Αγαπητέ αναγνώστη, έφτασε η στιγμή να σου πω 2-3 πραγματάκια για ένα παιχνίδι για το οποίο, δεν θα σου πω ψέματα, αλλά όταν είδα για πρώτη φορά το τρέιλερ του, το χαμόγελο μου έφτασε μέχρι τα αυτιά. Killing Floor 3 φίλες και φίλοι. Βέβαια για να λέμε και του στραβού το δίκιο, πλέον όταν βλέπεις ένα ακόμη παιχνίδι με ζόμπι, λες ‘’καλά έχουμε φτάσει στο 2025 και το μόνο concept που σκέφτηκαν είναι πάλι με ζόμπι;’’ Έχουμε περάσει από αμέτρητες τέτοιες φάσεις από τις αρχές της δεκαετίας του 2000. Το είδος έχει αναβιώσει και εκμεταλλευτεί περισσότερες φορές από όσες μπορώ να μετρήσω. Από το Left 4 Dead στο Back 4 Blood, από το Dead Island στο World War Z, η φόρμουλα των shooter με ορδές είναι παντού. Αλλά το θέμα είναι το εξής: μερικές φορές, κάτι οικείο μπορεί ακόμα να έχει μεγάλη επιτυχία, αν γίνει σωστά.
Και αφού πέρασα αρκετές ώρες με το Killing Floor 3, πρέπει να παραδεχτώ ότι, δεν είναι απλώς ένα ακόμα τυπικό shooter με ζόμπι. Υπάρχει πραγματική ουσία εδώ. Όχι μόνο αίμα και σπλάχνα, αλλά προσεκτικές σχεδιαστικές επιλογές που απαιτούν συνεργασία και γρήγορη λήψη αποφάσεων. Δεν μπορείς απλά να τρέχεις και να πυροβολείς. Θα πεθάνεις γρήγορα και μετά θα πεθάνεις ξανά αν το δοκιμάσεις για δεύτερη φορά. Τώρα όμως, ας είμαστε σαφείς, δεν πρόκειται για μια ριζική αναδιαμόρφωση της φόρμουλας. Το Killing Floor 3 παραμένει πιστό στις ρίζες του, που βασίζονται στη συνεργασία. Δεν προσπαθεί να γίνει ένα πλήρες παιχνίδι με story ή ένα live-service grindfest. Αυτό που προσπαθεί να κάνει, όμως, είναι να βελτιώσει κάθε σύστημα που είχε ήδη: πυροβολισμούς, κίνηση, class mechanics και να τα κάνει καλύτερα. Πιο εστιασμένα. Πιο θανατηφόρα. Και μαντέψτε τι; Σχεδόν τα καταφέρνει.
Η Tripwire Interactive μπορεί να μην είναι το μεγαλύτερο όνομα στον κλάδο, αλλά σέβομαι την προσήλωσή της στο να διατηρήσει την ταυτότητα της. Δεν ακολουθούν τις τάσεις. Δεν προσπαθούν να αντιγράψουν το τελευταίο battle royale ή open-world survival sim. Το Killing Floor 3 είναι ακριβώς αυτό που λέει ότι είναι: ένα βίαιο, γρήγορο και απαιτητικό σε skills co-op shooter, όπου εσύ και μερικοί φίλοι προσπαθείτε να επιβιώσετε από σμήνη μεταλλαγμένων Zeds. Και ενώ η δομή είναι απλή, η εκτέλεση είναι άψογη.
Τα πρώτα λεπτά στο Killing Floor 3 είναι θορυβώδη, χαοτικά και κάπως συντριπτικά, με την καλύτερη δυνατή έννοια. Μπαίνεις σε έναν χάρτη, η μουσική ξεκινά (τα σπάει να ξέρεις) και ξαφνικά είσαι εσύ και άλλοι πέντε, προσπαθείτε να κάνετε hold the line, ενώ κύματα από Zedsτρέχουν, σέρνονται και εκρήγνυνται προς το μέρος σας. Είναι χάος. Αλλά όχι τυχαίο χάος. Μόλις ξεπεράσεις τον αρχικό θόρυβο, αρχίζεις να βλέπεις τη δομή που κρύβεται από κάτω. Και εκεί είναι που σε κερδίζει. Οπτικά, το παιχνίδι αμέσως σε εντυπωσιάζει. Χτισμένο με την UnrealEngine 5, το Killing Floor 3 φαίνεται εξαιρετικό. Ο φωτισμός δίνει σε όλα μια αίσθηση ρεαλισμού και κινηματογραφικότητας και το αίμα, ρέει άφθονο, κολλάει στους τοίχους, στον εξοπλισμό και στο πάτωμα σαν να προσπαθεί να βάψει το επίπεδο που παίζεις. Δεν είναι απλά αιματηρό. Είναι κομψά αιματηρό.
