Σε καλωσορίζω αγαπητέ αναγνώστη στο review του πιο hot standalone παιχνιδιού για το 2025, του Elden Ring Nightreign. Το Elden Ring σε γενικές γραμμές άλλαξε τα δεδομένα. Όταν κυκλοφόρησε το 2022, ένιωθες σαν να άνοιξε μια πύλη προς έναν άλλο κόσμο. Τα Lands Between έγιναν ένας τόπος που γνωρίσαμε απέξω κι ανακατωτά, κάθε ερείπιο, κάθε βράχος που χανόταν στην ομίχλη, κάθε τέρας που μπορούσε να σε κάνει λιώμα με δυο χτυπήματα. Κι όμως, πάντα θέλαμε κι άλλο! Έτσι, όταν ανακοινώθηκε το Nightreign, ήταν σαν μια υπόσχεση. Μια standalone περιπέτεια, όχι sequel, όχι DLC, αλλά κάτι νέο. Κάτι πιο σκοτεινό. Κάτι πιο αλλόκοτο. Ειλικρινά, δεν ήξερα τι να περιμένω. Το vibe; Είναι Elden Ring, αλλά όχι ακριβώς. Σαν τα Lands Between να κοιμήθηκαν και να ξύπνησαν από έναν εφιάλτη, στραβό, παραμορφωμένο, περίεργο. Και αυτή τη φορά δεν είσαι μόνος σου. Το παιχνίδι είναι χτισμένο γύρω από co-op τριών παικτών. Μια τολμηρή αλλαγή, αλλά… δουλεύει; Δεν σταμάτησα να κάνω αυτή την ερώτηση στον εαυτό μου καθώς έσερνα τα βήματά μου στις σκοτεινές γωνιές του Nightreign.
Λοιπόν, κοίτα. Το co-op στο Elden Ring, καθώς και στα υπόλοιπα παιχνίδια της FromSoftware πάντα ήταν… ας πούμε τα πράγματα όπως είναι, λίγο χάλια. Summon signs, time limits, περίεργες αποσυνδέσεις (εκτός αν δοκίμαζες το ακραίο Seamless Co-op mod). Λειτουργούσε, αλλά δεν ένιωθες ποτέ ότι το παιχνίδι ήταν φτιαγμένο για co-op. Το Nightreign το αλλάζει όμως αυτό. Από την αρχή, είναι φτιαγμένο για τρεις παίκτες. Διαλέγεις τον ήρωά σου, με τα δικά του ξεχωριστά abilities και βουτάς μαζί με άλλους δύο στο σκοτάδι. Κάτι σαν συνδυασμός Elden Ring με dungeon crawler vibes και αν θέλεις να το πω χύμα, έχει και αίσθηση roguelike.
Η συνεργασία μεταξύ των classes έχει ενδιαφέρον. Έχεις έναν που πετάει πάνω από τους εχθρούς και χτυπάει στο έδαφος, έναν άλλο που γίνεται ένα μεγαλόσωμο τέρας και κάνει ΑoΕ damage γύρω από την ομάδα χτυπώντας τους εχθρούς, κι έναν τρίτο που… βασικά, ρίχνει βέλη παντού. Στα χαρτιά, φαίνεται τέλειο, ότι πρέπει για να συνεργασία. Αλλά στην πράξη; Ε, είναι λίγο αλλοπρόσαλλο. Κάποιες στιγμές υπάρχουν εκείνες οι μαγικές φάσεις: ο ένας κάνει stagger το boss, ο άλλος ρίχνει ένα καταιγισμό επιθέσεων, κι ο τρίτος tankάρει τα πάντα και σώζει όλη την ομάδα. Κι άλλες φορές… απλά παίζετε ο καθένας μόνος του και λες, ‘Θα ήταν το ίδιο και αν έπαιζα solo;’. Δεν είναι κακό, αλλά δεν νιώθεις πάντα ότι είναι απαραίτητο.
