιλογή από απόσταση. Κανένα από τα δύο όμως δεν είναι ιδιαίτερα συναρπαστικό. Οι αναμετρήσεις μπορούν να γίνουν κάτι που απλώς θέλεις να τελειώσει για να επιστρέψεις στο scavenging.
Το Final Echoes update βελτιώνει αυτό το σύστημα με περισσότερους εχθρούς, δυνατότερες επιλογές για το crossbow και κάποιες αλλαγές στα melee attacks. Είναι πρόοδος, αλλά δεν μετατρέπει το Forever Skies σε action game. Και, ειλικρινά, δεν χρειάζεται να το κάνει. Προτιμώ το combat να παραμείνει ένα δευτερεύον κομμάτι της εμπειρίας, παρά το παιχνίδι να αρχίσει ξαφνικά να περιστρέφεται γύρω από τις μάχες.
Το Forever Skies υποστηρίζει έως τέσσερις παίκτες και καταλαβαίνω γιατί το co-op μπορεί να κάνει το παιχνίδι πιο διασκεδαστικό. Ένας παίκτης μπορεί να πετάει ενώ κάποιος άλλος να διαχειρίζεται το σκάφος, να κάνει technology research ή να ετοιμάζει supplies. Τα μεγαλύτερα airships δίνουν επίσης περισσότερα πράγματα να κάνει ο καθένας. Στο solo, όλη η δουλειά είναι δική σου.
Και αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Μου άρεσε αρκετές φορές ο πιο αργός ρυθμός. Υπάρχει κάτι ήρεμο στο να ταξιδεύεις πάνω από τα σύννεφα, να μαζεύεις debris και να αναδιαμορφώνεις το σκάφος σου ενώ η κατεστραμμένη Γη περνά από κάτω. Αλλά και οι βαρετές δουλειές είναι δικές σου.
Αν το σκάφος σου χρειάζεται power, το φαγητό πρέπει να ετοιμαστεί και ένα tower πρέπει να γίνει searched, δεν υπάρχει κανείς άλλος να αναλάβει μία από αυτές τις δουλειές όσο ασχολείσαι με μια άλλη. Το παιχνίδι μπορεί να γίνει λίγο επαναλαμβανόμενο όταν τα κάνεις όλα μόνος.
Παρόλα αυτά, το solo play ταιριάζει εκπληκτικά καλά στην ατμόσφαιρα. Το airship γίνεται λιγότερο multiplayer base και περισσότερο ένας σύντροφος.
Ήθελα να μου αρέσει το Forever Skies και, ευτυχώς, δεν χρειάζεται να πιέσω τον εαυτό μου για να καταλήξω σε αυτό το συμπέρασμα. Είναι ένα καλό survival game με μία πραγματικά αξιομνημόνευτη ιδέα στον πυρήνα του. Το mobile airship δίνει σε ολόκληρη την εμπειρία μια προσωπικότητα που πολλά survival games δυσκολεύονται να βρουν. Το να το εξελίσσεις από μια μικρή πλατφόρμα σε μια λειτουργική ιπτάμενη βάση είναι ικανοποιητικό, ενώ η κατεστραμμένη Γη αποτελεί εξαιρετικό σκηνικό για εξερεύνηση.
Το The Final Echoes update κάνει επίσης το ολοκληρωμένο πακέτο πιο εύκολο να το προτείνω. Η επιπλέον ποικιλία, το side content, οι νέοι κίνδυνοι, το electricity system και τα difficulty options αντιμετωπίζουν αρκετά από τα παράπονα που υπήρχαν για την προηγούμενη έκδοση. Η Far From Home έχει ξεκάθαρα ακούσει τους παίκτες της αντί να απομακρυνθεί απλώς μετά το launch.
Αυτό δεν εξαφανίζει όλα τα προβλήματα. Το survival management μπορεί να γίνει αγγαρεία, το combat παραμένει αρκετά basic και η επανάληψη εξακολουθεί να κάνει την εμφάνισή της. Το solo play μπορεί να κάνει αυτές τις αδυναμίες πιο έντονες. Όμως τα καλά του σημεία είναι αρκετά δυνατά ώστε να σηκώσουν ολόκληρη την εμπειρία.
Το Forever Skies δεν είναι το επόμενο Subnautica, ούτε χρειάζεται να είναι. Έχει τη δική του θέση στο survival genre, ένα μοναχικό ταξίδι πάνω από μια δηλητηριασμένη Γη, με το airship σου να μετατρέπεται αργά από ένα ταλαιπωρημένο μηχάνημα σε κάτι που μοιάζει με σπίτι. Και εκεί είναι που το παιχνίδι με κέρδισε.
Βαθμολογία 7,5/10
Διαβάστε ακόμα:
Monster Hunter Wilds: Ascendance – Το Bow δείχνει τις νέες Boosted Actions του
Τα ασύρματα Arctis GameBuds της SteelSeries αποκτούν νέα, ξεχωριστή εμφάνιση
