Αγαπητέ αναγνώστη, καλωσήρθες στο review του GreedFall: The Dying World, το οποίο είναι από εκείνα τα παιχνίδια που σχεδόν πετυχαίνουν. Βλέπεις τι θέλει να γίνει. Το νιώθεις κιόλας, σε μικρές στιγμές. Και μετά, τη στιγμή που αρχίζεις να βυθίζεσαι, κάτι χαλάει την ατμόσφαιρα. Εκεί είναι το πρόβλημα. Όχι ότι είναι κακό συνολικά, δεν είναι. Αλλά δεν καταφέρνει να κρατηθεί σταθερό αρκετή ώρα για να γίνει πραγματικά αξέχαστο. Και αυτό, ειλικρινά, πονάει λίγο περισσότερο από το να ήταν απλά κακό.
Αυτή τη φορά δεν είσαι ένας polished διπλωμάτης από τον παλιό κόσμο. Είσαι ο Vriden Gerr, ένας ντόπιος του Teer Fradee. Και μόνο αυτό αλλάζει τη δυναμική. Και, για να είμαι δίκαιος, στην αρχή λειτουργεί. Οι πρώτες ώρες έχουν ένταση. Υπάρχει μια αίσθηση ανησυχίας. Βλέπεις το tribe, τα προβλήματά του, τη σχέση του με τον κόσμο γύρω του. Υπάρχει βάρος σε αυτά που συμβαίνουν. Αλλά υπάρχει ένα βασικό θέμα. Το ‘μυστήριο’ δεν μοιάζει ποτέ πραγματικά με μυστήριο.
Ξέρεις ήδη την απάντηση. Το παιχνίδι προσπαθεί να το χτίσει σαν αποκάλυψη, αλλά εσύ απλά περιμένεις να επιβεβαιωθεί κάτι που έχεις ήδη καταλάβει. Και όταν έρχεται η στιγμή, δεν έχει καμία ένταση. Είναι απλά… αναμενόμενο. Αυτό κάνει το πρώτο κομμάτι να φαίνεται πιο αργό απ’ όσο θα έπρεπε. Σαν να σε κρατάει πίσω χωρίς λόγο.
Το παιχνίδι έχει πολλά θέματα ρυθμού, κάποια στιγμή φεύγεις από το νησί και εκεί περιμένεις ότι το παιχνίδι θα ανοίξει. Δεν ανοίγει αμέσως. Αντίθετα, συνεχίζει να σε περιορίζει. Ξεφεύγεις από μια κατάσταση και μπαίνεις σε άλλη. Φυλακή. Υπόγειοι διάδρομοι. Ενέδρες. Μεταφορά σε άλλη πόλη. Νέα προβλήματα πριν καν προλάβεις να ανασάνεις. Είναι σαν το παιχνίδι να μην σε εμπιστεύεται να κινηθείς ελεύθερα.
Και αυτό τραβάει. Πολύ. Μπορεί να χρειαστούν σχεδόν δέκα ώρες μέχρι να νιώσεις ότι έχεις πραγματικό έλεγχο του κόσμου. Το χειρότερο όμως είναι η ασυνέπεια. Εκεί που λες “ωραία, τώρα ξεκινάει”, κάτι σε σταματάει ξανά. Δεν υπάρχει ομαλή ροή. Είναι ένα συνεχές πήγαινε-έλα που σε κουράζει.
Στο θέμα γραφής τα πράγματα γίνονται λίγο περίεργα. Γιατί όταν το GreedFall: The Dying World γράφει, γράφει πολύ καλά. Τα θέματα είναι πιο βαριά αυτή τη φορά. Δεν είναι απλά φόντο. Το colonialism είναι μπροστά σου, σε κάθε βήμα. Βλέπεις τις συνέπειες. Βλέπεις πώς επηρεάζει ανθρώπους, σχέσεις, επιλογές. Ο Vriden Gerr και ο Nílan είναι ένα καλό παράδειγμα. Δύο άνθρωποι με κοινό παρελθόν, αλλά διαφορετικές αντιδράσεις. Ο ένας κρατάει μια πιο ήρεμη στάση, ο άλλος αφήνεται στον θυμό. Και το παιχνίδι δεν σου λέει ποιος έχει ‘δίκιο’. Σου δείχνει και τους δύο.
Υπάρχουν σκηνές που πραγματικά λειτουργούν. Διάλογοι που έχουν βάρος. Στιγμές που σε κάνουν να σταματήσεις για λίγο. Και μετά, ξαφνικά, όλα χαλάνε. Βρίσκεις αποδείξεις που είναι τόσο βολικές που μοιάζουν αστείες. Κακοί που ουσιαστικά αφήνουν γραμμένα τα σχέδιά τους. Χαρακτήρες που σε πιστεύουν χωρίς καμία αμφιβολία, ακόμα κι όταν δεν θα έπρεπε. Είναι σαν να αλλάζει επίπεδο η γραφή από σκηνή σε σκηνή. Και αυτό σε βγάζει από την εμπειρία.
Σε άλλα νέα, τα companions παραμένουν βασικό στοιχείο. Και εδώ υπάρχει ποικιλία. Κάποια είναι πραγματικά ενδιαφέροντα. Έχουν ιστορία, έχουν λόγο ύπαρξης, έχουν παρουσία. Νιώθεις ότι ανήκουν στον κόσμο. Αλλά δεν ισχύει για όλα.
