Αγαπητέ αναγνώστη, σε καλωσορίζω στο review του The Alters και θέλω να σου παραθέσω ένα ερώτημα που πιστεύω ότι λίγο πολύ όλοι κάνουμε, αργά τη νύχτα ή μετά από ένα λάθος που μας στοιχειώνει. ‘Κι αν είχα πάρει άλλη απόφαση; Θα γινόταν το ίδιο;’ Το The Alters δεν προσπαθεί απλώς να απαντήσει σ’ αυτό, σε αναγκάζει να το ζήσεις. Όχι μέσα από απλούς διαλόγους ή cutscenes, αλλά με εσένα στο τιμόνι, να παλεύεις με εναλλακτικές εκδοχές του εαυτού σου σε μια εξαιρετικά αφιλόξενη εξωγήινη κόλαση. Το παιχνίδι δεν σε προετοιμάζει. Έχεις συντριβεί σε έναν εχθρικό πλανήτη, ο χρόνος σου τελειώνει και το μόνο εργαλείο που έχεις είναι το Rapidium, ένα είδος sci-fi γενετικής τεχνολογίας. Και πού το χρησιμοποιείς; Ούτε σε όπλα. Ούτε σε οχήματα. Σε ανθρώπους. Συγκεκριμένα, σε άλλους εαυτούς σου από διαφορετικά timelines. Είναι ένα περίεργο concept. Αλλά φαίνεται πως λειτουργεί. Γιατί το The Alters δεν είναι απλά survival. Είναι ένα ψυχολογικό θρίλερ, ένα base-building παιχνίδι, με μία αφήγηση για την ενοχή και τις επιλογές σου που σε χτύπα περισσότερο απ’ όσο περιμένεις.
Στην ουσία, είναι ένα παιχνίδι όπου διαχειρίζεσαι μια κινούμενη βάση πάνω σε έναν πλανήτη που θέλει να σε σκοτώσει. Φτιάχνεις εξοπλισμό, εξορύσσεις πρώτες ύλες, χτίζεις modules και προσέχεις για το maximum carry weight που μπορείς να έχεις. Υπάρχει ραδιενέργεια η οποία σε σκοτώνει ακαριαία αν δεν είσαι αρκετά γρήγορος στο να γυρίσεις πίσω στην βάση σου, καθώς επίσης και διάφορες ανωμαλίες που ανεβάζουν τον δείκτη ραδιενέργειας δραματικά.
Μέχρι εδώ, όλα γνώριμα. Αλλά η μεγάλη διαφορά είναι οι Alters. Δεν μπορείς να τα κάνεις όλα μόνος, ο Jan δεν είναι θεός. Χρειάζεται βοήθεια. Κι η μόνη βοήθεια που υπάρχει… είναι ο ίδιος του ο εαυτός. Χρησιμοποιώντας το Rapidium και ένα κβαντικό σύστημα, σκάβεις στο παρελθόν του Jan. Όχι αναμνήσεις, αλλά σημεία καμπής. Πήγε ιατρική ή τα παράτησε; Ξεπέρασε ένα τραύμα ή το έθαψε; Κάθε απόφαση δημιουργεί έναν νέο Alter με διαφορετικές ικανότητες και χαρακτήρα. Εδώ μπερδεύει. Δεν διαχειρίζεσαι μόνο φαγητό και οξυγόνο. Διαχειρίζεσαι θυμό, ενοχές, αποτυχίες, μοναξιά. Και πριν καν φτάσεις στα logistics, έχεις ήδη ψυχολογικά προβλήματα!
Οπότε, ποιοι είναι αυτοί οι Alters; Εξαρτάται απ’ το ποιος θα μπορούσε να είχε γίνει ο Jan. Μπορεί να δημιουργήσεις έναν Jan που τελείωσε το πανεπιστήμιο κι έγινε κορυφαίος μηχανικός. Τέλεια! Φτιάχνει modules σε χρόνο μηδέν. Αλλά είναι και αυταρχικός, δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί του. Ή έναν Medic, ήσυχο και κλειστό, στοιχειωμένο από λάθη του παρελθόντος. Σε σώζει, αλλά δεν θέλει να μιλήσει. Κι ο χειρότερος; Ο Jan που τα παράτησε. Ο δειλός. Ζει, ναι, αλλά με τύψεις και ντροπή. Και τώρα κοιτάει εσένα, τον Jan που έμεινε πίσω και παριστάνει τον θεό. Κάθε Alter είναι ένας καθρέφτης. Μερικές φορές σε κολακεύει. Άλλες σε διαλύει. Σε βάζουν να σκεφτείς: ‘Μήπως αυτός ο Jan ήταν καλύτερος;’ ή ‘Πώς κατέληξε έτσι;’ Κι αυτό κάνει τη βάση να μοιάζει ζωντανή. Δεν χτίζεις για NPCs. Χτίζεις για πρόσωπα με ανάγκες, προτιμήσεις και συνήθειες. Κάποιοι θέλουν κοινό χώρο να μιλούν. Άλλοι χρειάζονται ησυχία. Ένας μπορεί να μην αντέχει τον άλλον. Και εσύ διαχειρίζεσαι ένα πλήρωμα που καβγαδίζει με τον ίδιο του τον εαυτό.
Για να είμαστε ξεκάθαροι: αυτό το παιχνίδι θα σε κάνει να νιώσεις άσχημα. Με τον καλύτερο τρόπο. Θα έχεις στιγμές που πρέπει να διαλέξεις ανάμεσα στην άνεση και την επιβίωση. Θα φτιάξεις ένα Radiation Filter ή μια κουζίνα για να μην καταρρεύσουν οι Alters απ’ το στρες; Θα κατασκευάσεις νέο εργαλείο τώρα ή θα αφήσεις τον δειλό να κοιμηθεί μια παραπάνω ώρα; Το παιχνίδι δεν έχει karma system. Δεν υπάρχει ‘σωστό’ ή ‘λάθος’. Μόνο ανάγκες. Και μερικές φορές, το ‘σωστό’ κοστίζει ζωές. Μπορεί να τύχει να λυγίσει ένας Alter γιατί ξέχασες να φτιάξεις Recreation Module. Μπορεί να άφησες πίσω έναν Alter για να πάρεις rare materials. Ήταν δική σου απόφαση κι έπρεπε μετά να κοιτάξεις τον άλλον Alter του στα μάτια. Αυτό είναι το έξυπνο στο παιχνίδι δεν σε τιμωρεί. Εσύ το κάνεις αυτό στον εαυτό σου.
Ο πραγματικός κύκλος του παιχνιδιού είναι πάρα πολύ ικανοποιητικός και μόλις τον συνηθίσεις, υπάρχει ένας σαφής ρυθμός: στείλε τους Alters να κάνουν εργασίες (γεωργία, έρευνα κλπ.), αναβάθμισε τη βάση, προγραμμάτισε τις καθημερινές δραστηριότητες και σχεδίασε προσεκτικά τις εξορμήσεις σου έξω. Γιατί μόλις βγεις έξω, ο χρόνος τρέχει. Κάθε έξοδος είναι ένα ρίσκο. Ψάχνεις για μέταλλα, αναζητάς διάφορα αντικείμενα τα οποία μπορείς να τα δώσεις στους Alters σου, υπάρχουν ανωμαλίες, ενώ το καυτό φως σέρνεται στον ουρανό. Μου θυμίζει το Frostpunk στον τρόπο που δημιουργεί πίεση. Όχι μόνο σωματική, αλλά και ψυχική. Κάθε μέρα μοιάζει με σπριντ. Όλα τα συστήματα στη βάση σου είναι συνδεδεμένα, οπότε ένα μικρό πρόβλημα, μπορεί να χαλάσει όλη τη ροή. Αρχίζεις να σκέφτεσαι σαν διαχειριστής κρίσεων. Ποιος είναι διαθέσιμος; Τι έχει χαλάσει; Ποιος έχει καταρρεύσει συναισθηματικά; Είναι χαμηλά τα αποθέματα τροφίμων; Το παιχνίδι δεν σου τα φωνάζει αυτά. Απλώς τα αφήνει να συσσωρεύονται, σιωπηλά. Και αυτό είναι το πιο τρομακτικό.
Ας μιλήσουμε για τον πλανήτη. Είναι εκπληκτικός. Αλλά όχι με τον τρόπο που θα τον περιγράφαμε σε μια καρτ ποστάλ. Μάλλον με τον τρόπο ‘Τι στο καλό συμβαίνει σε αυτό το μέρος;’. Υπάρχουν απόκρημνα βραχώδη όρη που ξεπροβάλουν στον ορίζοντα και περιοχές όπου ο χρόνος… φαίνεται να έχει σταματήσει. Μαθαίνεις γρήγορα να σέβεσαι το παράξενο. Ούτε εδώ υπάρχει βοήθεια. Μπορεί να πέσεις πάνω σε κάτι για το οποίο δεν είσαι προετοιμασμένος. Η εξερεύνηση ανταμείβει, ναι, αλλά είναι και επικίνδυνη. Αν περιπλανηθείς πολύ μακριά χωρίς να έχεις προετοιμαστεί κατάλληλα και αργήσεις να γυρίσεις, είναι δικό σου λάθος. Το παιχνίδι σέβεται την περιέργειά σου. Αλλά τιμωρεί σκληρά την απερισκεψία.
Ας κάνουμε λίγο μία σμίκρυνση και να πούμε κάτι συγκεκριμένο. Το The Alters δεν έχει να κάνει πραγματικά με επιστημονική φαντασία. Έχει να κάνει με τις τύψεις. Για το τι σημαίνει να ζεις με τον εαυτό σου. Κυριολεκτικά. Το βασικό ερώτημα είναι ‘Τι θα γινόταν αν είχες κάνει μια διαφορετική επιλογή;’ Σου ακούγεται αλλιώς όταν κοιτάς αυτή την επιλογή στα μάτια, φοράς το πρόσωπό σου και σε ρωτάς γιατί την εγκατέλειψες. Κάθε Alter είναι μια απάντηση στην αποτυχία. Ή στον φόβο. Ή στην αγάπη. Δεν τα δημιουργείς απλώς για να κάνεις πράγματα. Προσπαθείς να συμφιλιωθείς με τη δική σου ζωή. Δεν είναι απλώς εναλλακτικά timelines. Είναι αντιπαραθέσεις. Χτίζεις προς ένα τέλος σίγουρα, αλλά το ταξίδι είναι συναισθηματικό, όχι εκρηκτικό. Και αυτό είναι σπάνιο σε ένα τέτοιο παιχνίδι.
Ας πούμε δύο τρία πράγματα για τα τεχνικά χαρακτηριστικά του. Το παιχνίδι τρέχει αρκετά καλά σε γενικές γραμμές. Το UI είναι άρτιο, μέχρι να το μάθεις φυσικά, γιατί οι πρώτες ώρες σίγουρα θα σου φανούν πονοκέφαλος. Υπάρχουν πολλά μενού. Πολλές καρτέλες. Θα αφιερώσεις αρκετό χρόνο προγραμματίζοντας βάρδιες και αναθέτοντας ρόλους και είναι εύκολο να χαθείς στο micromanagement από νωρίς. Το voice acting; Παραδόξως καλό. Οι διαφορετικοί εαυτοί του Jan ακούγονται ξεχωριστοί χωρίς να είναι καρτουνίστικοι. Μπορείς να ακούσεις τα χρόνια, την πικρία, την ελπίδα. Το υποστηρίζει το concept. Η μουσική είναι ατμοσφαιρική και έξυπνη. Το μεγαλύτερό μου παράπονο; Κάποια προβλήματα με το pacing. Υπάρχει ένα κενό κατά την διάρκεια του παιχνιδιού, όπου κυρίως μαζεύεις υλικά και περιμένεις να ολοκληρωθούν τα modules. Μπορεί να κουράσει, εκτός αν είσαι φουλ μέσα στο optimization της βάσης. Παρ’ όλα αυτά, μιλάμε για λεπτομέρειες. Ο βασικός πυρήνας του παιχνιδιού παραμένει γερός.
Με αυτά και με εκείνα φτάσαμε στο μεγαλύτερο ερώτημα που καίει όλους εσάς που διαβάσατε αυτό το review μέχρι και εδώ. Αξίζει να παίξω το The Alters; Αν ψάχνεις για δράση, εκρήξεις και άμεση ικανοποίηση, πιθανώς όχι. Αυτό δεν είναι τέτοιου είδους παιχνίδι. Αλλά αν θέλεις κάτι πιο αργό, πιο έξυπνο και πολύ πιο προσωπικό; Τότε ναι. Απόλυτα ναι. Αυτό είναι ένα παιχνίδι που δεν σου ζητά απλώς να επιβιώσεις. Σου ζητά να αναλογιστείς το παρελθόν σου. Τις επιλογές σου. Τα μονοπάτια που δεν ακολούθησες. Και αυτό κάνει κάθε επιτυχία να φαίνεται κερδισμένη και κάθε αποτυχία να πονάει λίγο βαθύτερα. Είναι ένα από τα λίγα παιχνίδια όπου το έκλεισα και απλώς… κάθισα εκεί. Σκεπτόμενος. Τον Jan. Εμένα. Για το τι είδους άτομο θα είχα γίνει αν είχα ακολουθήσει έναν διαφορετικό δρόμο. Και ξέρεις κάτι; Αυτό αξίζει πολλά.
Βαθμολογία 8,5/10
Διαβάστε ακόμα:
