Καλησπέρα αγαπητέ αναγνώστη στο review του εκρηκτικού Hack ‘n’ Slash demo Morbid Metal. Τα πρώτα δευτερόλεπτα του Morbid Metal σε χτυπάνε κατευθείαν. Οπτικός θόρυβος, μεταλλικοί ήχοι, synth beats και μια ορδή από εχθρούς που δεν σε αφήνουν ούτε να ανοιγοκλείσεις τα μάτια σου. Υπάρχει μια εισαγωγή (tutorial) που σου παρουσιάζει τα βασικά mechanics του παιχνιδιού αλλά γενικότερα απειροελάχιστη βοήθεια, αυτά μ ’αρέσουν. Μπαίνεις στο παιχνίδι με δύο χαρακτήρες για ολοκληρωτικό χάος και μια υπόσχεση για τέσσερις (λόγω του ότι αυτό είναι το demo). Αν έχεις παίξει Dead Cells ή Hades, θα καταλάβεις αμέσως το rogue-lite μοτίβο: μπες, σκότωσε, προχώρα, επανάλαβε. Αλλά το Morbid Metal έχει μια διαφορά, το real-time shapeshifting. Δεν παίζεις με έναν χαρακτήρα. Παίζεις με δύο. Και το να αλλάζεις ανάμεσά τους στη μέση του combo δεν είναι προαιρετικό. Είναι βασικό. Αυτός είναι ο μηχανισμός. Αλλά η ερώτηση είναι: παραμένει διασκεδαστικό;
Ανά πάσα στιγμή, με ένα κουμπί, αλλάζεις χαρακτήρα. Ο καθένας έχει δικά του attacks, abilities και special moves. Σκέψου το σαν tag team wrestling, αλλά εσύ είσαι όλοι και είσαι τσαντισμένος. Ξεκινάς με τον Flux, έναν γρήγορο hitter, με εναέρια combos και πολύ καλό στο να αντιμετωπίζει 1v1 εχθρούς. Μετά πας στον Ekku, βαρύ στυλ μάχης, με heavy ground-cleave επιθέσεις, ιδανικός για παραπάνω από έναν εχθρό, δηλαδή το ακριβώς αντίθετο από τον Flux. Αν τα συνδυάσεις σωστά, μοιάζει με χορογραφία. Βίαιη, στιλάτη χορογραφία. Αλλά δεν είναι μόνο για το εφετζιλίκι. Αν έχεις μυαλό, μπορείς να χτίσεις loops με abilities και να σαρώνεις. Είναι δύσκολο στην αρχή. Η οθόνη γεμίζει και θα tryhardάρεις για να κάνεις σωστά dual combos. Αλλά όταν το μάθεις; Κολλάς. Είναι από αυτούς τους μηχανισμούς που θες να τελειοποιήσεις. Δεν είναι gimmick. Είναι η ραχοκοκαλιά του παιχνιδιού.
Η μάχη στο Morbid Metal είναι περίεργος συνδυασμός. Από τη μία είναι γρήγορη, δυναμική και satisfying. Τα χτυπήματα έχουν βάρος. Τα animations είναι καθαρά. Το screen shake είναι όσο πρέπει. Αλλά μπορεί να γίνει χαοτική. Όχι επειδή είναι κακοσχεδιασμένη, αλλά επειδή σου δίνει τόση ελευθερία. Η κάμερα μερικές φορές ακολουθεί περίεργα. Οι εχθροί μερικές φορές δεν δείχνουν ξεκάθαρα τι θα κάνουν. Κάθε χαρακτήρας έχει: βασικό combo, heavy attack, dodge και special. Ακούγεται πολύ, αλλά με δύο χαρακτήρες (πόσο μάλλον με 4 στο full release), απλώνεται καλά. Δεν σε πνίγουν τα κουμπιά. Σε πνίγουν λίγο οι επιλογές και αυτό είναι καλό. Οι εχθροί είναι σχετικά απλοί. Σου επιτίθενται μαζικά, με μερικά snipers ή tanks για περισσότερη πίεση. Δεν είναι tactical. Είναι θέμα ρυθμού και flow. Αλλά όταν όλα δένουν, swaps, combos και dodges, νιώθεις παντοδύναμος. Καθαρή mechanical απόλαυση.
Κάποια πράγματα από τα παρακάτω που θα αναλύσω δεν υπάρχουν ακόμα στην demo version του παιχνιδιού, παρόλα αυτά αξίζει να τα αναφέρω. Όταν πεθάνεις, ξαναρχίζεις. Κλασικά rogue-lite πράγματα. Αλλά το Morbid Metal φαίνεται να είναι δίκαιο. Κάθε run σου δίνει κάτι. Μόνιμα upgrades για κάθε χαρακτήρα, περισσότερο HP, critical. Επίσης κερδίζεις tokens για perks ανάμεσα στα runs, όπως πιο συχνό healing ή διάφορα effects. Ακόμα και ένα κακό run, κάτι θα σου δώσει. Τα levels είναι semi-random. Θα δεις πολλά παρόμοια layouts και εχθρούς, λογικά θα φταίει το γεγονός πως είναι ακόμα demo. Δεν είναι τόσο ποικιλόμορφο όσο το Dead Cells, αλλά είναι αρκετά οκ για να μην βαρεθείς.
