Έφαγε περισσότερο κράξιμο απ’ όσο του άξιζε
Υπάρχουν κάποια παιχνίδια που βγαίνουν στην αγορά και κρίνονται γι’ αυτό που πραγματικά είναι.
Και υπάρχουν και παιχνίδια που πριν καν κυκλοφορήσουν έχουν ήδη φορτωθεί με τόσο hype, τόσες προσδοκίες και τόσα «πρέπει», που σχεδόν είναι καταδικασμένα να απογοητεύσουν ένα μέρος του κοινού.
Το Marvel’s Wolverine ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία.
Μιλάμε για Wolverine. Μιλάμε για Insomniac. Μιλάμε για το studio πίσω από τα Spider-Man. Και φυσικά μιλάμε για ένα παιχνίδι που έρχεται με τιμή AAA και τις αντίστοιχες απαιτήσεις.
Οπότε όταν κυκλοφόρησε και άρχισε να τρώει το ένα κράξιμο μετά το άλλο, μπήκα κι εγώ να δω τι ακριβώς συνέβη. Και αφού έριξα περίπου 15 ώρες μέχρι να δω όλο το παιχνίδι, η πρώτη μου σκέψη ήταν πολύ απλή:
Ρε παιδιά… τόσο χάλια δεν είναι. Ούτε καν.
Το πρώτο τρίωρο δεν του κάνει καμία χάρη
Θα ξεκινήσω με το μεγαλύτερο πρόβλημα που είχα προσωπικά με το παιχνίδι. Οι πρώτες ώρες είναι απλά… μέτριες.
Όχι κακές. Όχι τραγικές. Αλλά σίγουρα δεν είναι αυτό το opening που περιμένεις από ένα παιχνίδι που πρέπει να σου πουλήσει Wolverine από τα πρώτα λεπτά.
Το pacing είναι κάπως περίεργο, η ιστορία αργεί να ανοίξει και για ένα διάστημα ένιωθα ότι το παιχνίδι απλά με πηγαίνει από encounter σε encounter χωρίς να μου έχει δώσει πραγματικό λόγο να ενδιαφερθώ για όσα συμβαίνουν.
Και κάπου εκεί καταλαβαίνω αρκετούς από αυτούς που το ξεκίνησαν, έπαιξαν λίγες ώρες και είπαν «αυτό ήταν;».
Το θέμα είναι ότι μετά το πρώτο τρίωρο, για μένα τουλάχιστον, αλλάζει αρκετά η εικόνα.
Η ιστορία αρχίζει να βρίσκει ρυθμό, οι χαρακτήρες αποκτούν περισσότερο ενδιαφέρον και ξαφνικά βρέθηκα να θέλω να δω τι θα γίνει μετά. Δεν μιλάμε για κάποια συγκλονιστική αφήγηση που θα αλλάξει τον τρόπο που βλέπουμε τα videogames, αλλά η ιστορία κάνει τη δουλειά της και προς το δεύτερο μισό του παιχνιδιού με είχε πραγματικά μέσα.
Ναι, το combat Spider-Manίζει. Και;
Ας μιλήσουμε και για το μεγαλύτερο παράπονο που έχω δει γύρω από το gameplay.
Ναι, το combat Spider-Manίζει. Πολύ.
Αν έχεις παίξει τα Spider-Man της Insomniac, θα αναγνωρίσεις αμέσως αρκετό από το DNA τους. Το flow της μάχης, το dodge, η λογική με την οποία περνάς από εχθρό σε εχθρό, τα animations, ακόμα και ο τρόπος που στήνονται αρκετές από τις αρένες σου δημιουργούν πολλές φορές την αίσθηση ότι παίζεις κάτι πολύ γνώριμο.
Αλλά εδώ έρχεται το σημαντικό:
Μιλάμε για Wolverine.
Και το παιχνίδι δεν προσπαθεί να κρύψει ότι παίρνει αυτή τη βάση και την κάνει πολύ πιο βίαιη. Τα νύχια έχουν βάρος. Τα hits έχουν impact. Ο Logan δεν χτυπάει σαν superhero που προσπαθεί να βγάλει κάποιον νοκ άουτ. Χτυπάει σαν τύπος με έξι λεπίδες στα χέρια που έχει ξυπνήσει με νεύρα.
Και αυτό το brutality είναι ίσως το σημαντικότερο πράγμα που έπρεπε να πετύχει το παιχνίδι. Γιατί αν ο Wolverine έπαιζε σαν Spider-Man με claws skin, τότε θα είχαμε πραγματικό πρόβλημα. Εδώ όμως, παρότι οι μηχανισμοί είναι γνώριμοι, το αποτέλεσμα έχει αρκετή προσωπικότητα ώστε να λειτουργεί.
Δεν θα πω ότι το combat είναι επαναστατικό.
Δεν είναι.
Αλλά είναι γρήγορο, satisfying, βίαιο και διασκεδαστικό. Και προσωπικά, για τις 15 ώρες που κράτησε το παιχνίδι, δεν πρόλαβε να με κουράσει.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα του Wolverine είναι η τιμή του
Και εδώ φτάνουμε στο σημείο που θεωρώ ότι γεννήθηκε μεγάλο μέρος της γκρίνιας.
Τα 80 ευρώ.
Γιατί άλλο πράγμα είναι να τελειώνεις ένα παιχνίδι σε περίπου 15 ώρες και να λες:
«Ωραία πέρασα.»
Και άλλο να κλείνεις την κονσόλα και να θυμάσαι ότι μόλις έδωσες 80 ευρώ γι’ αυτό.
Εκεί αλλάζει η κουβέντα.
Προσωπικά, δεν θεωρώ ότι το Marvel’s Wolverine είναι παιχνίδι των 80 ευρώ. Δεν έχει το περιεχόμενο, την ποικιλία ή εκείνη τη φιλοδοξία που θα με έκανε να πω ότι η συγκεκριμένη τιμή δικαιολογείται.
Αν όμως αυτό το ίδιο παιχνίδι είχε κυκλοφορήσει στα 40 ή 50 ευρώ, η συζήτηση γύρω του πιστεύω ότι θα ήταν τελείως διαφορετική.
Γιατί ξαφνικά θα μιλούσαμε για ένα σχετικά μικρό, focused single-player action game, με πολύ καλό production value, ωραίο combat και μια ιστορία που μετά από ένα αργό ξεκίνημα καταφέρνει να γίνει αρκετά ενδιαφέρουσα.
Και ξέρετε κάτι;
Δεν χρειάζεται κάθε παιχνίδι να είναι 60 ώρες.
Προτιμώ ένα παιχνίδι 15 ωρών που θα τελειώσω και θα περάσω καλά, παρά έναν χάρτη γεμάτο 300 εικονίδια που θα εγκαταλείψω στις 20. Απλά η τιμή πρέπει να συμβαδίζει με αυτό που προσφέρεις.
Άξιζε λοιπόν όλο αυτό το κράξιμο;
Για μένα, όχι.
Και εδώ θέλω να είμαι ξεκάθαρος. Το Marvel’s Wolverine δεν είναι αριστούργημα. Δεν είναι το παιχνίδι που θα παίξει κάποιος και θα πει «η Insomniac μόλις άλλαξε τα action games».
Έχει αργό ξεκίνημα. Έχει αρκετά γνώριμο game design. Το combat του θυμίζει έντονα Spider-Man. Και στα 80 ευρώ θεωρώ ότι είναι ξεκάθαρα ακριβότερο απ’ όσο θα έπρεπε.
Αλλά ανάμεσα στο «δεν είναι αριστούργημα» και στο «είναι σκουπίδι» υπάρχει ένα τεράστιο κενό.
Και κάπου εκεί μέσα βρίσκεται το Wolverine.
Προσωπικά πέρασα ένα πολύ όμορφο 15ωρο.
Μου άρεσε ο τρόπος που παρουσίασε τον Logan, μου άρεσε η βία που έβαλε επιτέλους σε ένα superhero game χωρίς να φοβηθεί το rating, και όταν η ιστορία πήρε μπρος, κατάφερε να με κρατήσει μέχρι το τέλος.
Θα το ξανάπαιζα;
Ίσως όχι άμεσα.
Θα έδινα ξανά 80 ευρώ;
Με τίποτα.
Θα το πρότεινα όμως σε κάποιον όταν πέσει στα 40-50 ευρώ;
Εύκολα.
Γιατί τελικά το μεγαλύτερο λάθος του Wolverine ίσως δεν είναι το ίδιο το παιχνίδι.
Είναι ότι κυκλοφόρησε με την τιμή και τις προσδοκίες ενός τεράστιου blockbuster, ενώ στην πραγματικότητα είναι κάτι πολύ πιο απλό:
Ένα καλό, brutal action game με τον Wolverine, που ξέρει τι θέλει να είναι, απλά σου ζητάει περισσότερα χρήματα απ’ όσα του αναλογούν.
Βαθμολογία: 6.5/10
Επιμέλεια κειμένου: Δημήτρης “Paranoid” Αποστολάκης
Διαβάστε ακόμα:
Μεγάλο patch τον Οκτώβριο φέρνει νέα δυσκολία και σημαντικές αλλαγές στο The Blood of Dawnwalker
Dancing with Ghosts: Ένα διαφορετικό life sim για τη χαρά που μπορεί να γεννηθεί μέσα από τη θλίψη
