Αγαπητέ αναγνώστη καλωσήρθες, σε ένα ακόμα review εδώ στο Gamelab, που πρώτα από όλα του χρωστάω ένα μεγάλο ευχαριστώ που μου παραχώρησε το Gears of War: E-Day. Περίμενα επτά ολόκληρα χρόνια για ένα νέο campaign της σειράς, και είναι κάπως παράλογο πόση χαρά μπορεί να σου δώσει ο ήχος ενός αλυσοπρίονου προσαρμοσμένου σε ένα rifle. Κάποιοι χαλαρώνουν ακούγοντας πουλιά. Εγώ, προφανώς, χρειάζομαι τον Marcus Fenix να κάνει μια ήδη τραγική κατάσταση λίγο πιο αιματηρή.
Έπαιξα το παιχνίδι στο Xbox Series X, στο performance mode και στην Hardcore δυσκολία. Το γερασμένο PC μου έμεινε αυτή τη φορά αλλαγή στον πάγκο. Κάτι που θέλω να τονίσω είναι ότι το συγκεκριμένο review αφορά αποκλειστικά και μόνο το campaign. Το multiplayer δεν επηρεάζει την τελική μου άποψη.
Αυτή η διευκρίνιση έχει σημασία, γιατί το campaign του E-Day διαθέτει αρκετή ουσία, αλλά και αρκετά προβλήματα, ώστε να αξίζει τη δική του συζήτηση. Η The Coalition δεν έφερε πίσω μόνο γνώριμα πρόσωπα. Επανάφερε τον τρόμο πίσω από το θέαμα, κάνοντας παράλληλα τις μάχες πιο ευέλικτες και απαιτητικές.
Δεν της πέτυχαν όλα. Όμως, επτά χρόνια μετά, το Gears εξακολουθεί να ξέρει πώς να με ταρακουνήσει.


Η καταστροφή δεν έχει γίνει ακόμα καθημερινότητα
Άλλο να περπατάς σε μια κατεστραμμένη πόλη και άλλο να βλέπεις μια πόλη να καταστρέφεται.

Τα προηγούμενα Gears μας τοποθετούσαν στα απομεινάρια ενός εφιάλτη που κρατούσε χρόνια. Οι διαλυμένοι δρόμοι ήταν απλώς δρόμοι. Εδώ, δεκατέσσερα χρόνια πριν από το πρώτο παιχνίδι, η Kalona παραμένει ένα μέρος όπου οι άνθρωποι θεωρούν δεδομένο ότι θα υπάρξει αύριο. Και τότε ανοίγει η γη.
Η ανθρωπότητα μόλις έχει βγει από τους Pendulum Wars όταν εμφανίζονται οι Locust, και το E-Day αξιοποιεί αυτή τη συγκυρία με σκληρό τρόπο. Η ειρήνη θα έπρεπε να σημαίνει επιστροφή στο σπίτι, χρόνο με την οικογένεια και μια προσπάθεια να μάθεις να ζεις χωρίς διαταγές. Αντί γι’ αυτό, στρατιώτες που γνωρίζουν καλά τον πόλεμο βρίσκονται απέναντι σε έναν εχθρό που αδυνατούν να κατανοήσουν.
Το ίδιο το περιβάλλον σηκώνει μεγάλο μέρος του συναισθηματικού βάρους. Οι άμαχοι δεν αποτελούν μακρινές μαρτυρίες μιας παλιάς τραγωδίας. Είναι παγιδευμένοι μέσα σε κάτι που συμβαίνει τώρα, γύρω σου. Ένας δρόμος παύει να είναι απλώς το πέρασμα προς την επόμενη μάχη όταν άνθρωποι προσπαθούν να διαφύγουν μέσα από αυτόν.
Έτσι, ο τρόμος αποκτά ουσία. Οι Locust γίνονται ξανά απειλητικοί, επειδή οι χαρακτήρες δεν ξέρουν ακόμα πώς να τους αντιμετωπίσουν. Εμείς μπορεί να αναγνωρίζουμε τι έρχεται, αλλά ο Marcus και ο Dom δεν διαθέτουν τις γνώσεις μας. Μέσα από αυτή τη διαφορά, γνώριμα τέρατα ανακτούν μέρος της παλιάς τους δύναμης.
Υπάρχουν βέβαια στιγμές που το campaign εξηγεί περισσότερα απ’ όσα χρειάζεται, κυρίως γύρω από την προέλευση γνώριμου εξοπλισμού και συνηθειών. Μερικές αναφορές είναι ευπρόσδεκτες. Όταν όμως κάθε αγαπημένο αντικείμενο αποκτά τη δική του ιστορία προέλευσης, αρχίζεις να αισθάνεσαι ότι βρίσκεσαι σε ξενάγηση μουσείου. Απλώς με περισσότερους διαμελισμούς. Ευτυχώς, η καταστροφή γύρω σου συνήθως επαναφέρει την ιστορία εκεί που πρέπει.


Η αδελφικότητα είναι ο λόγος της επιστροφής
Ένα prequel δεν χρειάζεται να με πείσει ότι οι ήρωές του μπορεί να πεθάνουν, όταν ξέρω πως επιβιώνουν. Χρειάζεται να με κάνει να νιώσω τι σημαίνει αυτή η επιβίωση. Ο Marcus και ο Dom δίνουν στο E-Day αυτό το νόημα.

Η σχέση τους είναι ο βασικός λόγος που αυτή η επιστροφή λειτουργεί για μένα. Το Gears πάντα συνδύαζε τεράστια επίπεδα τεστοστερόνης και εξωφρενικά όπλα με συναισθήματα πολύ πιο εκτεθειμένα απ’ όσο περίμενες. Κάτω από τις πανοπλίες υπάρχουν άνθρωποι που πενθούν, φοβούνται μήπως χάσουν τους δικούς τους και δυσκολεύονται να εκφραστούν. Μερικές φορές, ένα αστείο λέει περισσότερα από έναν ολόκληρο μονόλογο.
Η οικογένεια του Dom δίνει στο χάος μια επώδυνα προσωπική διάσταση. Το μέλλον του έχει σημασία, αλλά το ίδιο ισχύει και για τη ζωή που θέλει να ζήσει τώρα. Ο Marcus, από την άλλη, εκφράζει μεγάλο μέρος της αγάπης του μέσα από την αφοσίωσή του: μένει δίπλα σου, προχωρά και αρνείται να σε εγκαταλείψει.
Ο John DiMaggio και ο Carlos Ferro καταλαβαίνουν απόλυτα αυτή τη δυναμική. Οι διάλογοί τους έχουν την οικειότητα ανθρώπων που δεν χρειάζεται να εξηγούν κάθε σιωπή. Υπάρχει κάτι καθησυχαστικό στο να τους ακούς μαζί, και αυτό κάνει τη φρίκη γύρω τους ακόμα πιο έντονη.
Θα ήθελα ο Marcus να διαφέρει περισσότερο από τον άνθρωπο που ήδη γνωρίζουμε. Είναι νεότερος, αλλά οι κοφτές απαντήσεις και ο κυνισμός του παραμένουν γνώριμες. Ωστόσο, κουβαλά ήδη έναν πόλεμο στην πλάτη του. Το E-Day δεν τον συναντά πριν γνωρίσει τη δυστυχία. Τον συναντά πριν γνωρίσει μια διαφορετική μορφή της.

Οι καλύτερες συναισθηματικές στιγμές του campaign το καταλαβαίνουν. Το ότι επιβίωσες δεν σβήνει όσα συνέβησαν. Και το ότι κέρδισες μια μάχη δεν σημαίνει πως έσωσες αρκετούς ανθρώπους. Εκεί πονούσε πάντα περισσότερο το Gears.


