Αγαπητέ αναγνώστη, καλωσήρθες στο βιντεοπαιχνίδι με το οποίο ξεκίνησα την καριέρα μου ως συντάκτης εδώ στο Gamelab και θέλω να σου υπενθυμίσω ότι όταν το The Rogue Prince of Persia κυκλοφόρησε για πρώτη φορά σε early access το 2024, έμοιαζε σαν η Ubisoft και η Evil Empire να έκαναν μια τολμηρή δήλωση. Ένα franchise που είχε μείνει για χρόνια στο ράφι ξαφνικά στράφηκε προς το roguelike είδος, μια κίνηση ριψοκίνδυνη αλλά σίγουρα ενδιαφέρουσα. Οι fans ήταν περίεργοι, ίσως και σκεπτικοί, βάζω και τον εαυτό μου μέσα. Θα μπορούσε άραγε ένα side-scrolling roguelite να σηκώσει το βάρος ενός τόσο θρυλικού ονόματος;
Το early access ήταν ακριβώς αυτό που υποσχόταν: μια δουλειά σε εξέλιξη. Ο πυρήνας του ήταν ήδη εθιστικός, αλλά φαινόταν καθαρά ότι το παιχνίδι χρειαζόταν χρόνο για να ωριμάσει. Η ρευστή μάχη τράβηξε αμέσως την προσοχή όλων, τα wall-runs, τα άλματα και τα χτυπήματα με κλωτσιές ήταν εντυπωσιακά ακόμα και τότε. Όμως, πέρα από τα ικανοποιητικά mechanics, ο κόσμος έμοιαζε ρηχός. Το perma progress ήταν ελάχιστο, η ιστορία σχεδόν ανύπαρκτη και το έντονο ροζ οπτικό στυλ δίχαζε το κοινό. Κάποιοι το λάτρεψαν, άλλοι ένιωσαν ότι δεν ταίριαζε με το ύφος.
Περισσότερο από έναν χρόνο μετά, ο Prince βγαίνει επιτέλους από το early access. Χωρίς teasers, χωρίς αναμονή, η πλήρης έκδοση έσκασε ξαφνικά στο PC και στο PS5. Και, ειλικρινά, μοιάζει πια με άλλο παιχνίδι. Οι ατέλειες έχουν αποκατασταθεί, ο κόσμος είναι πιο ζωντανός και η πρόοδος επιτέλους έχει ουσία. Είναι ακόμα το ίδιο παιχνίδι που γοήτευσε τους παίκτες το 2024, αλλά τώρα έχει ωριμάσει σε κάτι πραγματικά ολοκληρωμένο. Το ερώτημα πλέον είναι απλό, πόσο καλύτερο είναι τώρα; Και για όσους το άφησαν στην άκρη όταν βρισκόταν σε early access, αξίζει η τελική έκδοση τον χρόνο τους;
Τον Μάιο του 2024, όταν το The Rogue Prince of Persia κυκλοφόρησε για πρώτη φορά σε early access, τα θεμέλια ήταν ήδη γερά. Η Evil Empire, η ομάδα που είχε δουλέψει πάνω στο Dead Cells, ήξερε πώς να φτιάξει ένα roguelike που να είναι ευχάριστο στα χέρια. Και αυτό ήταν προφανές από την πρώτη στιγμή. Ο Prince κινούνταν με μια χάρη που λίγα side-scrollers μπορούσαν να ανταγωνιστούν, τα άλματά του ήταν ακριβώς όπως έπρεπε, τα wall dashes έβγαιναν αβίαστα και οι κλωτσιές του είχαν δύναμη. Ακόμα κι όταν αποτύγχανες, σπάνια ένιωθες ότι έφταιγε το παιχνίδι. Αν δεν υπολόγιζες σωστά το άλμα σου ή ήσουν απρόσεκτος στη μάχη, ήταν καθαρά δικό σου λάθος. Παρά όμως τους επαίνους που πήρε τότε, το early access έμοιαζε περισσότερο με ένα προσχέδιο που περίμενε να συμπληρωθεί. Τα perma upgrades ήταν ελάχιστα, κάτι που έκανε κάθε loop διασκεδαστικό αλλά λίγο άδειο σε βάθος χρόνου. Μόλις συνήθιζες τον βασικό ρυθμό, δεν υπήρχε κάτι για να σε κρατήσει απασχολημένο ανάμεσα στα runs. Η αφήγηση επίσης ήταν σχεδόν ανύπαρκτη, υπήρχαν ψήγματα μιας μεγαλύτερης ιστορίας, αλλά τόσο αχνά που μπορούσες εύκολα να τα αγνοήσεις.
Και μετά ήταν το καλλιτεχνικό στυλ. Η έντονη, ροζ παλέτα έδινε στο παιχνίδι μια τολμηρή, σχεδόν πειραματική εικόνα. Κάποιοι εκτίμησαν το ρίσκο, αλλά πολλοί ένιωσαν ότι δεν ταίριαζε με τις περσικές ρίζες της σειράς. Δεν χαλούσε την εμπειρία, αλλά έμοιαζε παράταιρο με το ύφος. Με λίγα λόγια, το early access ήταν συναρπαστικό αλλά ατελές. Το potential του ήταν αδιαμφισβήτητο, φαινόταν ότι θα μπορούσε να εξελιχθεί σε ένα από τα καλύτερα roguelikes, αλλά τα κομμάτια που έλειπαν το έκαναν να μοιάζει περισσότερο με ένα πρόχειρο σχέδιο.
Αυτό που εντυπωσιάζει στο The Rogue Prince of Persia είναι το πόσο εξελίχθηκε μέσα στο early access χωρίς να χάσει την ουσία του. Η Evil Empire δεν περιορίστηκε στο να διορθώσει σφάλματα ή να τροποποιήσει αριθμούς, ανακατασκεύασε, επέκτεινε και αναδιαμόρφωσε το παιχνίδι με βάση τις επιθυμίες των παικτών. Μέσα σε περισσότερα από δεκαπέντε updates, ο κόσμος του Prince μεταμορφώθηκε σταδιακά από ένα πολλά υποσχόμενο πρωτότυπο σε κάτι που μπορεί να σταθεί δίπλα στα κορυφαία παιχνίδια του είδους. Η πιο εμφανής αλλαγή ήταν οπτική. Εκείνη η έντονη ροζ-μοβ απόχρωση που κυριαρχούσε στην αρχή; Έφυγε. Στη θέση της ήρθε μια πιο γήινη παλέτα, αμμώδη καφέ, γήινοι τόνοι, πιο πλούσιες λεπτομέρειες στα περιβάλλοντα. Έδωσε μεγαλύτερη αίσθηση αυθεντικότητας, έκανε την ατμόσφαιρα πιο ταιριαστή και ειλικρινά, πιο διαχρονική. Μπορούσες να δεις την καλλιτεχνική κατεύθυνση να ωριμάζει patch με patch, μέχρι που τελικά βρήκε τη σωστή ισορροπία.
Όμως τα visuals ήταν μόνο η αρχή. Τα updates έφεραν νέα biomes, όπλα, bosses και συστήματα προόδου. Κάθε προσθήκη έδινε στους παίκτες έναν ακόμα λόγο να πουν ‘πάμε ένα ακόμα run’. Το roguelike loop ζει από την ποικιλία και η Evil Empire το κατάλαβε καλύτερα από πολλούς. Τα runs σταμάτησαν να φαίνονται ίδια γιατί πάντα υπήρχε κάτι καινούριο να δοκιμάσεις, ένα όπλο, ένα medallion, ή μια καινούρια διαδρομή μέσα από άγνωστο biome. Αυτό όμως που μου έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση ήταν το πόσο σοβαρά πήραν το feedback. Δεν αρκέστηκαν απλά στο να το ακούσουν, το έβαλαν σε εφαρμογή. Οι παίκτες ζήτησαν βαθύτερη πρόοδο και εμφανίστηκαν skill trees. Οι αντιδράσεις για το visual κομμάτι οδήγησαν σε οπτική ανανέωση. Ακόμα και το combat ισορροπήθηκε ξανά και ξανά μέχρι να γίνει ακριβώς όπως έπρεπε. Είναι σπάνιο να βλέπεις ένα στούντιο να υιοθετεί το early access με τέτοια διαφάνεια, και αυτό έκανε την τελική έκδοση να μοιάζει με μια κοινή προσπάθεια μεταξύ των προγραμματιστών και του community.
Τώρα που η πλήρης κυκλοφορία είναι εδώ, είναι εντυπωσιακό το πόσο μεγάλο μέρος του αρχικού DNA έχει διατηρηθεί, ενώ σχεδόν όλα γύρω του έχουν επεκταθεί και ανανεωθεί. Στην καρδιά του, το The Rogue Prince of Persia εξακολουθεί να βασίζεται στη ροή, την κίνηση, την μάχη και τη συγκίνηση του να προχωράς λίγο περισσότερο με κάθε run. Αυτό δεν έχει αλλάξει. Αυτό που έχει αλλάξει είναι το τεράστιο εύρος επιλογών που φέρνει η έκδοση 1.0.
Η μάχη, καταρχάς, δίνει την αίσθηση ότι είναι πιο πολυεπίπεδη. Στο early access ήδη είχε το κατάλληλο response, αλλά τώρα το οπλοστάσιο του Prince είναι αρκετά πιο ευρύτερο. Δεν χτυπάς απλώς με ένα σπαθί και ελπίζεις για αναβαθμίσεις, έχεις axes, daggers, claws και secondary όπλα που σου δίνουν μεγαλύτερη ποικιλία. Συνδύασε το με medallions που αλλάζουν το damage percentage, elemental effects ή defensive perks και ξαφνικά κάθε run φαίνεται ξεχωριστό. Δεν είναι πλέον ‘ίδιο run, διαφορετικό layout’, είναι ‘ίδιος Prince, αλλά μια νέα προσέγγιση’.
Η πρόοδος έχει κάνει επίσης ένα τεράστιο άλμα προς τα εμπρός. Ένα από τα μεγαλύτερα παράπονα κατά το early access ήταν η έλλειψη ουσιαστικών αναβαθμίσεων μεταξύ των runs. Η Evil Empire το αντιμετώπισε αυτό κατά μέτωπο με skill trees και perma unlocks. Τώρα, ο θάνατος δεν είναι απλώς ένα reset, είναι μια επένδυση. Σιγά σιγά, συσσωρεύεις πλεονεκτήματα που κάνουν την επόμενη προσπάθεια να φαίνεται πιο δυνατή, πιο έξυπνη και πιο προετοιμασμένη. Αυτή η μία μόνο τροποποίηση κάνει το roguelike loop πολύ πιο εθιστικό. Τα περιβάλλοντα αναδεικνύουν επίσης την ωριμότητα της πλήρους κυκλοφορίας. Τα biomes φαίνονται πιο πλούσια και έχεις διαδρομές που διακλαδώνονται, μυστικά κρυμμένα σε γωνίες και την περιστασιακή έκπληξη που ωθεί την ιστορία προς τα εμπρός.
Αν υπάρχει ένα στοιχείο που κάνει το The Rogue Prince of Persia να ξεχωρίζει αμέσως, αυτό είναι η κίνηση. Από τα πρώτα δευτερόλεπτα, καταλαβαίνεις ότι το παιχνίδι έχει σχεδιαστεί γύρω από την ιδέα της ροής. Δεν μετακινείς τον Prince από το ένα σημείο στο άλλο, είναι ο τρόπος που το κάνει, με μια χάρη που λίγα παιχνίδια του είδους καταφέρνουν να αγγίξουν.
Το wall-running δεν είναι απλά ένα cool κολπάκι, είναι η καρδιά της κίνησης. Οι τοίχοι, οι στέγες, ακόμα και οι εχθροί, γίνονται σημεία εκκίνησης για νέες αλυσίδες κινήσεων. Μπορείς να τρέξεις κατά μήκος ενός τοίχου, να πηδήξεις πάνω σε έναν εχθρό, να τον κλωτσήσεις πίσω σε άλλους και να συνεχίσεις την πορεία σου χωρίς να χάσεις τον ρυθμό. Όταν όλα δέσουν, νιώθεις ότι χορεύεις μέσα στο biome αντί να πολεμάς μηχανικά. Αυτό το αίσθημα ροής είναι σπάνιο στα roguelikes. Πολλά βασίζονται στο βάρος και την πρόκληση, στο να σε κάνουν να νιώθεις ότι κάθε βήμα είναι δύσκολα κερδισμένο. Εδώ, αντίθετα, το παιχνίδι σε ενθαρρύνει να εμπιστευτείς την κίνηση. Όσο πιο τολμηρά συνδυάζεις τα εργαλεία σου, τόσο πιο όμορφα ρέει η εμπειρία. Και το καλύτερο είναι ότι όταν αποτυγχάνεις, ξέρεις πως την επόμενη φορά μπορείς να το κάνεις πιο καθαρά και πιο ομαλά. Είναι σαν να μαθαίνεις μια χορογραφία. Στην αρχή σκοντάφτεις, μπερδεύεσαι, χάνεις τον ρυθμό. Αλλά μετά από λίγα runs, ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι κινείσαι με φυσικότητα. Και τότε το The Rogue Prince of Persia δείχνει το πραγματικό του πρόσωπο, ένα παιχνίδι που δεν σε κάνει απλώς να παίζεις, αλλά σε καλεί να χορέψεις μαζί του.
Ένα από τα πιο αδύναμα σημεία του early access ήταν η αφήγηση. Ναι, υπήρχαν νύξεις για έναν μεγαλύτερο πόλεμο, για τη μάχη του Prince ενάντια στους Huns και τη σχέση του με τον λαό του, αλλά όλα αυτά έμοιαζαν επιφανειακά. Η έκδοση 1.0 όμως δίνει επιτέλους στην ιστορία χώρο να αναπνεύσει. Το κέντρο όλων είναι το Oasis, το hub που λειτουργεί σαν καταφύγιο ανάμεσα στα runs. Εκεί βρίσκεις χαρακτήρες, διαλόγους και μικρές σκηνές που σταδιακά συνθέτουν μια μεγαλύτερη εικόνα. Δεν είναι απλώς ένα σημείο διαχείρισης εξοπλισμού, είναι ένας ζωντανός χώρος που γεμίζει με νόημα όσο προχωράς. Τα NPCs έχουν προσωπικότητα, ανταποκρίνονται στην πρόοδό σου και κάνουν τον κόσμο να φαίνεται πιο αληθινός. Η ιστορία δεν σου παρουσιάζεται με cutscenes ή μακροσκελείς διαλόγους. Ξεδιπλώνεται σιγά-σιγά, με ρυθμό που ταιριάζει απόλυτα σε ένα roguelike. Μικρά κομμάτια αφήγησης με κάθε επιστροφή στο Oasis, σχόλια από τον Prince ή τους συμμάχους του, λεπτομέρειες που αποκαλύπτονται καθώς ξεκλειδώνεις νέες περιοχές. Είναι ένα υπόβαθρο που προσθέτει βάθος χωρίς να βαραίνει το gameplay.
Αυτό είναι και το πιο σημαντικό, το παιχνίδι δεν προσπαθεί να γίνει narrative adventure, αλλά δίνει αρκετό context ώστε κάθε run να έχει μεγαλύτερη σημασία. Δεν τρέχεις απλώς για το high score ή για να δεις το επόμενο biome, τρέχεις γιατί θέλεις να μάθεις τι θα συμβεί παρακάτω, πώς θα εξελιχθεί ο κόσμος και ποια θα είναι η μοίρα του Prince. Με λίγα λόγια, η ιστορία λειτουργεί σαν ένα δεύτερο στρώμα κινήτρου. Δεν αντικαθιστά τον εθισμό του gameplay, αλλά τον εμπλουτίζει. Και αυτό ήταν ακριβώς που έλειπε από την early access έκδοση του.
Η ατμόσφαιρα σε ένα παιχνίδι Prince of Persia είναι εξίσου σημαντική με την κίνηση. Και εδώ, η Evil Empire κατάφερε να χτίσει κάτι που στέκεται δίπλα και ισάξια στην κληρονομιά της σειράς. Το soundtrack συνδυάζει παραδοσιακά περσικά όργανα με μοντέρνους ρυθμούς, δημιουργώντας έναν ήχο που είναι ταυτόχρονα εξωτικός αλλά και γεμάτος ένταση. Κάθε biome έχει τη δική του μουσική ταυτότητα. Και όταν η δράση φτάνει στο ζενίθ της, η μουσική σε ανεβάζει μαζί της, κάνοντάς σε να μπαίνεις ακόμα πιο βαθιά στη ροή του gameplay.
Τα ηχητικά εφέ επίσης παίζουν σημαντικό ρόλο. Η κλωτσιά σε έναν εχθρό που πέφτει στον τοίχο, το πάτημα του Prince στον τοίχο, όλα είναι καθαρά, ευκρινή και ικανοποιητικά. Αυτές οι μικρές λεπτομέρειες δίνουν μια αίσθηση απτής φυσικότητας, που κάνει κάθε κίνηση να έχει βάρος και κάθε χτύπημα να αφήνει αποτύπωμα. Η συνολική ατμόσφαιρα, λοιπόν, δεν είναι απλώς σκηνικό. Είναι αναπόσπαστο μέρος της εμπειρίας. Η μουσική και οι ήχοι δένουν με το στιλ της κίνησης και της μάχης, ώστε το παιχνίδι να μην είναι μόνο κάτι που παίζεις, αλλά και κάτι που αισθάνεσαι.
Και πού βρίσκεται το The Rogue Prince of Persia, τώρα που τελικά βγήκε από το early access; Ειλικρινά, σε πολύ καλύτερη μοίρα από ό,τι περίμενα. Η Evil Empire πήρε μια ήδη άρτια βάση και την μετέτρεψε σε ένα από τα πιο ικανοποιητικά roguelike των τελευταίων ετών. Οι μάχες παραμένουν εξαιρετικά ομαλές, οι κινήσεις είναι απαράμιλλες και τα συστήματα προόδου δίνουν επιτέλους σε κάθε run μόνιμη αξία. Για τους παίκτες που πέρασαν χρόνο με την έκδοση early access, η επιστροφή στην 1.0 είναι σχεδόν σαν να επιστρέφουν σε μια γνωστή πόλη και να τη βρίσκουν μεταμορφωμένη. Οι δρόμοι είναι οι ίδιοι, αλλά υπάρχουν νέες διαδρομές να ακολουθήσεις, νέοι άνθρωποι να συναντήσεις και νέοι λόγοι να μείνεις. Για όσους παρέλειψαν την early access, η τελική έκδοση είναι ο καλύτερος τρόπος για να το δοκιμάσετε, χωρίς προειδοποιήσεις, χωρίς αναμονή για τα κομμάτια που λείπουν, απλά ένα καλοφτιαγμένο παιχνίδι που ξέρει ακριβώς τι θέλει να είναι.
Δεν είναι άψογο, ο θάνατος εξακολουθεί να είναι ένας τακτικός σύντροφος και τα roguelike από τη φύση τους δεν είναι για όλους, αλλά αυτό είναι μέρος του DNA του είδους. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι όταν πέφτεις, το παιχνίδι σου δίνει λόγους να σηκωθείς ξανά, είτε αυτό σημαίνει να ξεκλειδώσεις ένα νέο όπλο, να προχωρήσεις την ιστορία ή απλά να κυνηγήσεις την ικανοποίηση μιας πιο καθαρή διαδρομής. Το Rogue Prince of Persia δεν είναι πια απλώς ένα πειραματικό spin-off, είναι μια δήλωση ότι η σειρά μπορεί να ευδοκιμήσει σε σύγχρονα είδη χωρίς να χάσει την ψυχή της.
Βαθμολογία 8,5/10
Διαβάστε ακόμα:
Νέο, endgame, mode για το Honkai: Star Rail
Νέες πληροφορίες διαψεύδουν τις φήμες περί καθυστέρησης του Marvel’s Wolverine
