Όπως πάντα, θα πρέπει να αναφέρουμε ότι το review αυτό γίνεται με τις ευλογίες της CD Media, η οποία μας παρείχε το παιχνίδι για PC.
Αγαπητέ αναγνώστη, καλωσήρθες στο review που περίμενα με ανυπομονησία για να σου παρουσιάσω, του METAL GEAR SOLID Δ: SNAKE EATER και θέλω να σου πω ότι, γενικότερα τα remakes είναι δύσκολη υπόθεση. Κάποιες φορές είναι τολμηρές επανερμηνείες που ξαναχτίζουν ένα κλασικό παιχνίδι από την αρχή, όπως το Resident Evil 2. Άλλες φορές είναι προσεκτικές αποκαταστάσεις, σαν να ξεσκονίζεις έναν παλιό πίνακα, να διορθώνεις τις ρωγμές και να τον βάζεις σε καλύτερο φως. Το METAL GEAR SOLID Δ: SNAKE EATER ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία. Δεν προσπαθεί να εφεύρει κάτι καινούργιο. Είναι σχεδόν μια πιστή αναπαραγωγή του Metal Gear Solid 3: Snake Eater, ενός παιχνιδιού που κυκλοφόρησε στο PS2 το 2004 και συχνά θεωρείται ένα από τα καλύτερα όλων των εποχών.
Αλλά ξέρεις κάτι; Αυτή η πιστότητα έχει δύο όψεις. Από τη μια, παίρνεις την ίδια αριστουργηματική ιστορία και το ίδιο stealth gameplay που έκαναν το πρωτότυπο τόσο αγαπημένο. Από την άλλη, πέφτεις πάνω σε άκαμπτες κινήσεις, ξεπερασμένο σχεδιασμό επιπέδων και ιδιοτροπίες που μοιάζουν απολιθωμένες στη θέση τους. Είναι σαν να βρίσκεις το αγαπημένο σου σνακ στην παιδική σου ηλικία σε μια γυαλιστερή καινούργια συσκευασία, παραμένει γευστικό, αλλά δεν είναι ακριβώς τόσο φρέσκο όσο θυμόσουν.
Ας ξεκινήσουμε με το προφανές, την ιστορία. Αν έχεις παίξει το Snake Eater, ξέρεις ότι πρόκειται για μία από τις πιο πλούσιες και αξέχαστες αφηγήσεις στα videogames. Μπαίνεις στις μπότες του Naked Snake (του άντρα που αργότερα θα γίνει Big Boss) σε μια αποστολή βαθιά στη Ρωσία της εποχής του Ψυχρού Πολέμου. Το setup είναι βασισμένο σε πραγματική ιστορία, αποστάτες επιστήμονες, πυρηνικές απειλές, πολιτικές προδοσίες, αλλά μετά κάνει στροφή προς το γνωστό μονοπάτι του Kojima. Μέσα σε μία ώρα περνάς από ένα briefing για τις εντάσεις ΗΠΑ–ΕΣΣΔ, σε μία μάχη με έναν τύπο που εκτοξεύει σμήνη από σφήκες από το στόμα του.
Δεν θα έπρεπε να λειτουργεί, αλλά λειτουργεί. Γιατί πολύ απλά Kojima. Αυτό το τρελό μείγμα στρατιωτικού ρεαλισμού και θεατρικών super villains είναι η καρδιά του Metal Gear. Το Delta δεν αλλάζει τίποτα εδώ, και ειλικρινά, είναι η πιο σωστή απόφαση που θα μπορούσαν να πάρουν οι δημιουργοί. Οι ίδιες ερμηνείες φωνής, οι ίδιες σκηνοθεσίες στα cutscenes, το ίδιο τέμπο. Είναι η ίδια υπερβολική, αλλά απρόσμενα συγκινητική ιστορία που οι fans έχουν παίξει ξανά και ξανά εδώ και σχεδόν δύο δεκαετίες. Οι κακοί: The End, The Fear, The Boss, παραμένουν εμβληματικοί. Το ότι έμεινε ανέγγιχτη η αφήγηση σημαίνει πως η ψυχή του παιχνιδιού δεν αλλοιώθηκε. Και αν το ζεις για πρώτη φορά, ετοιμάσου για μία από τις μεγάλες ιστορίες του gaming, ωμή και ατόφια.
Η πιο προφανής αλλαγή είναι ξεκάθαρα η οπτική. Χτισμένο στην Unreal Engine 5, τα ρωσικά δάση που σέρνεται ο Snake δεν έμοιαζαν ποτέ πιο πυκνά ή ζωντανά. Τα ψηλά χόρτα κινούνται με τον άνεμο, οι μπότες σου γεμίζουν λάσπη όταν περπατάς σε λασπώδες έδαφος και ο Snake φαίνεται καλύτερος από ποτέ με νέα μοντέλα χαρακτήρων και λεπτομέρειες στον εξοπλισμό. Ο ήχος έχει επίσης βελτιωθεί, οι πυροβολισμοί σκάνε με περισσότερη ένταση και οι ήχοι της ζούγκλας τυλίγουν τον παίκτη. Αλλά εδώ αρχίζουν τα πράγματα και γίνονται πολύπλοκα. Αυτά τα εντυπωσιακά γραφικά πατάνε πάνω σε γεωμετρία επιπέδων που δεν έχει αλλάξει από το 2004. Τα μονοπάτια εξακολουθούν να σε οδηγούν μέσα από στενούς διαδρόμους. Επιπλέον, εξακολουθούν να υπάρχουν τα τμηματοποιημένα επίπεδα, όπως και τα loading transitions όταν τα περνάς, αντί για ανοιχτούς χώρους όπως θα περίμενε κανείς από ένα σύγχρονο παιχνίδι stealth. Δεν σημαίνει ότι δεν είναι όμορφο, κάθε άλλο. Αλλά είναι ένας παράξενος συνδυασμός παλιού και νέου. Άλλες φορές εντυπωσιάζεσαι από τη ζούγκλα. Άλλες, θυμάσαι ότι στην ουσία παίζεις ένα παιχνίδι 20 ετών.
Αν λάτρεψες το gameplay του Snake Eater, το Delta είναι ουσιαστικά η ίδια εμπειρία. Ακόμα κρύβεσαι σε μικρούς χώρους, χρησιμοποιείς καμουφλάζ για να γίνεις ένα με το περιβάλλον, τρως φίδια και βατράχια για να κρατήσεις την αντοχή σου και προσέχεις κάθε επαφή με τους φρουρούς. Οι μηχανισμοί επιβίωσης: περιποίηση τραυμάτων και διαχείριση αντοχής, είναι επίσης εδώ και παραμένουν ενδιαφέρον. Το πρόβλημα είναι ότι οι ιδιοτροπίες του 2004 έρχονται μαζί. Η τεχνητή νοημοσύνη μοιάζει απλοϊκή με τα σημερινά δεδομένα. Το σκαρφάλωμα σε εμπόδια δείχνει λίγο αδέξιο. Δεν καταστρέφουν το παιχνίδι, αλλά φαίνονται. Είναι πιστό, ναι, αλλά ίσως υπερβολικά πιστό. Όταν παίζεις remake το 2025, περιμένεις κάποια εκσυγχρονισμένα στοιχεία. Το Delta όμως συχνά μοιάζει με μουσειακό έκθεμα, καλοδιατηρημένο αλλά ακίνητο.
Στους χειρισμούς τουλάχιστον το παιχνίδι προσπαθεί. Σου δίνει δύο επιλογές, το Legacy Style, που μιμείται την αρχική top-down κάμερα και το aiming σε πρώτο πρόσωπο. Και το New Style, που δανείζεται στοιχεία από το Subsistence και ακόμα και από το 3DS. Έχεις κάμερα τρίτου προσώπου, πιο γρήγορη στόχευση και crouch-walk, κάτι που δεν μπορούσε να κάνει ο Snake στο PS2. Η εναλλαγή είναι εύκολη, απλώς κάνεις reload checkpoint και το αλλάζεις όποτε θέλεις. Οι βελτιώσεις κάνουν την εμπειρία πιο προσιτή, ειδικά για νεότερους παίκτες. Αλλά μην περιμένεις fluid κίνηση τύπου Metal Gear Solid V. Το γύρισμα, το prone, ακόμα και η απλή κίνηση του Snake μπορεί να νιώθουν βαριά. Ουσιαστικά, το New Style κάνει το παιχνίδι πιο εύκολο στο χειρισμό, αλλά δεν αλλάζει τη σχεδίασή του και παραμένει στα ίδια stealth συστήματα και AI.
Και περνάμε στην ερώτηση του ενός εκατομμυρίου ευρώ, είναι το METAL GEAR SOLID Δ: SNAKE EATER υπερβολικά πιστό; Για τους βετεράνους, μάλλον ναι. Αν έχεις παίξει το Snake Eater δεκάδες φορές, θα εκτιμήσεις την προσοχή στη λεπτομέρεια. Οι ίδιες φωνές, τα φίλτρα που θυμίζουν το παλιό πράσινο χρώμα, τα πιο ζωντανά τοπία, όλα μιλούν στη νοσταλγία. Για τους νεοεισερχόμενους, όμως, μπορεί να φανεί ξεπερασμένο. Τα τμηματοποιημένα επίπεδα, οι άκαμπτες κινήσεις και ο ρυθμός δεν θυμίζουν stealth παιχνίδι του 2025. Σε σύγκριση με ένα Hitman 3 ή με το remake του The Last of Us Part I, το Delta δεν δείχνει τόσο μοντέρνο. Είναι κολλημένο ανάμεσα σε δύο εποχές.
Και μετά υπάρχουν τα στοιχεία που ξεχωρίζουν περισσότερο τώρα από ό,τι τότε. Το AI των εχθρών μοιάζει με χάρτινες φιγούρες που περιπολούν. Και ναι, η κάμερα εξακολουθεί να σας επιτρέπει να χαζεύετε τους γυναικείους χαρακτήρες από αμήχανες γωνίες πρώτου προσώπου (ξέρεις για ποιο πράγμα μιλάω, άστα αυτά σε μένα), ένα κατάλοιπο του σχεδιασμού των αρχών της δεκαετίας του 2000 που σήμερα μοιάζει περισσότερο ενοχλητικό παρά πονηρό. Η αυξημένη πιστότητα κάνει σχεδόν αυτές τις στιγμές χειρότερες, επειδή είναι πιο δύσκολο να τις αγνοήσεις ως ‘παλιάς κοπής quirks’. Έχουν διατηρηθεί, αλλά δεν έχουν βελτιωθεί. Και αυτό θέτει ένα πολύ απλό ερώτημα, πρέπει ένα remake να εξομαλύνει αυτές τις ατέλειες ή να τις αφήσει για λόγους αυθεντικότητας; Το Delta επιλέγει το δεύτερο.
Αυτό μας φέρνει στο φιλοσοφικό επίκεντρο του Delta. Ποιος είναι ο ρόλος ενός remake; Πρέπει να εκσυγχρονίσει το gameplay και να το ευθυγραμμίσει με τα σημερινά πρότυπα, ή πρέπει να διατηρήσει πιστά αυτό που έκανε το πρωτότυπο ξεχωριστό, συμπεριλαμβανομένων και των ατελειών του; Κοίταξε το Resident Evil 2, αυτό το remake τα άλλαξε όλα, από τα χειριστήρια μέχρι το σχεδιασμό των επιπέδων, παραμένοντας όμως πιστό στο πνεύμα του πρωτότυπου. Στη συνέχεια, κοίταξε το Shadow of the Colossus στο PS4, το οποίο διατήρησε το gameplay ανέπαφο, αλλά το έντυσε με σύγχρονα γραφικά. Το Delta είναι πιο κοντά στο δεύτερο. Δεν θέλει να πειράξει το όραμα του Kojima και για μένα ίσως αυτό είναι το σωστό. Το Metal Gear Solid 3 εξακολουθεί να είναι εξαιρετικό στην ουσία του και οι οπαδοί του θα είχαν εξεγερθεί αν το Delta είχε αλλάξει πάρα πολύ. Αλλά το κόστος αυτής της ευλάβειας είναι ότι μοιάζει περισσότερο με ένα μεταμφιεσμένο remaster παρά με ένα πλήρες remake. Αν έχεις παίξει πρόσφατα το HD Collection ή το Master Collection, θα βρεις το έδαφος πολύ οικείο.
Συμπερασματικά, πού καταλήγουμε; Το METAL GEAR SOLID Δ: SNAKE EATER είναι ένα προσεγμένο, πιστό και οπτικά εντυπωσιακό remake ενός από τα σπουδαιότερα παιχνίδια που έχουν δημιουργηθεί ποτέ. Διατηρεί την ιστορία, την ατμόσφαιρα και τους μηχανισμούς σχεδόν ακριβώς όπως ήταν, τυλίγοντάς τα σε ένα λαμπερό νέο πακέτο. Για τους παλιούς fans, αυτό είναι ένα δώρο. Είναι σαν να ξαναβλέπεις μια κλασική ταινία σε 4K, παραμένει το ίδιο αριστούργημα που θυμάσαι, μόνο πιο ευκρινές. Για τους νεοεισερχόμενους ή για όσους περίμεναν κάτι πιο κοντά στο Metal Gear Solid V, ίσως απογοητεύσει. Ο παλιός σχεδιασμός, οι άκαμπτες κινήσεις και τα quirks είναι ακόμα εκεί. Άλλοτε έχουν γοητεία, άλλοτε κουράζουν. Προσωπικά; Ακόμα το αγαπώ. Το χαρτόκουτο μπορεί να φαίνεται πιο γυαλιστερό τώρα, αλλά μέσα του έχει το ίδιο Metal Gear Solid 3 που με είχε μαγέψει χρόνια πριν. Και ίσως αυτό να είναι αρκετό. Αλλά το 2025, με remakes που συχνά ανεβάζουν τον πήχη, δεν μπορείς να μη σκεφτείς, μήπως θα έπρεπε να είναι κάτι παραπάνω;
Βαθμολογία 8/10
Διαβάστε ακόμα:
PAC-MAN WORLD 2 Re-PAC: Ο κλασικός ήρωας επιστρέφει ανανεωμένος
Η νέα σειρά REDMI Pad 2 Pro της Xiaomi αφήνει τους πάντες με το στόμα ανοιχτό
Σχόλια 1