Η Mags δεν δικαιολογεί την προσοχή που παίρνει
Πέρα από τον Marcus και τον Dom, οι εντυπώσεις μου είναι ανάμεικτες. Ο Lucas Reyes έχει σαφή θέση στην ομάδα. Η περιορισμένη εμπειρία του δημιουργεί τριβές με ανθρώπους που έχουν μάθει να αντιμετωπίζουν φρικτές αποφάσεις ως μέρος της δουλειάς. Μέσα από αυτόν, η ιστορία μπορεί να αμφισβητήσει όσα οι βετεράνοι της έχουν αρχίσει να θεωρούν φυσιολογικά. Η Mags Carter, αντίθετα, δεν με κέρδισε.
Καταλαβαίνω τον ρόλο που προορίζεται να παίξει: μια ακόμα οπτική γύρω από τη στρατιωτική ζωή, την απώλεια και την COG. Το ότι καταλαβαίνω όμως γιατί βρίσκεται εκεί δεν σημαίνει πως ενδιαφέρομαι για την παρουσία της. Πολύ συχνά, ο χρόνος που της αφιερώνει η ιστορία μοιάζει να αφαιρείται από τον Marcus και τον Dom, χωρίς να μου προσφέρει κάτι εξίσου δυνατό.
Και ναι, αυτό με εκνευρίζει. Έπειτα από επτά χρόνια, σε ένα campaign που στηρίζεται στην επανένωση αυτών των δύο, θέλω η σχέση τους να έχει χώρο να αναπνεύσει. Όποτε η Mags παίρνει τα φώτα πάνω της, περιμένω να επιστρέψουν εκεί που με ενδιαφέρει.
Δεν ζητάω από το Gears να σταματήσει να παρουσιάζει νέους χαρακτήρες. Η σειρά έχει χτίσει υπέροχες σχέσεις και πέρα από το κεντρικό δίδυμο. Ένας νέος χαρακτήρας πρέπει να κερδίζει τη θέση του μέσα από όσα προσφέρει στην ιστορία, όχι να μοιάζει με υποχρεωτικό τσεκάρισμα σε μια λίστα εκπροσώπησης.
Για μένα, η Mags δεν το καταφέρνει. Θα μπορούσε να λείπει μεγάλο μέρος της ιστορίας της χωρίς να αισθανθώ ότι το συγκεκριμένο παιχνίδι έχασε τον πυρήνα του. Πρόκειται για ουσιαστική αδυναμία σε ένα campaign που στηρίζει τόσο μεγάλο μέρος του συναισθηματικού του βάρους στην ομάδα του.


Το Hardcore, δεν συγχωρεί λάθη
Και μετά αρχίζουν οι πυροβολισμοί, οπότε γίνεται πολύ πιο δύσκολο να συνεχίσω την γκρίνια.
Το Hardcore ταιριάζει στην εμπειρία που θέλω από ένα Gears. Η κάλυψη είναι απαραίτητη, αλλά το να μείνεις πίσω από τον ίδιο τοίχο αποτελεί ανοιχτή πρόσκληση για κάτι δυσάρεστο να εμφανιστεί δίπλα σου.

Οι εχθροί πιέζουν τη θέση σου, σε απειλούν από διαφορετικές αποστάσεις και απαιτούν γρήγορες αποφάσεις. Το οξύ μετατρέπει ένα ασφαλές σημείο σε παγίδα. Οι επιθετικές προωθήσεις διακόπτουν το προσεκτικό σημάδεμα. Μια μακρινή απειλή περνά αμέσως σε δεύτερη μοίρα όταν κάτι πιο κοντινό αποφασίζει να ορμήσει. Η ικανοποίηση έρχεται όταν διαβάζεις σωστά αυτή την πίεση και αντιδράς πριν σε καταπιεί.
Θα ολοκληρώσεις το reload ή θα μετακινηθείς; Προλαβαίνεις τη βολή με το Longshot πριν σε πλησιάσουν; Αξίζει να εκτεθείς για εκείνο το kill με το αλυσοπρίονο; Μικρές αποφάσεις, αλλά το παιχνίδι τις απαιτεί διαρκώς, συχνά την ώρα που το αρχικό σου σχέδιο διαλύεται.
Η ανανεωμένη κίνηση βοηθά πολύ. Τα άλματα, το σκαρφάλωμα και το γλίστρημα κάνουν τη μετάβαση σε άλλη θέση πιο φυσική. Ο Marcus διατηρεί το βάρος του χωρίς κάθε αλλαγή κατεύθυνσης να θυμίζει μανούβρα με φορτηγό.
Η μεγαλύτερη αξιοποίηση του ύψους προσθέτει επίσης επιλογές στις αρένες. Δεν κινείσαι απλώς γρηγορότερα. Έχεις περισσότερους τρόπους να διορθώσεις μια κακή τοποθέτηση.

Το Active Reload παραμένει μια εξαιρετική μικρή ιδέα. Μετατρέπει μια κίνηση ρουτίνας σε ρίσκο που ελέγχεις εσύ. Πετυχαίνεις τον χρονισμό και παίρνεις θάρρος. Αποτυγχάνεις ενώ κάτι έρχεται καταπάνω σου, και ξαφνικά ένα δευτερόλεπτο αποκτά τεράστια αξία.
Το Gears το κάνει εδώ και χρόνια. Εξακολουθεί να λειτουργεί επειδή επηρεάζει τη μάχη, αντί να υπάρχει απλώς για να εντυπωσιάσει.

Κάθε όπλο αλλάζει τον τρόπο που σκέφτεσαι
Το οπλοστάσιο στηρίζει αυτή τη διαρκή προσαρμογή.
Το Gnasher κάνει τις κοντινές αναμετρήσεις απολαυστικά βίαιες, αλλά το να φτάσεις αρκετά κοντά είναι από μόνο του μια απόφαση. Το Longshot δίνει μια ακριβή απάντηση σε επικίνδυνους στόχους από απόσταση. Το Torque Bow ζητά υπομονή πριν παραδώσει τη δική του ιδιαίτερα δυσάρεστη ανταμοιβή.

Αυτά τα όπλα παραμένουν απολαυστικά επειδή οι διαφορές τους αλλάζουν τον τρόπο που πολεμάς. Παίρνοντας ένα στα χέρια σου, αλλάζεις προτεραιότητες.
Το Ripper και το Incinerator εντάσσονται σωστά σε αυτή τη λογική. Η βολή Imulsion του δεύτερου προσφέρει έναν ακόμα φρικτό τρόπο να τιμωρείς εχθρούς από κοντά, ενώ η μεγαλύτερη ποικιλία σε ενθαρρύνει να ξεφύγεις από γνώριμες συνήθειες.
Τα Weapon Mods προσθέτουν βάθος χωρίς να θάβουν τη δράση κάτω από μενού. Η καλύτερη διαχείριση του recoil ή ένας μεγαλύτερος γεμιστήρας μπορεί να ακούγονται μικρές βελτιώσεις. Στο Hardcore, όμως, μπορούν να σου δώσουν την ανάσα που χρειάζεσαι.

Τα Supply Caches διευκολύνουν την αλλαγή του loadout, ώστε να μη μένεις στάσιμος για ώρες με μια πρώιμη επιλογή. Το Tactical Gear προσφέρει πιο άμεση υποστήριξη, είτε προτιμάς το healing είτε την προσωρινή εξουδετέρωση των εχθρών πριν προωθηθείς.
Ο ενθουσιασμός μου έχει πάντως ένα όριο. Ένα ακόμα attachment δεν με ενθουσιάζει όσο μια νέα κατάσταση που με αναγκάζει να χρησιμοποιήσω διαφορετικά ένα γνώριμο όπλο. Το E-Day λειτουργεί καλύτερα όταν ο εξοπλισμός υπηρετεί τη μάχη, αντί να γίνεται ο βασικός λόγος για να ψάχνεις κάθε γωνία.

Άλλο δύσκολο, άλλο κουραστικό
Το Hardcore κάνει και τις αδυναμίες δυσκολότερο να αγνοηθούν.
Ένας ανθεκτικός εχθρός μπορεί να δημιουργήσει πίεση. Η υπερβολική αντοχή μετατρέπει αυτή την πίεση σε επανάληψη, ειδικά όταν ο στόχος σχεδόν δεν αντιδρά στα πυρά. Η αντίθεση ενοχλεί: οι απλοί εχθροί ανταποκρίνονται τόσο έντονα στις βολές, που ορισμένοι ισχυρότεροι μοιάζουν παράξενα αναίσθητοι.

Μερικά bosses δοκιμάζουν αντίστοιχα την υπομονή. Η κλίμακα και οι απαιτήσεις τους συχνά δημιουργούν αξιομνημόνευτες μάχες, αλλά ένα μεγαλύτερο life bar δεν εγγυάται καλύτερη κορύφωση. Αφού καταλάβω τι πρέπει να κάνω, η αναμέτρηση χρειάζεται να συνεχίσει να ζητά κάτι από μένα.
Τα checkpoints μπορούν να κάνουν την αποτυχία πιο εκνευριστική απ’ όσο της αξίζει. Το να επαναλάβω μια μάχη μού δίνει την ευκαιρία να βελτιωθώ. Το να ξανακούσω τον διάλογο πριν από αυτή μου δίνει την ευκαιρία να μισήσω το checkpoint.
Παρόμοιο πρόβλημα δημιουργεί το AI των συμμάχων όταν κάποιος στέκεται κοντά σου αλλά δεν σε σηκώνει. Δεν χρειάζεται να συμβαίνει συνέχεια για να πάψεις να τους εμπιστεύεσαι. Στο Hardcore, ένα χαμένο revive αρκεί για να ακυρώσει μια δύσκολη προσπάθεια.
Αυτές οι αδυναμίες μετράνε ακριβώς επειδή η μάχη συνήθως ανταποκρίνεται τόσο καλά. Όταν χάνω εξαιτίας μιας κακής απόφασης, θέλω να δοκιμάσω ξανά. Όταν χάνω επειδή δεν μπορώ να βασιστώ στην ομάδα μου, αλλάζει το πράγμα.


Η Kalona χρειάζεται χώρο και πού και πού λίγο κόψιμο
Οι μεγαλύτερες περιοχές της πόλης δίνουν στις μάχες ουσιαστικό πλαίσιο.
Κινείσαι σε συνδεδεμένους χώρους, βοηθάς επιζώντες και βλέπεις πώς η εισβολή μεταμορφώνει την πόλη. Η επιστροφή σε μια περιοχή μπορεί να αποτυπώσει τη συσσώρευση της καταστροφής. Κάτι που νωρίτερα έμοιαζε να σώζεται, τώρα ίσως έχει χαθεί οριστικά.

Αυτό είναι αποτελεσματική αφήγηση μέσα από το ίδιο το περιβάλλον.
Η συγκρατημένη κλίμακα ταιριάζει επίσης στο Gears περισσότερο από μεγάλες, άδειες αποστάσεις. Τα side objectives και τα equipment cases δίνουν λόγους να απομακρυνθείς από την κύρια διαδρομή, χωρίς να χρειάζεται να πιάσεις δεύτερη δουλειά καθαρίζοντας εικονίδια στον χάρτη.
Ωστόσο, η πυκνότητα δεν εξασφαλίζει ποικιλία. Αρκετές δευτερεύουσες δραστηριότητες καταλήγουν στην υπεράσπιση μιας θέσης ή στην επιβίωση απέναντι σε άλλο ένα κύμα. Το σύστημα μάχης σηκώνει πολλή επανάληψη, αλλά το campaign μερικές φορές ζητά περισσότερα απ’ όσα χρειάζεται.
Οι επαναλαμβανόμενες διαδρομές έχουν το ίδιο πρόβλημα. Η επιστροφή σε έναν δρόμο μπορεί να δώσει βάθος στον κόσμο. Μια ακόμα επιστροφή μπορεί απλώς να σου θυμίσει πόσο περπατάς.

Τα collectibles λειτουργούν καλύτερα όταν φανερώνουν τη ζωή της Kalona πριν από την επίθεση. Οι υπερβολικά έντονες ειδοποιήσεις χαλάνε αυτή την αίσθηση. Δύσκολα στέκεσαι σε ένα σιωπηλό ίχνος της ζωής κάποιου, όταν το interface ανακοινώνει με ενθουσιασμό ότι βρήκες ένα αντικείμενο.
Το E-Day χρειάζεται τις πιο αργές στιγμές του. Απλώς δεν ξεχωρίζει πάντα μια ουσιαστική παύση από μια καθυστέρηση.


Το Series X προσφέρει θέαμα, με παρατηρήσεις
Στο Xbox Series X, το E-Day είναι συχνά εντυπωσιακό, αλλά η επιτυχία του δεν περιορίζεται στη λεπτομέρεια κάθε σκηνής.
Ο φωτισμός δίνει ατμόσφαιρα και βάθος. Τα πρόσωπα αποτυπώνουν την εξάντληση. Οι δρόμοι μοιάζουν με μέρη όπου ζούσαν άνθρωποι, όχι με σκηνικά χτισμένα γύρω από βολικά σημεία κάλυψης. Η καταστροφή πονά περισσότερο όταν πιστεύεις στην πόλη που υπήρχε από κάτω.
Η αξιολόγησή μου βασίζεται στο performance mode. Οι πιο φορτωμένες μάχες μπορούν να παρουσιάσουν αισθητές πτώσεις στο framerate, κάτι που μετρά σε ένα παιχνίδι όπου ο χρονισμός έχει τέτοια σημασία. Όσο όμορφη κι αν είναι η εικόνα, δεν κάνει μια καθυστερημένη απόκριση λιγότερο ενοχλητική.
Ο ήχος είναι εξίσου σημαντικός. Οι κραυγές των Locust κάνουν την απειλή αισθητή πριν αποκτήσεις καθαρή εικόνα της. Κάθε όπλο έχει τη δική του ηχητική ταυτότητα, ενώ ο γνώριμος ήχος ενός πετυχημένου headshot παραμένει εξωφρενικά ικανοποιητικός.
Η μουσική ξέρει πότε να σπρώξει τη δράση και πότε να αφήσει χώρο στην αγωνία. Τα πιο ήσυχα περάσματα επιτρέπουν στο ανθρώπινο κόστος να γίνει αισθητό, αντί κάθε σκηνή να αποτελεί άλλη μια δικαιολογία για να ανέβει η ένταση.
Και χάρη σε αυτή την αυτοσυγκράτηση, οι δυνατές στιγμές χτυπούν ακόμα πιο δυνατά.

Το Xbox που θέλω να βλέπω
Η The Coalition αξίζει τεράστια αναγνώριση για το E-Day. Έδωσε ξανά ένταση σε ένα γνώριμο σύστημα μάχης και πρόσφερε στον Marcus και στον Dom μια επιστροφή με πραγματικό συναισθηματικό βάρος.
Αναγνώριση αξίζει και το Xbox Game Studios, που παρέδωσε ένα first-party παιχνίδι ικανό να σταθεί περήφανα δίπλα στα καλύτερα campaigns του άμεσου ανταγωνιστή. Αυτό θέλω από το Xbox: ουσία, ξεκάθαρη ταυτότητα και κάτι που αξίζει να συζητάμε αφού τελειώσει όλο αυτό.
Η απογοήτευσή μου από την κατεύθυνση της Sony, ειδικά ως προς τη θέση των φυσικών εκδόσεων, ήδη επηρεάζει το πού στρέφεται ο ενθουσιασμός μου. Το E-Day δίνει στην εμπιστοσύνη μου προς το Xbox κάτι πιο ουσιαστικό από μια διαφωνία για δύο εταιρείες. Μου δίνει ένα παιχνίδι.
Το σε ποιον ‘ανήκει’ μια ολόκληρη εποχή παραμένει προσωπική κρίση. Αυτή τη στιγμή, η δική μου γέρνει ξεκάθαρα προς τη Microsoft και το Xbox, και παιχνίδια σαν αυτό εξηγούν το γιατί.
Η Mags αποδυναμώνει την ιστορία για μένα. Οι διακυμάνσεις στην απόδοση και τα αναξιόπιστα revives δεν μου επιτρέπουν να το προτείνω χωρίς επιφυλάξεις. Όσοι έχουν κουραστεί από το cover shooting δεν θα βρουν εδώ ένα εντελώς διαφορετικό παιχνίδι.
Όσοι όμως αγαπούν το Gears θα βρουν ένα campaign που θυμάται γιατί αυτή η σειρά είχε σημασία. Και για τους νέους παίκτες, η γοητεία του είναι ξεκάθαρη: απαιτητικές μάχες, πειστικός τρόμος και δύο φίλοι που η αφοσίωσή τους δίνει ανθρώπινο βάρος σε κάθε μάχη. Είναι μια σπουδαία επιστροφή, με αδυναμίες που ενοχλούν χωρίς να επισκιάζουν όσα πετυχαίνει.
Επτά χρόνια είναι μεγάλη αναμονή. Το E-Day δεν με κάνει να την ξεχάσω. Με κάνει να χαίρομαι που δεν έπαψα να νοιάζομαι.
Βαθμολογία 9/10
Διαβάστε ακόμα:
Μετά από 10 χρόνια στην Κίνα, το Naruto Mobile ετοιμάζεται να κυκλοφορήσει και στον υπόλοιπο κόσμο


























