Το Onimusha: Way of the Sword είναι μια από εκείνες τις επιστροφές που σε κάνουν να αναρωτιέσαι γιατί χρειάστηκε να περάσουν τόσα χρόνια για να ξαναδούμε τη σειρά. Η Capcom αφήνει πίσω της την κλασική εποχή Sengoku και μας μεταφέρει στην πρώιμη περίοδο Edo, με το Kyoto να αποτελεί το βασικό σκηνικό της περιπέτειας. Μπαίνουμε στα tatami του Miyamoto Musashi, ο οποίος είναι εμπνευσμένος από τον Kikuchiyo του Seven Samurai από τον θρυλικό Akira Kurosawa, τον οποίο υποδύθηκε ο Toshiro Mifune, και βρισκόμαστε ξανά αντιμέτωποι με τους Genma, οι οποίοι επιστρέφουν στον ανθρώπινο κόσμο και μετατρέπουν σταδιακά την πόλη σε έναν σκοτεινό και εφιαλτικό τόπο. Το Kyoto αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα ατού του παιχνιδιού, καθώς πραγματικά αναγνωρίσιμα σημεία, ναοί και παραδοσιακά σοκάκια μεταμορφώνονται όσο εξαπλώνεται η επιρροή των Genma και του Malice, δημιουργώντας μια εξαιρετική ατμόσφαιρα.
Η ιστορία, ωστόσο, χρειάζεται λίγο χρόνο για να πάρει μπρος. Οι πρώτες ώρες είναι αρκετά αργές και δεν αποκλείεται να αναρωτηθείτε αν το παιχνίδι θα καταφέρει τελικά να σας κερδίσει. Ευτυχώς, όσο προχωρά η περιπέτεια, τα πράγματα βελτιώνονται αισθητά. Ο Musashi είναι ένας αρκετά διαφορετικός πρωταγωνιστής από αυτόν που ίσως περιμένατε. Δεν είναι ο τυπικός αυστηρός και ανέκφραστος σαμουράι, αλλά ένας πιο χαλαρός και κάπως τεμπέλης χαρακτήρας, γεγονός που κάνει την εξέλιξή του ενδιαφέρουσα, ενώ ξεκαρδιστικές είναι και οι γκριμάτσες του στις διάφορες περιστάσεις.
Η ίδια η πλοκή δεν κρύβει ιδιαίτερες εκπλήξεις και είναι σε μεγάλο βαθμό προβλέψιμη, όμως οι χαρακτήρες, η ατμόσφαιρα και η σταδιακή εξέλιξη του Musashi καταφέρνουν να της δώσουν περισσότερο βάρος. Χαρακτήρες όπως ο Ganryu Sasaki έχουν επίσης αρκετό χρόνο στην οθόνη ώστε να μην μοιάζουν απλώς με περαστικούς NPCs. Τα side quests, αντίθετα, είναι αρκετά πιο απλά και λειτουργούν κυρίως ως συμπληρωματικό περιεχόμενο, αρκετά συχνά επαναλήψιμο.
Εκεί όμως που το Onimusha πραγματικά λάμπει είναι στο combat. Η Capcom έχει καταφέρει (για ακόμα μια φορά) να δημιουργήσει ένα σύστημα που είναι εύκολο να μάθεις, αλλά απαιτεί χρόνο για να το κατακτήσεις. Το εμβληματικό Issen επιστρέφει και παραμένει εξαιρετικά ικανοποιητικό, ενώ τα parries και τα deflects προσθέτουν περισσότερες επιλογές στη μάχη. Οι εχθροί χρησιμοποιούν διαφορετικά visual cues, με τις κόκκινες επιθέσεις να απαιτούν σωστό timing και τις μπλε επιθέσεις-λαβές να χρειάζονται αποφυγή προς συγκεκριμένη κατεύθυνση. Στην αρχή μπορεί να πατάς κουμπιά και να ελπίζεις για το καλύτερο. Μετά από μερικές ώρες, όμως, αρχίζεις να διαβάζεις τις κινήσεις των αντιπάλων και τότε το combat αποκτά πραγματικά άλλο επίπεδο. Κάπου εδώ να πούμε πως αν είστε δυνατοί με το timing, μπορείτε να τερματίσετε το παιχνίδι με ένα μόνο κουμπί στο combat.