Οι ήρωες είναι cool, δεν λέω. Ο καθένας έχει το δικό του στιλ, αισθητικά προσεγμένοι που φωνάζουν “Η ιδιορρυθμία της FromSoftware στο μεγαλείο της”, με κάπες που ανεμίζουν, όπλα που μοιάζουν με θραύσματα ονείρων και πρόσωπα μισοκαλυμμένα από μάσκες ή επιδέσμους. Έχεις τον Guardian, τον Ironeye, τον Raider, ονόματα που θα μπορούσαν να είναι ονόματα μελών metal συγκροτήματος. Στα abilities, υπάρχει ποικιλία. Η Recluse είναι Caster που απορροφά FP με Magic Cocktail και το χρησιμοποιεί για spells. Κερδίζει buffs από element combos και ‘δένει΄ με Soulblood Song (heal/FP regen on hit). Εύθραυστος χαρακτήρας, αλλά καλός σε long-range. Ξεκινά με Staff, Glintstone Pebble, Glintstone Arc, και Urn. Ο Wylder είναι ένας ισορροπημένος all-rounder, ιδανικός για αρχάριους. Καλός με Greatswords, έχει grappling hook για κινητικότητα και ρίχνει εκρηκτικά spikes. Ξεκινά με Wylder’s Greatsword, Small Shield, και Wylder’s Urn. Ο Ironeye είναι Sniper/Archer που χρησιμοποιεί Bows. Ιδανικός για ranged combat, με Marking για αυξημένο damage, Single Shot (piercing AoE ultimate) και μπορεί να αναστήσει allies από μακριά (πολύ σημαντικό). Έχει επίσης και Eagle Eye (καλύτερα drops). Ξεκινά με Ironeye’s Bow και Urn.
Αλλά, να σου πω κάτι στα ίσια; Σε νοιάζουν αυτοί οι χαρακτήρες; Έχουν ωραίο design, σίγουρα, αλλά δεν έχουν το ίδιο βάρος με μια Melina ή μια Ranni. Δεν έχεις αυτό το συναίσθημα ότι θες να μάθεις την ιστορία τους. Είναι περισσότερο σαν action figures που αλλάζεις, όχι χαρακτήρες που σου λείπουν όταν τελειώνει το παιχνίδι. Κι αυτό πονάει λίγο, αν με ρωτάς.
Λοιπόν, για να το ξεκαθαρίσουμε: το Creeping Night είναι το μεγάλο νέο gimmick του Nightreign. Μια απειλή σαν ομίχλη που σαρώνει τον χάρτη κάθε φορά που παίζεις. Είναι αυτό που σου λέει, ‘Δεν μπορείς να κάτσεις στάσιμος εδώ, πρέπει να συνεχίσεις.’ Ο χάρτης αλλάζει, μονοπάτια ανοίγουν, άλλα κλείνουν, οι εχθροί γίνονται πιο δυνατοί, κι η νύχτα σε κυνηγάει. Σαν ιδέα, είναι φανταστικό και πρωτότυπο για FromSoftware παιχνίδι. Σε κρατάει σε εγρήγορση. Δεν μπορείς να χαλαρώσεις. Κάθε run νιώθει διαφορετικό. Αλλά και αυτό είναι μεγάλο αλλά, μετά από λίγο αρχίζει να κουράζει. Οκ, ο χάρτης αλλάζει, αλλά τα themes, τα layouts, οι εχθροί… όλα αρχίζουν να μοιάζουν μεταξύ τους. Πολλές φορές έπιασα τον εαυτό μου να λέει, ‘Μα δεν πολέμησα αυτούς τους τύπους πριν από δέκα λεπτά;’ Και το randomness; Έχει τα καλά του και τα κακά του. Μερικές φορές έχεις ένα τέλειο run, βρίσκεις το σωστό loot, τα σωστά μονοπάτια, όλα πάνε ρολόι. Άλλες φορές σε διαλύει ένα περίεργο spawn και απλά… δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. Δεν είναι άδικο ακριβώς, αλλά νιώθεις λίγο…ότι όλα είναι στην τύχη.
Τι έχεις να μας πεις όμως για τα boss fights; Εδώ παιδιά είναι που το Nightreign λάμπει, τις περισσότερες φορές τουλάχιστον. Τα bosses είναι τεράστια. Κλασικό FromSoftware υλικό. Είναι εντυπωσιακά, τρομακτικά και όταν τα ρίχνεις, νιώθεις μια ανάλαφρη αίσθηση, όπως σε κάθε παιχνίδι της FromSoftware. Όμως, υπάρχουν στιγμές που οι μάχες γίνονται χαοτικές και επικρατεί ένας πανικός. Τρεις παίκτες, abilities να πετάνε παντού, το screen γεμάτο με εχθρούς, κλείνει ο κύκλος, πέφτει ένας ally και προσπαθείς να τον σηκώσεις ενώ τρως attacks από το boss, είναι too much και μερικές φορές, τα bosses κάνουν spam abilities που νιώθεις ότι σε τιμωρούν απλά επειδή… υπάρχεις. Είναι εκνευριστικό όταν μια μάχη που θα έπρεπε να είναι συναρπαστική γίνεται απλά ένα χάος που σε κάνει να αναρωτιέσαι τι συνέβη. Αλλά όταν δουλεύει; Δουλεύει απίστευτα. Εσύ και τα αδέρφια σου να συγχρονίζεστε τέλεια, το boss να πέφτει, όλοι να φωνάζετε στο voice chat, είναι αυτό το κλασικό ‘απίστευτο ρε μπρο, το βγάλαμε!’ που αγαπάμε από τα παιχνίδια τους.
Το vibe του Nightreign είναι πιο βαρύ από το Elden Ring. Τα περιβάλλοντα πιο σκοτεινά, πιο κλειστοφοβικά. Η μουσική, λιγότερο επική, περισσότερο creepy και μελαγχολική. Υπάρχει αυτή η αίσθηση του φόβου, σαν ο κόσμος να σε παρακολουθεί. Είναι ωραίο και διαφέρει από το αρχικό. θυμάσαι πώς το Elden Ring είχε εκείνες τις ήρεμες στιγμές; Λίγο φως μέσα από τα δέντρα, μια ανάσα πριν τη θύελλα; Το Nightreign δεν έχει τίποτα από αυτά. Είναι καταιγίδα, όλη την ώρα. Στο storytelling… ε, μέτρια πράγματα. Κλασικά cryptic item descriptions, NPCs που μουρμουρίζουν για το Endless Night, αλλά δεν πιάνει τις ίδιες συγκινητικές στιγμές με το Elden Ring. Δεν υπάρχει εκείνη η Melina ή Ranni σκηνή που σου μένει για μέρες. Είναι περισσότερο ‘Πάρε λίγο lore, τώρα πήγαινε να πολεμήσεις’. Δεν είναι απαραίτητα κακό, απλά νιώθω πως είναι λίγο ρηχό.
Το progression είναι οκ. Ανεβάζεις levels, ξεκλειδώνεις abilities, βρίσκεις καλύτερο gear. Το random loot system κρατάει ένα ενδιαφέρον, πάντα ψάχνεις για εκείνο το όπλο που ταιριάζει απόλυτα στο build σου. Αλλά ναι, έχει grind. Κάποια runs νιώθουν περισσότερο σαν αγγαρεία παρά σαν περιπέτεια, ειδικά όταν η τύχη δεν είναι με το μέρος σου. Replayability; Ναι, υπάρχει. Τα random στοιχεία, οι διαφορετικοί ήρωες, όλα αυτά σε κάνουν να θες να επιστρέψεις. Αλλά αναρωτιέμαι για πόσο θα κρατήσει. Όταν φύγει η πρώτη γοητεία, θα συνεχίσουν οι παίκτες να επιστρέφουν στο Nightreign; Ή θα γυρίσουν στο Elden Ring ή σε κάτι άλλο;
Η απόδοση είναι πάρα πολύ καλή, τουλάχιστον σε PC που παίζω εγώ. Τα γραφικά εντυπωσιακά, με πυκνή ομίχλη, λαμπερά φώτα, λεπτομέρειες παντού. Δεν αντιμετώπισα κάποιο bug να πω την αλήθεια, αλλά σίγουρα κάποιος εκεί έξω θα είχε να αντιμετωπίσει κάτι περίεργο. Loading times εξαιρετικά, το network καλύτερο από το Elden Ring. Αλλά το UI… λίγο μπερδεμένο. Τα μενού θα μπορούσαν να είναι λίγο πιο ξεκάθαρα, ειδικά όταν ψάχνεις για gear και θες να κάνεις discard άχρηστο gear στη μέση του session. Όχι καταστροφικό, αλλά πρέπει να σημειωθεί στα πρακτικά.
Λοιπόν… σε γενικά πλαίσια, Αξίζει; Να σου πω την αλήθεια: Το Nightreign είναι καλό, αλλά δεν είναι απαραίτητο. Είναι μια τολμηρή προσπάθεια, κι όταν πετυχαίνει, πετυχαίνει γερά. Τα bosses είναι φοβερά, οι co-op στιγμές αξέχαστες, το design εξαιρετικό. Αλλά έχει τα στραβά του. Οι ήρωες δεν σε αγγίζουν πραγματικά. Το randomness κάποιες φορές κουράζει. Κι αυτό το συναίσθημα… της ψυχής του Elden Ring; Ε, δεν είναι εδώ κατά την άποψη μου. Αν είσαι hardcore fan, μάλλον θα το ευχαριστηθείς. Αν το σκέφτεσαι; Μπορεί να μην σου αρέσει. Κι αυτό είναι εντάξει. Δεν χρειάζεται κάθε παιχνίδι να είναι αριστούργημα. Μερικές φορές, είναι απλά μια cool side ιστορία. Κι αυτό είναι το Nightreign, μια παράξενη, σκοτεινή, μερικές φορές απολαυστική, άλλες φορές εκνευριστική παράκαμψη σ’ έναν κόσμο που αγαπάμε.
Συμπερασματικά, η FromSoftware δείχνει ότι με το Nightreign δεν φοβάται να ρισκάρει και αυτό τους το δίνω. Δοκίμασαν κάτι καινούριο και έστω κι αν για κάποιους νιώθουν ότι δεν τους βγήκε τέλεια, σου θυμίζουν ότι αυτός ο κόσμος έχει ακόμα να πει ιστορίες. Θα μείνει αυτό το co-op; Δεν ξέρω. Ένα κομμάτι μου θέλει να επιστρέψουν στο πιο μοναχικό, μελαγχολικό vibe του αρχικού. Αλλά ένα άλλο μέρος μου σκέφτεται… τι άλλο τρελό θα σκαρφιστούν; Προς το παρόν, όμως, Nightreign είναι αυτό που είναι: μια σκοτεινή, μερικές φορές συναρπαστική, μερικές φορές απογοητευτική παράκαμψη σε έναν κόσμο που αγαπάμε. Δεν είναι τέλειο, αλλά αν έχεις δύο φίλους έτοιμους για την πρόκληση… ναι, πιστεύω πως αξίζει να το δοκιμάσεις.
Βαθμολογία 8,5/10
Διαβάστε ακόμη:
Σύμφωνα με νέες διαρροές το Resident Evil θα επιστρέψει δυναμικά από το 2026
Αύριο θα γίνει η επίσημη παρουσίαση του gameplay του Dying Light: The Beast