Αλλά αυτό που με εξέπληξε πραγματικά δεν ήταν τα γραφικά ή οι πυροβολισμοί. Ήταν ο ρυθμός. Υπάρχει ένας ρυθμός κατά την διάρκεια του fight. Παλεύεις, αναπνέεις, αναβαθμίζεις και μετά παλεύεις ξανά. Αυτός ο κύκλος είναι ικανοποιητικός γιατί δεν σπαταλάει το χρόνο σου. Πάντα είτε επιζείς είτε προετοιμάζεσαι για να επιβιώσεις καλύτερα. Και το κάνεις αυτό με άλλους ανθρώπους. Αυτό το κοινωνικό στοιχείο έχει μεγαλύτερη σημασία από ό,τι περίμενα. Δεν είναι ένα από αυτά τα παιχνίδια όπου μπορείς να κάνεις απλά σίγαση την ομάδα σου και να πας μόνος σου προς τη νίκη. Ακόμα και στη δυσκολία Normal, το παιχνίδι τιμωρεί τους μοναχικούς λύκους. Πρέπει να μένεις κοντά, να καλύπτετε ο ένας τον άλλον, να μοιράζεστε τα resources και αν ο medicσου πέσει το μόνο σίγουρο είναι ότι θα πεθαίνεις πιο γρήγορα.
Στην αρχή, νόμιζα ότι θα έκανα τις ίδιες κινήσεις ξανά και ξανά. Αλλά το βάθος εμφανίζεται σταδιακά. Οι χάρτες, αν και περιορισμένοι σε αριθμό, είναι καλά σχεδιασμένοι. Μερικοί είναι στενοί και κλειστοφοβικοί, άλλοι είναι ανοιχτοί με πολλαπλά σημεία εισόδου. Και κάθε αγώνας σε αναγκάζει να σκέφτεσαι γρήγορα, πού να κρατήσεις θέση, πότε να προχωρήσεις, πότε να υποχωρήσεις. Ακόμα και κάτι τόσο απλό όσο ένα μαχαίρι γίνεται σημαντικό. Είναι ένα εφεδρικό όπλο, σίγουρα, αλλά είναι ένα εργαλείο κινητικότητας. Θα το χρησιμοποιείς περισσότερο από όσο νομίζεις, ειδικά όταν έχεις λίγα πυρομαχικά ή πρέπει να τρέξεις σε όλο το χάρτη για ένα κρίσιμο revive. Το KF3 κάνει μια ισχυρή πρώτη εντύπωση, υπενθυμίζοντάς σου ότι η διασκέδαση δεν είναι μόνο στο να σκοτώνεις, αλλά και στο να επιβιώνεις έξυπνα.
Σε ένα παιχνίδι με ζόμπι μπορείς να συγχωρέσεις πολλά, αλλά η τσαπατσουλική χρήση των όπλων δεν είναι ένα από αυτά. Δεν έχει σημασία πόσους ωραίους χάρτες ή τέρατα μου προσφέρεις. Αν το πάτημα της σκανδάλης δεν είναι ικανοποιητικό, καληνύχτα, φιλάκια, είχαμε. Ευτυχώς όμως, το KF3 το κάνει καλά αυτό. Δεν κάνει απλώς σωστή τη χρήση των όπλων, αλλά την κάνει να είναι και πολύ ευχάριστη. Τα όπλα αισθάνονται βαριά με τον καλύτερο τρόπο. Μπορείς να αισθανθείς την ανάκρουση, την πρόσκρουση, τη δύναμη πίσω από κάθε πυροβολισμό. Είτε πυροβολείς με ένα πιστόλι είτε εξαπολύεις την κόλαση με ένα ελαφρύ πολυβόλο, υπάρχει μια απτή ικανοποίηση που δεν ξεθωριάζει ποτέ. Δεν είναι απλώς ένα ηχητικό εφέ και μια στήλη καπνού, είναι μια γροθιά. Κάτι πραγματικό. Κάτι ουσιαστικό. Μέρος αυτού προέρχεται από το νέο σύστημα M.E.A.T. 2, το οποίο αλλάζει τον τρόπο που αισθάνεσαι τις δολοφονίες. Πυροβολείς ένα Zed στο στήθος και ο θώρακας καταρρέει. Στοχεύεις στα πόδια; Μπορεί να κόψεις το ένα και μετά το Zed θα σέρνεται πίσω σου. Οι πυροβολισμοί στο κεφάλι κάνουν τα κεφάλια τους να εκρήγνυνται με τέτοιο τρόπο που σου είναι δύσκολο να μην το σχολιάσεις.
Στα περισσότερα παιχνίδια που διαθέτουν classes, οι ρόλοι είναι προκαθορισμένοι. Οι Medics θεραπεύουν. Οι Commandos πυροβολούν γρήγορα. Οι Engineers κατασκευάζουν πράγματα. Ξέρετε πώς πάει. Αλλά το KF3 ανατρέπει αυτό το κατεστημένο με έξυπνο τρόπο. Δίνει σε κάθε class μια σαφή ταυτότητα, σίγουρα, αλλά στη συνέχεια σας επιτρέπει να πειραματιστείτε μέσα σε αυτό τον χώρο. Τα classes είναι ευέλικτα και από αυτό προέρχεται μεγάλο μέρος της αξίας της επανάληψης. Υπάρχουν έξι specialists κατά την κυκλοφορία, ο καθένας με τα δικά του εργαλεία και skills. Αλλά εδώ είναι το ενδιαφέρον: δεν είσαι υποχρεωμένος να χρησιμοποιείς όπλα που είναι ‘class-approved’. Θέλεις ο Firebug σου να τρέχει με ένα sharpshooter’s rifle; Κάνε το. Θέλεις να βάλεις ένα shotgun στον medic σου; Λογικά θα σε κλαίνε οι ρέγκες, αλλά αξίζει να το προσπαθήσεις. Αυτή η ελευθερία κάνει τις συνθέσεις των ομάδων να μοιάζουν λιγότερο με κομμάτια παζλ και περισσότερο με εξελισσόμενες στρατηγικές.
Επιπλέον, ένα άλλο επίπεδο έρχεται με τα gadget ultimates, εργαλεία ειδικά για κάθε class που μπορούν να αλλάξουν την πορεία μιας ολόκληρης μάχης. Δεν είναι απλά εντυπωσιακά cooldowns. Ο συγχρονισμός έχει σημασία. Αν χρησιμοποιήσεις το gadget σου πολύ νωρίς, μπορεί να μην το έχεις όταν εμφανιστούν τα μεγάλα Zeds. Αν το κρατήσεις για πολύ, κάποιος μπορεί να πέσει επειδή δίστασες. Αυτή η ισορροπία, μεταξύ υπομονής και πανικού, είναι που κάνει το KF3 τόσο έντονο. Οπότε όχι, δεν είναι απλά ένα φεστιβάλ αίματος και σφαγής. Κάτω από όλο το αίμα και το χάος βρίσκεται ένα παιχνίδι που απαιτεί σκέψη. Που τιμωρεί την απροσεξία. Και που ανταμείβει το έξυπνο, μετρημένο παιχνίδι.
Αρχικά, οι χάρτες στο Killing Floor 3 φαίνονται σαν να είναι το πραγματικό highlight. Υπάρχουν οκτώ από αυτούς και ο καθένας είναι διαφορετικός. Δεν είναι μόνο οπτικά διαφορετικοί, αλλά και διαφορετικοί στο παιχνίδι. Μερικοί σε αναγκάζουν να μάχεσαι σε στενούς χώρους, άλλοι δίνουν χώρο για να αναπνεύσεις (ή να κρυφτείς, αν είσαι ο τελευταίος που έχει μείνει όρθιος). Πρώτες εντυπώσεις; Θετικές. Αλλά μετά… αρχίζουν να φαίνονται τα μοτίβα. Μετά από μια ντουζίνα παιχνίδια, αρχίζεις να συνειδητοποιείς πόσο προβλέψιμη γίνεται η εμπειρία. Τα Zed spawns δεν είναι dynamic. Οι θέσεις που κρατάς γίνονται προφανείς. Πέφτεις σε μια ρουτίνα. Πρώτα αυτή η γωνία, μετά αυτός ο διάδρομος. Σταματά να είναι μια μάχη για επιβίωση και αρχίζει να μοιάζει με λίστα ελέγχου.
Γενικότερα, η έλλειψη του randomness βλάπτει το replayability. Το Left 4 Dead 2 είχε τον AI Director που δημιουργούσε random καταστάσεις βάση του πως τα πήγαινες, καθώς έριχνε εχθρούς από νέες γωνίες, spawnαρε resources σε διαφορετικά σημεία, λεπτές αλλαγές που κρατούσαν κάθε αγώνα φρέσκο. Το Killing Floor 3 δεν το έχει αυτό και νιώθεις την απουσία του όλο και περισσότερο με την πάροδο του χρόνου. Οι χάρτες είναι καλοφτιαγμένοι, χωρίς αμφιβολία, αλλά μόλις τους λύσεις, παραμένουν λυμένοι.
Μετά υπάρχουν και τα bosses. Τρία από αυτά: ο Impaler, το Chimeraκαι η Queen Crawler. Και ναι, το καθένα απαιτεί διαφορετικές στρατηγικές. Μερικά έχουν βίαιες επιθέσεις σώμα με σώμα. Άλλα παίζουν με το positioning ή τα status effects. Τα σχέδια είναι δημιουργικά, οι μάχες είναι έντονες και οι πρώτες σου συναντήσεις θα σου μείνουν αξέχαστες. Αλλά εδώ υπάρχει ένα μείζον πρόβλημα: τρία bosses σημαίνει, ότι η αναμέτρηση του έκτου κύματος έχει μία στις τρεις πιθανότητες να σε εκπλήξει. Δεν είναι και πολύ καλές πιθανότητες. Δεν παίρνει πολύ μέχρι να μπορείς πρακτικά να μαντέψεις τι θα συμβεί. Η αδρεναλίνη του ‘Τι θα αντιμετωπίσουμε τώρα;’ ξεθωριάζει γρήγορα. Γίνεται ‘Να ο Impaler πάλι, απλωθείτε, μην μαζευτείτε’. Κάνεις τα πάντα μηχανικά. Το παιχνίδι εξακολουθεί να είναι καλό, αλλά χάνει τη λάμψη του. Παρόλα αυτά, δεν σημαίνει ότι το παιχνίδι είναι βαρετό, δεν είναι. Αλλά για κάτι που βασίζεται τόσο πολύ στην επανάληψη, το KF3 θα μπορούσε να έχει περισσότερο χάος. Να ήταν περισσότερο απρόβλεπτο. Περισσότερους τρόπους για να σε κάνει να νιώθεις ότι τα πράγματα είναι έτοιμα να ξεφύγουν από τον έλεγχο.
Σε άλλα νέα, η μουσική επένδυση αξίζει επίσης ένα μεγάλο χειροκρότημα. Ισορροπεί μεταξύ βιομηχανικής ατμόσφαιρας και metal ήχου, δημιουργώντας ένταση χωρίς να καλύπτει κρίσιμους ήχους όπως τα γρυλίσματα των εχθρών ή τα κλικ του reload. Ωστόσο, παρατήρησα περιστασιακά pop-ins στα textures ή μικρά κολλήματα κατά τα loadings, αλλά τίποτα που να με αποσπάσει από την εμπειρία. Ελπίζω ότι μελλοντικές ενημερώσεις θα εξομαλύνουν περαιτέρω αυτές τις ατέλειες. Έτσι, από οπτική και τεχνική άποψη, το KF3 προσφέρει ένα ομαλό, ικανοποιητικό πακέτο.
Το θέμα είναι το εξής: ενώ το Killing Floor 3 είναι άρτιο εμφανισιακά και παίζεται υπέροχα, μερικές φορές φαίνεται λίγο… στείρο. Η ιδιόμορφη γοητεία που έδινε προσωπικότητα στα προηγούμενα παιχνίδια λείπει σε μεγάλο βαθμό εδώ. Αντ’ αυτού, έχεις μια πιο σοβαρή, σχεδόν κλινική ατμόσφαιρα που δεν σε συνδέει συναισθηματικά. Η ιστορία της Horzine, το υπόβαθρο της σειράς, ήταν πάντα περίεργη και σκοτεινή, με ένα διεστραμμένο χιούμορ να κρύβεται από κάτω. Αλλά στο KF3, μοιάζει σαν μια μεταγενέστερη σκέψη. Τα στοιχεία της ιστορίας είναι αδύναμα και δεν υπάρχει κατάλληλο story mode για να στηρίξει το παιχνίδι ή να του δώσει συναισθηματικό βάρος. Αυτό είναι κρίμα, γιατί αυτός ο τίτλος φαίνεται να παίρνει τον εαυτό του πιο σοβαρά από τους προκατόχους του, αλλά χωρίς να σου δίνει πολλά να ασχοληθείς πέρα από τα κύματα των εχθρών.
Άλλη μια μεγάλη quality-of-life έλλειψη είναι τα health bars. Μπορείς να δεις το life των συμπαικτών σου μόνο όταν τους κοιτάς απευθείας, κάτι που είναι ένα τεράστιο πρόβλημα, ειδικά αν παίζεις ως ο Medic. Το healing δεν είναι απλά να ρίξεις ένα φίλτρο ή να πατήσεις ένα κουμπί, εδώ πρέπει να ξέρεις πότε η ομάδα σου δυσκολεύεται χωρίς να χρειάζεται να μαντέψεις ή να χάσεις την συγκέντρωσή σου. Το να μην μπορείς να βλέπεις συνεχώς το health τους μοιάζει με παράλειψη και συχνά με βγάζει από την δράση, αναγκάζοντάς με να σταματήσω στη μέση της μάχης για να το ελέγξω.
Αυτά τα μικροπράγματα είναι που δείχνουν πώς το KF3 θα μπορούσε να είχε κάνει περισσότερα για να βελτιώσει τη συνολική εμπειρία, όχι μόνο το βασικό gameplay. Η άψυχη παρουσίαση, η έλλειψη μιας συναρπαστικής αφήγησης και τα ελλείποντα χαρακτηριστικά HUD δεν το κάνουν να φαίνεται πλήρως τελειοποιημένο. Μην με παρεξηγείτε, δεν είναι καθόλου κακό παιχνίδι. Αλλά θα μπορούσε να έχει περισσότερη προσωπικότητα, περισσότερη αφήγηση και καλύτερη υποστήριξη για την co-op εμπειρία που απαιτεί το gameplay. Αν η Tripwire Interactiveθέλει το KF3 να ξεχωρίσει μακροπρόθεσμα, αυτά είναι τα ζητήματα που πρέπει να αντιμετωπιστούν, ώστε οι παίκτες να αισθάνονται συνδεδεμένοι και όχι μόνο προκλητικοί.
Ας μιλήσουμε τώρα για κάτι πολύ βασικό. Το κόστος. Το Killing Floor 3 διατίθεται στην σταθερή τιμή των 39,99 €, η οποία φαίνεται πολύ λογική για αυτό που προσφέρει. Δεν προσπαθεί να εκμεταλλευτεί τους παίκτες με υψηλή τιμή ή ατελείωτα microtransactions. Αυτό είναι αρκετά αναζωογονητικό σε μια εποχή που πολλά παιχνίδια μοιάζουν με πορτοφόλια με σκανδάλες. Ωστόσο, το παιχνίδι βασίζεται στο πλέον καθιερωμένο μοντέλο battle pass ή supply pass για συνεχές περιεχόμενο. Ξέρετε πώς πάει, cosmetic items, seasonal challenges και μερικά extras που κλειδώνονται με grind ή ένα μικρό επιπλέον κόστος. Η Tripwire δεν βγάζει την ουρά της απ’ έξω, ακολουθεί το playbook που έχει γίνει πλέον καθημερινότητα.
Αλλά εδώ είναι το πρόβλημα, το season pass φαίνεται κάπως βαρετό. Ο εξοπλισμός και τα skins που παίρνεις είναι ως επί το πλείστων άψυχα και κρύα. Στερούνται της περίεργης, ιδιόμορφης γοητείας που είχαν τα προηγούμενα παιχνίδια Killing Floor. Μου έλειψαν τα παράξενα καπέλα, τα τρελά κοστούμια και η συνολική παιχνιδιάρικη προσωπικότητα που έκανε το grinding για τα cosmetics να είναι διασκεδαστικό, όχι σαν αγγαρεία. Δεν είναι ότι σε εκμεταλλεύονται, αλλά δεν υπάρχει καμία έξαψη σε ό,τι προσφέρεται πέρα από το βασικό παιχνίδι. Η αισθητική δεν σε εμπνέει πραγματικά να μείνεις ή να επιδείξεις το στυλ σου. Αντίθετα, είναι απλά οκ, το οποίο, σε ένα είδος γεμάτο με φανταχτερές live-service επιλογές, δεν είναι αρκετό.
Τα καλά νέα; Το βασικό gameplay δεν είναι κλειδωμένο πίσω από paywalls. Δεν είναι σε καμία περίπτωση pay-to-win. Αν θέλεις να απολαύσεις πλήρως το KF3, δεν χρειάζεται να ξοδέψεις περισσότερα χρήματα πέρα από την αρχική αγορά. Αυτό είναι ένα σταθερό πλεονέκτημα και κάνει το βασικό παιχνίδι να φαίνεται σαν μια δίκαιη συμφωνία. Έτσι, το monetization είναι λογικό αλλά χωρίς έμπνευση. Δεν καταστρέφει την εμπειρία, αλλά δεν προσθέτει και τίποτα αξιομνημόνευτο. Κατά την ταπεινή μου άποψη, αν η Tripwire θέλει να κρατήσει τους παίκτες κολλημένους πέρα από τους πρώτους μήνες, θα πρέπει να εμπλουτίσει τις seasonal προσφορές της και ίσως να επαναφέρει λίγο από εκείνη την εκκεντρική προσωπικότητα.
Εν κατακλείδι, με αυτά και με εκείνα και μετά από ώρες μάχης με κύματα από Zeds, ποιο είναι το συμπέρασμα; Το Killing Floor 3 δεν είναι τέλειο, αλλά είναι μια πολύ καλή συνέχεια. Σέβεται τις ρίζες του, ενώ βελτιώνει βασικά συστήματα, ειδικά τους πυροβολισμούς και την ευελιξία των classes. Υπάρχουν όμως κάποια αδύναμα σημεία. Όπως, η περιορισμένη ποικιλία χαρτών και οι προβλέψιμες αναμετρήσεις με τα bosses μπορούν να κάνουν τις περιπέτειες να φαίνονται ρουτίνα μετά από λίγο. Η έλλειψη μιας ισχυρής αφήγησης ή ενός story mode αφήνει τον κόσμο να φαίνεται λίγο κενός. Επιπλέον, κάποιες απώλειες στο quality-of-life, όπως τα health bars των συμπαίκτων σου, μπορούν να σε βγάλουν εκτός μάχης όταν τα πράγματα γίνονται έντονα.
Ωστόσο, τα πλεονεκτήματα του KF3 υπερτερούν κατά πολύ των μειονεκτημάτων του. Ο βασικός κύκλος του παιχνιδιού είναι εθιστικός: πολεμάς, επιβιώνεις, αναβαθμίζεις, επαναλαμβάνεις. Το σύστημα των specialists προσθέτει πραγματικό βάθος και η δυνατότητα του customization σε κάνει να επιστρέφεις. Τα όπλα είναι ισχυρά, τα εφέ ακρωτηριασμού είναι εντυπωσιακά και το στοιχείο της ομαδικής εργασίας είναι ενσωματωμένο στην ίδια την ουσία της εμπειρίας.
Αν ψάχνεις για μια νέα προσέγγιση στα co-op παιχνίδια με ζόμπι που απαιτούν κάτι περισσότερο από απλό χάος με πυροβολισμούς, το Killing Floor 3 αξίζει σίγουρα τον χρόνο σου. Είναι προκλητικό, ικανοποιητικό και γεμάτο με στιγμές που σε κάνουν να νιώθεις σαν να επέζησες από μια σκληρή δοκιμασία με τους φίλους σου. Θα εκθρονίσει κλασικά παιχνίδια όπως το Left 4 Dead 2; Ίσως όχι ακόμα. Αλλά με τακτικές ενημερώσεις, περισσότερα bosses, χάρτες και καλύτερη ποικιλία περιεχομένου, έχει τα θεμέλια για να γίνει ένα βασικό παιχνίδι για τους οπαδούς των ορδών με ζόμπι. Το Killing Floor 3 μπορεί να μην είναι τέλειο, αλλά έχει καρδιά, και αυτό μετράει πολύ. Απλά μην ξεχάσεις να φέρεις το μαχαίρι σου και το καλύτερο όπλο σου, θα τα χρειαστείς και τα δύο.
Βαθμολογία 8/10