Οπτικά, Morbid Metal είναι εντυπωσιακό. Όχι με την έννοια του όμορφου. Περισσότερο σαν όμορφη παρακμή. Τα biomes είναι σκοτεινά, σκουριασμένα, αλλά με στιλ. Ο τόνος του μοιάζει λίγο με το NieR: Automata, αλλά με περισσότερο post-apocalyptic ύφος. Κάθε area λογικά θα έχει την δικιά του χρωματική παλέτα, εχθρούς και μουσική. Μιας και ανέφερα όμως την μουσική να ξέρεις ότι… απλά τα σπάει. Βαριά synths, distorted κιθάρες, industrial θόρυβοι. Το UI είναι καθαρό. Τα menus γρήγορα. Τίποτα δεν σου κόβει τη ροή και το πιο σημαντικό, νιώθεις ωραία να βλέπεις το παιχνίδι. Δεν είναι style για το style. Είναι style για το mood.
Κάθε χαρακτήρας είναι διαφορετικός. Άλλος βαρύς, άλλος γρήγορος. Το καλό είναι ότι συμπληρώνουν ο ένας τον άλλον. Δεν διαλέγεις απλά τον αγαπημένο σου. Χτίζεις ομάδα. Έναν για άνοιγμα του combo. Έναν για καθάρισμα. Έχουν και μοναδικά φαντασμαγορικά Specials. Ο Flux χτυπάει με πολλαπλά strikes έναν αντίπαλο και τον εξαϋλώνει. Ο Ekku κάνει ένα AoE χτύπημα που καταστρέφει όλους τους εχθρούς γύρω του. Αλλά… δεν φαίνεται να έχουν lore. Καμία φωνή. Καμία ιστορία. Δεν δένεσαι συναισθηματικά. Είναι εργαλεία. Ωραία εργαλεία, αλλά όχι χαρακτήρες με βάθος. Δεν με πείραξε να πω την αλήθεια. Το παιχνίδι δεν πουλάει αφήγηση. Πουλάει αισθητική. Και εκεί είναι που πετυχαίνει.
Για πες μου ρε Karajohn με τα upgrades και τα builds τι παίζει; Δεν μπορώ να απαντήσω σε αυτό το ερώτημα ακόμα, διότι είναι το παιχνίδι είναι demo. Φαίνεται όμως να υπάρχει μια ποικιλία στα upgrades. Διαλέγεις ανάμεσα σε crit, cooldowns, effects. Σημαντικά, αλλά δεν αλλάζουν το gameplay σου δραματικά. Η πραγματική διαφορά είναι στους χαρακτήρες. Η ομάδα σου. Οι συνδυασμοί. Εκεί είναι η στρατηγική. Δύο heavies; Ή ισορροπία με speed και utility; Τα μόνιμα upgrades είναι στατιστικά. Δεν αλλάζουν τη ροή. Αλλά το core gameplay είναι τόσο καλό που δεν σε νοιάζει. Δεν χτίζεις loadout. Χτίζεις momentum. Είναι θέμα ροής, όχι σχεδιασμού. Είναι το Morbid Metal απλώς στιλάτο; Ή έχει ουσία; Και τα δύο. Ναι, είναι πανέμορφο. Αλλά οι μηχανισμοί έχουν βάθος. Δεν είσαι αναγκασμένος να μάθεις τα πάντα, αλλά αν το κάνεις, σε ανταμείβει. Δεν είναι sandbox. Είναι μια καλοστημένη loop εμπειρία με λίγο randomness για να μη γίνει βαρετό. Ακόμα κι όταν χάνεις, περνάς καλά. Το ρίσκο; Ίσως σε κουράσει. Αν δεν είσαι fan των rogue-lites ή θέλεις ιστορία, ποικιλία ή αυστηρή δομή, μπορεί να μην σου ταιριάξει. Αλλά αν θες combat με ουσία και να πατήσεις skill ceiling, θα περάσεις τέλεια.
Το Morbid Metal δεν προσπαθεί να τα κάνει όλα. Είναι στιλάτο και γρήγορο. Με έναν βασικό μηχανισμό shapeshift που το ξεχωρίζει. Η μάχη έχει δύναμη. Το στυλ έχει λόγο ύπαρξης. Δεν είναι τέλειο. Αρκετή επανάληψη. Οι χαρακτήρες είναι απρόσωποι. Αλλά τίποτα απ’ αυτά δεν σταματά τη διασκέδαση. Αν σου αρέσουν τα action games, αν έχεις γρήγορα δάχτυλα, δεν σε πειράζει να πεθαίνεις, αν λες ‘ένα τελευταίο run’ και μετά ξημερώνεσαι, ναι. Το Morbid Metal θα αξίζει τον χρόνο σου, ειδικά στο full release. Αν όχι; Ε… τότε ίσως απλά δεν σου αρέσει το metal.
Βαθμολογία 7,5/10
Διαβάστε ακόμη:
