Αγαπητέ αναγνώστη, καλωσήρθες στο review του GRIDbeat!. Γενικότερα, ξέρεις πώς τα περισσότερα rhythm games είναι είτε μουσικά παιχνίδια είτε απλά τεστ ακρίβειας. Ε, το GRIDbeat! στέκεται κάπου στη μέση και εκεί βρίσκεται η δύναμή του. Το setup του είναι απλό αλλά δουλεύει.
Έχεις ήδη κάνει το δύσκολο κομμάτι, μπήκες στο Knoss.OS και έκλεψες τα δεδομένα. Τώρα αρχίζει το πραγματικό πρόβλημα, να βρεις την έξοδο. Το σύστημα είναι ζωντανό, επιθετικό και εννοείται πως σε κυνηγάει. Κάθε κίνηση πρέπει να δένει με το beat. Αν χαθείς, το σύστημα αντιδρά. Και δεν αστειεύεται. Δεν είναι κάτι πρωτότυπο ως ιδέα, αλλά λειτουργεί. Και κυριότερα, δεν καθυστερεί να ξεκινήσει. Σε ρίχνει κατευθείαν στο gameplay εκεί που δίνει το περισσότερο βάρος.
Η βασική ιδέα του είναι απλή, κινείσαι μόνο στο beat. Ακούγεται αρκετά εύκολο; Πίστεψέ με δεν είναι. Το GRIDbeat! χτίζει τα πάντα πάνω σε αυτό. Κίνηση, αποφυγή, interaction, όλα εξαρτώνται από το timing. Αν κάνεις input εκτός ρυθμού, απλά σταματάς ή τρως damage. Είναι αυστηρό, αλλά όχι άδικο. Και εδώ είναι το πιο σημαντικό, νιώθει εντελώς σωστό. Αυτό δεν είναι δεδομένο σε τέτοια παιχνίδια. Πολλά rhythm games αποτυγχάνουν στο sync. Είτε διαλέγουν λάθος beat μέσα στο κομμάτι, είτε κάτι ‘γλιστράει’ χρονικά. Το GRIDbeat! δεν έχει αυτό το πρόβλημα. Το tracking είναι καθαρό. Μπαίνεις στον ρυθμό σχεδόν αμέσως. Δώσε του λίγο χρόνο και θα δεις, ότι τα δάχτυλα σου θα πηγαίνουν στον αυτόματο. Δεν σκέφτεσαι, απλά παίζεις. Και τότε… ξεκινάει το καλό κομμάτι.
Στις καλύτερες στιγμές του, το GRIDbeat! σε βάζει σε flow. Κινείσαι πάνω στο grid, αποφεύγεις turret shots, ενεργοποιείς switches, όλα σε απόλυτο sync με ένα synth track που σε σπρώχνει προς τα μπροστά. Και εκεί που λες το έχω… το παιχνίδι σου αλλάζει τους κανόνες. Turrets που περιορίζουν τα safe spots. Firewalls που θέλουν ακρίβεια. Εχθροί όπως ο Mino.TOR που σε κυνηγάνε και σε αναγκάζουν να σκέφτεσαι και να κινείσαι ταυτόχρονα. Το έξυπνο εδώ; Μπορείς να σταματήσεις. Να πάρεις ανάσα. Να δεις το level και μετά να συνεχίσεις στο beat. Αυτό μετατρέπει το χάος σε κάτι πιο στρατηγικό. Αλλά μην ξεγελιέσαι.
Ένα πράγμα που σίγουρα πρέπει να ξέρεις είναι, ότι θα πεθάνεις. Πολύ. Τα levels θέλουν προσπάθειες. Όχι επειδή είναι άδικα, αλλά επειδή πρέπει να τα μάθεις. Το παιχνίδι βασίζεται στο trial and error. Δοκιμάζεις, αποτυγχάνεις, ξαναδοκιμάζεις. Αυτό είναι ωραίο… μέχρι να μην είναι. Η έλλειψη σωστών checkpoints κουράζει. Κάποια levels είναι μεγάλα, και αν πεθάνεις στο τέλος, πας από την αρχή. Υπάρχουν backups, αλλά πολλές φορές σε πετάνε στο ίδιο σημείο κινδύνου και απλά πεθαίνεις ξανά. Λίγο παλιομοδίτικο design, και όχι με την καλή έννοια. Θα βοηθούσαν μερικά πιο χαλαρά levels για ανάσα. Τώρα, οι δυσκολίες έρχονται συχνά και έντονα.
Αν περιμένεις κάτι σαν το Crypt of the NecroDancer, καλύτερα άλλαξε mindset. Το GRIDbeat! δεν είναι roguelike. Είναι πιο κοντά σε puzzle-driven rhythm game με stages. Κάθε level είναι σχεδιασμένο, με συγκεκριμένες λύσεις. Δεν είναι κακό. Απλά αλλάζει τον τρόπο που το προσεγγίζεις. Αντί για αυτοσχεδιασμό, έχεις να μάθεις routes και να τα βελτιστοποιήσεις. Στην ουσία, κάθε level έχει τρεις στόχους. Να μαζέψεις τα πάντα, να το κάνεις τέλεια και φυσικά να το τελειώσεις. Και ναι, αυτό δίνει replay value. Όταν το gameplay σε αγγίξει, θες να γυρίσεις πίσω και να το κάνεις σωστά.
Οπτικά, το GRIDbeat! παίζει με retro-futuristic αισθητική. Neon grids, glowing στοιχεία, layers που κινούνται. Δεν είναι ‘ουάου’ τεχνικά, αλλά έχει χαρακτήρα. Υπάρχει και μια ωραία λεπτομέρεια, το παιχνίδι μοιάζει σαν να το παίζεις σε οθόνη, με reflections και UI touches. Μικρό πράγμα, αλλά προσθέτει immersion. Το πρόβλημα; replayability. Τα levels μοιάζουν μεταξύ τους μετά από ώρα. Δεν χαλάει την εμπειρία, αλλά μειώνει την εντύπωση που είχες στην αρχή.
Ας μιλήσουμε και για το soundtrack, εδώ το παιχνίδι λάμπει. Χωρίς αστερίσκους. Το soundtrack είναι γεμάτο synthwave, EDM, house, κομμάτια που δεν είναι απλά background. Είναι ο πυρήνας του παιχνιδιού. Κάθε κίνηση, κάθε απόφαση, όλα συνδέονται με τη μουσική. Υπάρχει ποικιλία. Άλλα tracks είναι πιο χαλαρά, άλλα πιο έντονα. Και ναι, κολλάνε στο μυαλό σου. Ένα μικρό θέμα που υπάρχει είναι, τα sound effects. Μερικές φορές δεν ταιριάζουν με τη μουσική. Σαν να παίζει άλλο rhythm από πάνω. Δεν είναι τεράστιο πρόβλημα, αλλά το νιώθεις. Λύνεται εύκολα αν ρίξεις λίγο το SFX.
Στο GRIDbeat! υπάρχουν abilities, traps, shields και hacking εργαλεία. Στην πράξη; Δεν σε απασχολούν πολύ. Τα χρησιμοποιείς όταν πρέπει, αλλά σπάνια τα σκέφτεσαι στρατηγικά. Το παιχνίδι επιστρέφει πάντα στο βασικό, κινήσου στο beat. Είναι λίγο χαμένη ευκαιρία. Θα μπορούσε να έχει περισσότερο βάθος εδώ.
Το παιχνίδι παίζεται και με keyboard. Αλλά… μην το κάνεις αυτό στον εαυτό σου. Με controller όλα είναι πιο φυσικά. Τα inputs ρέουν καλύτερα, ειδικά στα hacking sequences. Είναι ξεκάθαρο ποιος είναι ο πιο σωστός τρόπος για ένα τέτοιου είδους παιχνίδι.
Συμπερασματικά, το GRIDbeat! είναι λίγο αντιφατικό. Σφιχτό gameplay, αλλά με δύσκολα σημεία. Εθιστικό, αλλά και εκνευριστικό κάποιες φορές. Με στυλ, αλλά επαναλαμβανόμενο. Και όμως… δουλεύει. Γιατί ο ρυθμός είναι σωστός. Και όταν ένα rhythm game πετυχαίνει εκεί, έχει ήδη κερδίσει τη μισή μάχη. Τέλος, το GRIDbeat! δεν προσπαθεί να αλλάξει ριζικά το είδος. Απλά θέλει να το κάνει σωστά. Και το κάνει. Αν σου αρέσουν τα rhythm games, αξίζει χωρίς δεύτερη σκέψη. Αν όχι… ίσως αυτό να είναι η εξαίρεση. Απλά εξοπλίσου με αρκετή υπομονή και καλά ακουστικά.
Βαθμολογία 8/10
Διαβάστε ακόμα:
Ακόμα περισσότερα συστήματα ασφαλείας για τους ανήλικους προσθέτει το Roblox
