Αγαπητέ αναγνώστη καλωσήρθες, σε ένα ακόμα review εδώ στο Gamelab. Ξεκινώντας, θέλω να σου κάνω μια πολύ συγκεκριμένη ερώτηση. Θυμάσαι το παιδικό Marsupilami στο κανάλι Alter; Αν όχι, τότε μάλλον έχω γεράσει υπερβολικά πολύ και απευθύνομαι σε μία πολύ νεότερη γενιά.
Για όσους μεγάλωσαν με το Alter και τα παιδικά μιας άλλης εποχής, το όνομα Marsupilami πιθανότατα φέρνει αμέσως κάποιες αναμνήσεις. Για τους υπόλοιπους, πάλι, ίσως να είναι απλώς ένα περίεργο κίτρινο πλάσμα με τεράστια ουρά. Όπως και να έχει, το Marsupilami 2: Salsa Palombia δεν απαιτεί να γνωρίζεις τίποτα για το franchise για να το απολαύσεις.
Γενικότερα, ένα καλό 2D platformer δεν χρειάζεται πάντα μια επαναστατική ιδέα. Μερικές φορές αρκούν τα σωστά controls, τα καλοσχεδιασμένα επίπεδα και εκείνη η αίσθηση ότι θέλεις να συνεχίσεις να κινείσαι συνεχώς μπροστά. Το Marsupilami 2 το κάνει αυτό ακριβώς.
Το χρωματιστό sequel από την Ocellus Studio φέρνει τα Marsupilamis ξανά στην Palombia για μια γρήγορη περιπέτεια γεμάτη άλματα, collectibles, εχθρούς και φυσικά, το απόλυτο χάος. Μια παράξενη μελωδία έχει εξαπλωθεί σε ολόκληρη τη χώρα, αναγκάζοντας τα ζώα να χορεύουν ανεξέλεγκτα. Πίσω από αυτή την καταραμένη μουσική βρίσκεται η Mummy Queen, η οποία επέστρεψε από το Land of the Dead μαζί με τα minions της. Είναι μια χαζοχαρούμενη ιστορία, αλλά αυτό είναι και το νόημα.
Το story υπάρχει κυρίως για να σε στείλει να τρέχεις μέσα από ζούγκλες, πόλεις, χιονισμένα βουνά και λουνα παρκ. Και, ειλικρινά, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα σε αυτό. Το Marsupilami 2 δεν προσπαθεί να γίνει μια μεγάλη περιπέτεια με βαθιά ανάπτυξη χαρακτήρων. Θέλει να πηδάς πάνω από παγίδες, να χτυπάς εχθρούς με την ουρά σου και να κυνηγάς ακόμη ένα collectible που πιθανότατα δεν χρειάζεσαι, αλλά θέλεις οπωσδήποτε να πάρεις για να το κάνεις 100% (όπως εγώ). Και για αρκετές ώρες, το κάνει πολύ καλά.
Έχοντας ολοκληρώσει το πρώτο παιχνίδι, Marsupilami – Hoobadventure η μεγαλύτερη βελτίωση που παρατήρησα είναι ότι τα τρία playable Marsupilamis έχουν επιτέλους πραγματικές διαφορές μεταξύ τους. Ο Twister, η Hope και ο Punch διαθέτουν ο καθένας το δικό του ξεχωριστό ability κίνησης. Ο Twister μπορεί να κάνει glide στον αέρα, η Hope χρησιμοποιεί το δεύτερο jump της για να φτάνει σε μεγαλύτερα ύψη, ενώ ο Punch μπορεί να μεταμορφώνεται σε ένα bouncing ball που του επιτρέπει να αντιμετωπίζει ορισμένους κινδύνους με διαφορετικό τρόπο.
Τα βασικά controls είναι εύκολα και κατανοητά. Τρέχεις, πηδάς, κάνεις wall jump, επιτίθεσαι με την ουρά σου και χτυπάς το έδαφος. Μέσα σε λίγα λεπτά, όλα αρχίζουν να σου φαίνονται φυσικά. Και αυτό είναι σημαντικό, γιατί το Marsupilami 2 μπορεί να γίνει αρκετά γρήγορο όταν θέλει. Υπάρχουν sections όπου το παιχνίδι μετατρέπεται σε ένα απολαυστικό χάος από άλματα, εμπόδια και σωστά υπολογισμένες κινήσεις.
Στα περισσότερα levels μπορείς να αλλάζεις ανάμεσα σε δύο προκαθορισμένους χαρακτήρες. Εκεί μπαίνει και μια μικρή δόση puzzle-solving. Βλέπεις ένα collectible σε ένα σημείο που μοιάζει απρόσιτο; Ίσως χρειάζεσαι το extra jump της Hope. Έχεις μπροστά σου ένα επικίνδυνο κομμάτι γεμάτο spikes; Ο Punch ίσως είναι η λύση. Τουλάχιστον, αυτή είναι η θεωρία.
Εδώ όμως βρίσκεται το πρόβλημα, το σύστημα των χαρακτήρων είναι μια καλή προσθήκη, αλλά το παιχνίδι δεν το εκμεταλλεύεται πάντα όσο θα μπορούσε. Υπάρχουν στιγμές όπου η αλλαγή Marsupilami είναι απαραίτητη και έξυπνα σχεδιασμένη. Υπάρχουν όμως και μεγάλα κομμάτια όπου ένας χαρακτήρας μπορεί να κάνει σχεδόν τα πάντα.
Ο Punch είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα. Η μορφή του bouncing ball είναι σίγουρα διαφορετική και μερικές φορές πολύ χρήσιμη, αλλά μπορεί επίσης να μοιάζει πιο αργή και λιγότερο ευχάριστη σε σχέση με την κίνηση του Twister και της Hope.
Σε ένα platformer όπου το momentum είναι από τα μεγαλύτερα ατού του, αυτή η διαφορά φαίνεται. Οπότε ναι, οι τρεις διαφορετικοί χαρακτήρες βελτιώνουν σημαντικά το gameplay. Απλώς μερικές φορές νιώθεις ότι η ιδέα σταμάτησε ένα βήμα πριν γίνει πραγματικά εξαιρετική.
Η αρχική ζούγκλα είναι πολύχρωμη και ευχάριστη, αλλά ταυτόχρονα αρκετά γνώριμη. Αν έχεις παίξει αρκετά 2D platformers στη ζωή σου, έχεις ήδη δει vines, platforms και cartoon εχθρούς πολλές φορές. Ευτυχώς, το Marsupilami 2 γίνεται πιο ενδιαφέρον όσο συνεχίζεις.
Τα city levels έχουν περισσότερο χαρακτήρα, με αυτοκίνητα, ηλεκτρισμό, τρένα και περιβαλλοντικά εμπόδια που δημιουργούν γρηγορότερα και πιο απρόβλεπτα platforming sequences. Μετά έρχονται τα χιονισμένα βουνά, που είναι χωρίς αμφιβολία από τα καλύτερα κομμάτια ολόκληρου του παιχνιδιού. Τέλος, έχουμε τα λουνα παρκ levels που είναι αρκετά εντυπωσιακά με πυροτεχνήματα και κάποια levels που ζορίζουν αρκετά, σε σχέση με την αρχή του game.
Προσωπικά θα έλεγα ότι, υπάρχει κάτι ιδιαίτερο στα καλά snow levels ενός platformer. Ίσως είναι η αντίθεση των πολύχρωμων χαρακτήρων με το λευκό τοπίο. Ίσως είναι οι παγωμένες σπηλιές και οι δυνατοί άνεμοι. Όπως και να έχει, τα mountain sections έχουν πολύ περισσότερη ατμόσφαιρα και οπτική ταυτότητα από την αρχική ζούγκλα. Το παιχνίδι ξεκινά καλά και σταδιακά βρίσκει περισσότερο τον χαρακτήρα του.
Και γι’ αυτό ακριβώς το σχετικά μικρό campaign μπορεί να σε απογοητεύσει λίγο. Ακριβώς όταν τα environments και το level design αρχίζουν να δείχνουν περισσότερη φαντασία, η περιπέτεια πλησιάζει προς το τέλος της. Έχεις την αίσθηση ότι η Ocellus Studio είχε κι άλλες ιδέες που δεν πρόλαβε να αναπτύξει.
Παρόλα αυτά, τα levels παραμένουν διασκεδαστικά. Είναι γεμάτα collectibles, secrets και εναλλακτικές διαδρομές, ενώ το platforming έχει συνήθως πολύ καλό ρυθμό. Και ναι, το παιχνίδι δείχνει ξεκάθαρα τις επιρροές του από τα κλασικά platformers. Όσοι μεγαλώσαμε με παιχνίδια όπως τα Donkey Kong Country και Crash Bandicoot πιθανότατα θα αναγνωρίσουμε αυτή την old-school ενέργεια. Μερικές φορές αυτό λειτουργεί υπέρ του. Άλλες φορές οι ομοιότητες είναι λίγο πιο εμφανείς απ’ όσο θα ήθελες.
Όπως σχεδόν κάθε platformer, έτσι και το Marsupilami 2 έχει πολλά πράγματα για να μαζέψεις. Τα musical notes όμως δεν υπάρχουν απλώς για να ανεβάσεις το completion percentage σου. Χρειάζεσαι αρκετά από αυτά για να προχωρήσεις και να αντιμετωπίσεις τα bosses κάθε κόσμου. Αυτό σημαίνει ότι δεν μπορείς πάντα να τρέξεις μέχρι το τέλος ενός level και να τελειώσεις εκεί. Θα χρειαστεί να εξερευνήσεις.
Μερικές φορές αυτό είναι πολύ διασκεδαστικό. Το να ανακαλύπτεις μια κρυφή διαδρομή ή να καταλαβαίνεις ποιο Marsupilami χρειάζεσαι για να φτάσεις σε ένα δύσκολο σημείο δίνει μεγαλύτερη αξία στα levels. Άλλες φορές, βέβαια, μπορεί να γίνει λίγο εκνευριστικό όταν σου λείπουν μερικά notes και πρέπει να επιστρέψεις σε ένα παλιότερο stage ψάχνοντας κάτι που δεν είδες την πρώτη φορά.
Παρόλα αυτά, το σύστημα δίνει στο παιχνίδι μεγαλύτερο replay value απ’ όσο ίσως περιμένεις από το σύντομο campaign του. Υπάρχει επίσης το Salsa mode, μία από τις πιο ευχάριστες extra προσθήκες. Εδώ πρέπει να περάσεις levels που είχες επισκεφθεί διατηρώντας ένα συνεχόμενο chain από φρούτα. Όσο πιο γρήγορα και καθαρά κινείσαι, τόσο καλύτερο score πετυχαίνεις.
Είναι μια ωραία αλλαγή ρυθμού. Ξαφνικά, ένα level που έχεις ήδη ολοκληρώσει μετατρέπεται σχεδόν σε speed-running challenge. Αρχίζεις να θυμάσαι διαδρομές, να σχεδιάζεις τις κινήσεις σου και να προσπαθείς να μην καταστρέψεις το streak σου από ένα κακό άλμα.
Τα Battle Dojos προσθέτουν περισσότερες σύντομες δοκιμασίες, ενώ τα Cups συνδυάζουν αρκετά challenges σε μεγαλύτερα sequences. Έτσι, παρότι η βασική ιστορία δεν κρατάει πάρα πολύ, υπάρχει αρκετό optional content για όσους θέλουν να βγάλουν κάθε σταγόνα περιεχομένου από ένα platformer.
Οπτικά, το Marsupilami 2είναι από εκείνα τα παιχνίδια που σε κάνουν να χαμογελάς αμέσως. Η cartoon αισθητική είναι φωτεινή, εκφραστική και γεμάτη χρώμα. Τα Marsupilamis έχουν αρκετή προσωπικότητα στα animations τους και τα environments γίνονται όλο και πιο ενδιαφέροντα όσο προχωράς. Το enemy roster, όμως, είναι λιγότερο εντυπωσιακό.
Θα συναντήσεις αρκετές φορές τους ίδιους εχθρούς σε διαφορετικά levels και η έλλειψη ποικιλίας γίνεται εμφανής πριν τελειώσει το παιχνίδι. Κάθε world προσθέτει κάποιες νέες ιδέες, αλλά όχι αρκετές ώστε να μη νιώθεις ότι αντιμετωπίζεις συνεχώς γνώριμους αντιπάλους. Δεν είναι καταστροφή. Το combat δεν είναι άλλωστε το βασικό στοιχείο του παιχνιδιού. Αλλά τα platformers κερδίζουν πολλά από την οπτική ποικιλία και το να βλέπεις συνεχώς τα ίδια πλάσματα αφαιρεί λίγη από τη χαρά της εξερεύνησης.
Το soundtrack, από την άλλη, τα καταφέρνει πολύ καλύτερα. Η μουσική είναι ενεργητική, ευχάριστη και ταιριάζει απόλυτα με τη γρήγορη κίνηση του παιχνιδιού. Αρκετά tracks δίνουν στα levels την απαραίτητη ώθηση και κάνουν ακόμη και απλά platforming sections να μοιάζουν πιο συναρπαστικά. Η καλή μουσική κάνει μεγάλη διαφορά σε ένα platformer. Μπορεί να μη θυμάσαι κάθε εμπόδιο ενός level, αλλά θα θυμάσαι πώς σε έκανε να νιώσεις όταν έτρεχες μέσα σε αυτό. Και το Marsupilami 2 το καταφέρνει αυτό πολύ καλά.
Παρότι γίνεται πιο απαιτητικό όσο προχωράς, το Marsupilami 2παραμένει ένα αρκετά accessible παιχνίδι. Και αυτό έχει λογική. Είναι ξεκάθαρα σχεδιασμένο ώστε να μπορούν να το απολαύσουν νεότερες ηλικίες, χωρίς όμως να αφήνει εντελώς αδιάφορους τους πιο έμπειρους fans του genre. Το checkpoint system, όμως, είναι υπερβολικά γενναιόδωρο.
Όταν χάνεις τις ζωές σου, συνήθως δεν επιστρέφεις πολύ πίσω. Αυτό αφαιρεί μέρος της έντασης που συναντάς στα πιο απαιτητικά platformers. Ακόμη και τα υψηλότερα difficulty settings δεν αλλάζουν εντελώς αυτή την αίσθηση. Για κάποιους παίκτες, αυτό είναι θετικό. Κανείς δεν θέλει να ξαναπαίξει δεκαπέντε λεπτά ενός level επειδή έκανε ένα λάθος στο τέλος.
Για άλλους, όμως, μπορεί να μοιάζει σαν το παιχνίδι να σε προστατεύει υπερβολικά. Είναι λίγο αντιφατικό, γιατί η accessibility πλευρά είναι πραγματικά καλοδεχούμενη, αλλά το forgiving structure σημαίνει ότι ορισμένα δύσκολα sections χάνουν το βάρος τους. Μπορείς να αποτύχεις, να κάνεις respawn λίγο πιο πίσω και να συνεχίσεις χωρίς ιδιαίτερες συνέπειες. Ειλικρινά, το αν αυτό είναι πρόβλημα εξαρτάται από το τι ζητάς από ένα platformer.
Εν κατακλείδι, Το Marsupilami 2 – Salsa Palombia είναι μια καλή συνέχεια επειδή βελτιώνει τα σημεία όπου το προηγούμενο παιχνίδι χρειαζόταν περισσότερη δουλειά. Τα τρία Marsupilamis έχουν πλέον διαφορετικά abilities, τα later levels έχουν περισσότερη φαντασία και τα επιπλέον challenges δίνουν λόγους να επιστρέψεις μετά το τέλος του campaign. Αλλά υπάρχει και η αίσθηση ότι το παιχνίδι κρατιέται λίγο πίσω από το να γίνει κάτι πραγματικά σπουδαίο.
Τα abilities των χαρακτήρων δεν χρησιμοποιούνται πάντα όσο έξυπνα θα μπορούσαν. Η ποικιλία των εχθρών είναι περιορισμένη. Και το campaign τελειώνει ακριβώς τη στιγμή που το level design αρχίζει να βρίσκει μερικές από τις καλύτερες ιδέες του. Και όμως, τίποτα από αυτά δεν σταματά το παιχνίδι από το να είναι διασκεδαστικό.
Τα responsive controls και το colorful παρουσιαστικό δημιουργούν ένα παιχνίδι που μπορείς εύκολα να ανοίξεις και να απολαύσεις, ειδικά αν έχεις κουραστεί από τα τεράστια open-world games που ζητούν πενήντα ή εκατό ώρες από τη ζωή σου. Μερικές φορές δεν χρειάζεσαι άλλον έναν χάρτη γεμάτο εικονίδια.
Μερικές φορές θέλεις απλώς να πηδάς πάνω σε platforms, να μαζεύεις collectibles και να ακούς μερικά πολύ καλά μουσικά κομμάτια. Το Marsupilami 2: Salsa Palombia σου προσφέρει ακριβώς αυτό. Δεν είναι ένα genre-defining αριστούργημα και δεν καταφέρνει πάντα να αποκτήσει τόσο ισχυρή ταυτότητα όσο τα κλασικά παιχνίδια που το επηρέασαν. Έχει όμως γοητεία, solid controls, ολοένα και καλύτερα levels και αρκετό optional content για να προσφέρει περισσότερα από όσα δείχνει αρχικά το σύντομο campaign.
Και ξέρεις κάτι; Αυτό είναι αρκετό. Αν είσαι fan των colorful 2D platformers, το Marsupilami 2: Salsa Palombia αξίζει τον χρόνο σου. Απλώς μην εκπλαγείς όταν φτάσεις στο τέλος και σκεφτείς ότι η Palombia είχε χώρο για μερικούς ακόμη κόσμους.
Βαθμολογία 7,5/10
Διαβάστε ακόμα:
Ετοιμαστείτε για τις πιο χαοτικές διαδρομές με λεωφορείο που έχετε κάνει ποτέ σας
Onimusha Way of the Sword – Η επιστροφή του θρύλου είναι πλέον γεγονός