Υπάρχουν περιπτώσεις όπου φαίνεται ξεκάθαρα ότι κάτι λείπει. Σαν να ξεκίνησε μια ιστορία και δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Προσλαμβάνεις έναν χαρακτήρα, περιμένεις εξέλιξη… και δεν έρχεται. Απλά μένει εκεί. Αυτό δημιουργεί ένα περίεργο κενό. Γιατί σε ένα RPG τέτοιου τύπου, τα companions είναι η καρδιά της εμπειρίας. Εδώ, κάποιοι απλά δεν φτάνουν ποτέ σε αυτό το επίπεδο.
Η αλλαγή σε real-time-with-pause σύστημα είναι τολμηρή. Και έχει λογική. Δίνει έμφαση στον έλεγχο της ομάδας, στη στρατηγική, στη διαχείριση των κινήσεων. Σου θυμίζει πιο κλασικά RPGs. Στην αρχή έχει ενδιαφέρον. Μαθαίνεις το σύστημα, δοκιμάζεις abilities, προσπαθείς να συντονίσεις την ομάδα σου. Αλλά όσο περνάει η ώρα, αρχίζει να φαίνεται η επανάληψη.
Τα abilities μοιάζουν μεταξύ τους. Οι μάχες δεν αλλάζουν αρκετά. Οι εχθροί δεν σε πιέζουν να προσαρμοστείς ουσιαστικά. Και υπάρχει και ένα θέμα συμπεριφοράς. Οι χαρακτήρες δεν κάνουν πάντα αυτό που περιμένεις. Αλλάζουν στόχους, κινούνται περίεργα, χαλάνε το πλάνο σου. Όταν προσπαθείς να παίξεις στρατηγικά, αυτό σε εκνευρίζει. Δεν είναι broken. Αλλά δεν είναι και όσο ευχάριστο θα έπρεπε.
Καθώς βιώνεις την εμπειρία υπάρχουν τεχνικά θέματα που δεν μπορείς να αγνοήσεις, λίγο ‘jank’ το συγχωρείς. Είναι σχεδόν μέρος του είδους. Αλλά εδώ το πράγμα ξεφεύγει. Υπάρχουν πολλά μικρά προβλήματα που μαζεύονται. Η κάμερα δεν συνεργάζεται πάντα. Οι χαρακτήρες συμπεριφέρονται περίεργα. Τα textures φορτώνουν λάθος ή καθυστερούν ειδικά σε συνομιλίες και υπάρχουν στιγμές που το παιχνίδι στις μάχες γίνεται αγγαρεία. Η εμπειρία χαλάει τελείως. Όλα αυτά, δεν είναι απλά ‘μικροπράγματα’. Είναι πράγματα που επηρεάζουν άμεσα το παιχνίδι.
Και όμως, παρά όλα αυτά, υπάρχει κάτι που σε κρατάει. Ο κόσμος. Το GreedFall: The Dying World χτίζει έναν ενδιαφέροντα χώρο. Οι πόλεις έχουν χαρακτήρα. Τα factions ξεχωρίζουν. Υπάρχει λόγος να εξερευνήσεις.
Δεν είναι τέλειο. Αλλά έχει προσωπικότητα. Και όταν όλα λειτουργούν σωστά, μπορείς να χαθείς για λίγο μέσα του. Να δεις τι υπάρχει παρακάτω. Να ασχοληθείς με quests που έχουν νόημα. Αυτό είναι που κάνει τα προβλήματα πιο έντονα. Γιατί βλέπεις ξεκάθαρα ότι υπήρχε δυνατότητα για κάτι καλύτερο.
Τελικά, τι είναι αυτό το παιχνίδι; Δεν είναι αποτυχία. Αλλά δεν είναι και επιτυχία. Είναι κάπου στη μέση. Ένα παιχνίδι με καλές ιδέες, αλλά ασταθή εκτέλεση. Με στιγμές που λάμπουν, αλλά δεν κρατάνε αρκετά. Και ναι, αυτό απογοητεύει. Ειδικά αν σου άρεσε το πρώτο GreedFall.
Εν κατακλείδι, ήθελα να μου αρέσει περισσότερο. Έχει βάσεις. Έχει φιλοδοξία. Έχει στιγμές που δείχνουν τι θα μπορούσε να είναι. Αλλά σκοντάφτει συνεχώς. Ο ρυθμός κουράζει. Το combat δεν εξελίσσεται αρκετά. Η γραφή είναι άνιση. Και τα τεχνικά θέματα βαραίνουν την εμπειρία. Αν είσαι fan των RPGs, ίσως βρεις λόγους να ασχοληθείς. Υπάρχει περιεχόμενο, υπάρχει βάθος σε σημεία. Αλλά θα δεις και τα προβλήματα. Και θα τα δεις συχνά. Ίσως αξίζει να περιμένεις. Με updates, μπορεί να βελτιωθεί. Με καλύτερη τιμή, σίγουρα γίνεται πιο εύκολο να το προτείνεις. Γιατί αυτή τη στιγμή, μοιάζει με ένα μέτριο παιχνίδι που απλά δεν πρόλαβε να γίνει όσο καλό μπορούσε.
Βαθμολογία 6,5/10
Διαβάστε ακόμα:
Το Minecraft Dungeons II καλεί τους ήρωες να επιστρέψουν για άλλη μια φορά στον κόσμο του
Διορθώνει άμεσα το σύστημα χειρισμού του Crimson Desert η Pearl Abyss
Σχόλια 1