Οι δύο βασικές επιλογές δυσκολίας, Story και Action, προσφέρουν αισθητά διαφορετική εμπειρία. Το Story είναι αρκετά πιο εύκολο, ενώ το Action απαιτεί πολύ μεγαλύτερη προσοχή και σωστό timing. Παρ’ όλα αυτά, το παιχνίδι σπάνια δίνει την αίσθηση ότι είναι άδικο. Μπορεί να φας τα μούτρα σου σε ένα boss αρκετές φορές, αλλά όταν τελικά μάθεις τις κινήσεις του και καταφέρεις να εκτελέσεις σωστά ένα Issen, η ικανοποίηση είναι μεγάλη. Εδώ να πούμε πως το παιχνίδι αφήνει ελεύθερο τον παίκτη να επιλέξει μεταξύ 2 controller layouts, αναλόγως ποιο τον βολεύει περισσότερο.
Στον αντίποδα, η ποικιλία των εχθρών θα μπορούσε να είναι καλύτερη. Υπάρχουν περίπου δέκα βασικοί τύποι Genma, με παραλλαγές να εμφανίζονται αργότερα, με αποτέλεσμα η επανάληψη να γίνεται αισθητή προς το τέλος. Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με ορισμένα bosses, τα οποία επιστρέφουν περισσότερες φορές απ’ όσο θα θέλαμε. Ευτυχώς, οι επαναληπτικές αναμετρήσεις συνήθως διαθέτουν νέες φάσεις και διαφορετικές επιθέσεις, οπότε δεν πρόκειται απλώς για ένα copy-paste της προηγούμενης μάχης. Το AI μπορεί επίσης να γίνει αρκετά έξυπνο στο Action mode, με ορισμένους εχθρούς να περιμένουν την κατάλληλη στιγμή αντί να επιτίθενται συνεχώς. Σε ομαδικές μάχες, πάντως, αυτό δεν λειτουργεί πάντα τόσο καλά, καθώς αρκετοί αντίπαλοι μπορεί να παραμένουν υπερβολικά παθητικοί.
Η εξερεύνηση ακολουθεί μια πιο compact λογική hub-and-spoke αντί για έναν τεράστιο ανοιχτό κόσμο. Οι περιοχές είναι αρκετά μικρές ώστε να μη χάνεσαι, αλλά παράλληλα κρύβουν μυστικά και εναλλακτικές διαδρομές. Το backtracking έχει ουσιαστικό ρόλο, αφού νέες ικανότητες επιτρέπουν την πρόσβαση σε προηγουμένως απρόσιτα σημεία, ενώ μπορούν να οδηγήσουν σε αντικείμενα, ανταμοιβές ή ακόμη και νέες αναμετρήσεις. Τα puzzles είναι αρκετά απλά και λειτουργούν περισσότερο σαν ένα μικρό διάλειμμα από τη δράση παρά σαν πραγματική πρόκληση.
Τελικά, το Onimusha: Way of the Sword δεν είναι ένα τέλειο παιχνίδι, αλλά είναι ακριβώς η επιστροφή που θα ήθελαν οι περισσότεροι fans της σειράς. Μπορεί να αργεί να βρει τον ρυθμό του, να επαναλαμβάνει κάποιους εχθρούς και bosses περισσότερο απ’ όσο θα έπρεπε και να μην προσφέρει ιδιαίτερα εντυπωσιακά side quests. Όταν όμως το σπαθί βγαίνει από τη θήκη, όλα αυτά περνούν σε δεύτερη μοίρα.
Η αίσθηση του να μαθαίνεις τα patterns ενός εχθρού, να περιμένεις το σωστό timing και να πετυχαίνεις ένα τέλειο Issen είναι αυτή που τελικά μένει. Το πανέμορφο και σκοτεινό Kyoto δημιουργεί το κατάλληλο σκηνικό, ο Musashi έχει μια ενδιαφέρουσα προσωπική διαδρομή και το combat είναι αρκετά βαθύ ώστε να σε κρατήσει μέχρι το τέλος.
Το Onimusha: Way of the Sword δεν προσπαθεί να επαναπροσδιορίσει το είδος ούτε να γίνει κάτι που δεν είναι. Θυμάται απλώς τι έκανε τη σειρά ξεχωριστή και το μεταφέρει στη σύγχρονη εποχή με έναν τρόπο που λειτουργεί. Για τους παλιούς fans αποτελεί μια πολύ ευχάριστη επιστροφή, ενώ για όσους γνωρίζουν το Onimusha για πρώτη φορά είναι μια εξαιρετική ευκαιρία να ανακαλύψουν γιατί η σειρά έχει αφήσει το δικό της στίγμα.
Βαθμολογία: 9/10
Διαβάστε ακόμα:
