Καλησπέρα, αγαπητέ αναγνώστη και καλωσήρθες στο review του Orbyss. Η αλήθεια είναι ότι, το Orbyss μου φάνηκε περίεργο από το πρώτο λεπτό. Όχι απαραίτητα κακό, απλά παράξενο. Σε ρίχνει μέσα σε έναν χώρο που μοιάζει ζωντανός και μηχανικός ταυτόχρονα, σου δίνει τον έλεγχο ενός μικρού Orb, και περιμένει να καταλάβεις μόνος σου τι γίνεται. Δεν μιλάει πολύ. Δεν εξηγεί τίποτα. Απλά σε σπρώχνει μπροστά με έναν ρυθμό γρίφων που ανεβαίνει σταθερά και δίκαια.
Αν σου αρέσουν τα puzzle games που σε εμπιστεύονται, μάλλον θα το εκτιμήσεις. Αν προτιμάς παιχνίδια που σου δίνουν όλες τις λεπτομέρειες στο πιάτο, το Orbyss μπορεί να σε εκνευρίσει. Αλλά αυτό είναι κομμάτι της γοητείας του, ή η παγίδα του, ανάλογα πώς το βλέπεις. Κάτσε να σου εξηγήσω.
Το παιχνίδι σε βάζει μέσα στο Construct. Το όνομα μοιάζει ψυχρό, σαν κάποιο σχέδιο σε τεχνικό φάκελο. Αλλά ο χώρος δεν είναι νεκρός. Βλέπεις ενεργειακές γραμμές που σπινθηροβολούν σαν νεύρα, πλατφόρμες που μοιάζουν βιολογικές, και μεταλλικές επιφάνειες που πάλλονται ελαφρά. Και μέσα σε όλα αυτά, ένα κόκκινο σύννεφο περνάει σαν θυμωμένη καταιγίδα. Αυτό είναι το Beast.
Περιστρέφεται, αφήνει πίσω του growths με μάτια που σε κοιτάζουν. Είναι κάπως ανατριχιαστικό χωρίς να το προσπαθεί ιδιαίτερα. Το περιβάλλον μένει σκόπιμα ασαφές. Κανείς δεν σου λέει τι είναι το Construct ή γιατί υπάρχει το Beast. Απλά φτιάχνεις τις δικές σου θεωρίες. Και συχνά αυτό είναι αρκετό.
Ο χειρισμός του Orb στην αρχή είναι απλός. Το στρίβεις. Κουνάς την κάμερα. Έχεις ένα action button που ενεργοποιεί μηχανισμούς, πιάνει pegs, σε πετάει από alcoves. Ακούγεται εύκολο, και είναι. Τουλάχιστον στην αρχή.
Η παγίδα είναι πως το παιχνίδι χτίζει πάνω σε αυτά τα βασικά στρώματα. Σε κάθε puzzle σου πετάει κάτι νέο. Άλλο Orb. Έναν drone μηχανισμό. Έναν ήχο που πρέπει να εντοπίσεις. Και στο τέλος τα ζητάει όλα μαζί. Ξέρεις εκείνο το συναίσθημα όταν ένα παιχνίδι γίνεται σιγά σιγά πιο απαιτητικό μέχρι να βρεθείς να αγχώνεσαι σε κάτι που πριν σου φαινόταν αστεία απλό; Αυτό κάνει και το Orbyss.
Στην αρχή, οι γρίφοι δεν ζητάνε πολλά. Κινήσου λίγο. Πάτα ένα κουμπί. Μην πέσεις από μια πλατφόρμα. Τα suction chutes στο τέλος κάθε puzzle σε ρουφάνε στο επόμενο σαν σωλήνες σε παλιό μηχάνημα.
Αυτές οι πρώτες στιγμές εξυπηρετούν έναν σκοπό, να εκπαιδεύσουν τα χέρια σου. Το να κυλάς το Orb είναι εύκολο, αλλά το να το χειρίζεσαι με ακρίβεια μαζί με την κάμερα… θέλει λίγο χρόνο. Κι όταν αρχίζει να σου βγαίνει φυσικά, το παιχνίδι αποφασίζει να σε δυσκολέψει.
Δεν λειτουργούν όλα τα Orbs το ίδιο. Άλλα μπορείς να τα ελέγξεις άμεσα. Άλλα δεν μπορούν να σε σηκώσουν, οπότε τα σέρνεις ή τα δείχνεις σε μια θέση για να πάνε εκεί μόνα τους.
Στα πιο σύνθετα puzzles αλλάζεις από Orb σε Orb και πρέπει να δουλέψεις σαν να είσαι σε control room. Ενεργοποίηση εδώ, κίνηση εκεί, αλλαγή Orb, άλλο switch αλλού. Είναι σαν μικρή χορογραφία που πρέπει να συγχρονίσεις. Και κάπου εκεί το παιχνίδι γίνεται πραγματικά ενδιαφέρον.
Μόλις εμφανιστούν τα drones, όλα αλλάζουν. Το drone σηκώνει το Orb και σου δίνει ελευθερία κίνησης πάνω από όλο το puzzle. Πετάς πάνω από gaps, βλέπεις πράγματα από πάνω, ανοίγουν νέες διαδρομές. Τα force fields σε περιορίζουν, αλλά μπορείς να τα απενεργοποιήσεις.
Η δυσκολία έρχεται όταν πρέπει να κάνεις eject το Orb σε συγκεκριμένο σημείο. Αν το κάνεις λάθος, μπορείς να το παγιδεύσεις. Ευτυχώς, το παιχνίδι δεν σε τιμωρεί. Απλά ξεκινάς πάλι από το pedestal. Αυτό δείχνει πολύ ξεκάθαρα πως οι developers δεν ήθελαν να σε τιμωρούν. Θέλουν να πειραματιστείς. Να δοκιμάσεις. Να αποτύχεις χωρίς άγχος.
Αν τα κανονικά drones σου δίνουν ελευθερία, τα programmable drones σου δίνουν… πονοκέφαλο (με την καλή έννοια). Τα ελέγχεις μία φορά, η μπάρα χρόνου αδειάζει, το drone εξαφανίζεται, και το επόμενο Orb επαναλαμβάνει ακριβώς τη διαδρομή που έκανες. Το χρησιμοποιείς για να ενεργοποιείς switches στο background ενώ εσύ κάνεις κάτι άλλο στο foreground.
Μερικά puzzles ζητάνε δύο ή τρία drones να λειτουργούν ταυτόχρονα, με τέλειο timing. Είναι από τις καλύτερες ιδέες του παιχνιδιού. Και από τις πιο αγχωτικές παράλληλα. Όταν όμως το drone πατάει το switch τη σωστή στιγμή και ανοίγει πλατφόρμα για σένα, τότε όλα δένουν και νιώθεις πανέξυπνος.
Μετά το παιχνίδι φέρνει puzzles με ήχο. Όχι μουσική. Όχι ρυθμικό gameplay. Περισσότερο ‘βρες από πού έρχεται ο τόνος’. Άλλες φορές η κάμερα σε κλειδώνει σε έναν δακτύλιο και πρέπει να ψάξεις με το stick πού δυναμώνει ο ήχος. Άλλες φορές ταιριάζεις τόνους ή ακολουθείς μια ακολουθία από chimes.
Και αν δεν μπορείς να ακούσεις καλά; Υπάρχει η επιλογή visual aid. Τα icons εμφανίζονται πάνω από τα στοιχεία του γρίφου, και κάνουν τον ήχο οπτικό. Το παιχνίδι το περιγράφει σαν ‘ευκολότερο’, αλλά στην πραγματικότητα είναι απλά δίκαιο.
Μπορείς να ζητήσεις hint από το pause menu, αν βρεις σκούρα τα πράγματα. Όχι αμέσως. Το παιχνίδι περιμένει μερικά λεπτά πριν σε αφήσει. Σαν να σου λέει ‘δοκίμασε λίγο ακόμα’. Όταν τελικά το ζητήσεις, σου δείχνει μια εικόνα και μία ακολουθία κινήσεων. Κι αυτό αρκεί. Το hint που πήρα εγώ έδειχνε ακριβώς εκείνο που αγνοούσα. Ένιωσα λίγο χαζός, αλλά εντάξει δεν είμαι και ο Sherlock Holmes.
Το Orbyss διαρκεί περίπου πέντε ώρες. Ίσως έξι. Ίσως τέσσερις. Τα οκτώ chapters ξεχωρίζουν όχι επειδή αλλάζει το περιβάλλον, δεν αλλάζει πολύ, αλλά επειδή αλλάζουν οι μηχανισμοί. Και ξέρεις κάτι; Τελειώνει ακριβώς όταν πρέπει.
Επιπροσθέτως, αν σου αρέσει το achievement hunting (όπως εμένα), εδώ θα βρεις πολλά. Μερικά απλά. Μερικά πιο απαιτητικά. Μερικά γελοία δύσκολα.
Η ιστορία είναι ελάχιστη. Το Construct μοιάζει ζωντανό. Το Beast μοιάζει σαν εισβολέας. Τα Orbs μοιάζουν σαν να καθαρίζουν μια μόλυνση. Αυτή είναι μία εκδοχή. Εσύ μπορεί να δεις κάτι άλλο. Ίσως το Orb είναι το πρόβλημα. Ίσως το Beast είναι ο αμυντικός μηχανισμός. Το παιχνίδι δεν απαντά. Και δεν χρειάζεται.
Για πες μου όμως ρε Karajohn το Orbyss αξίζει για τα 14,79€ που κοστίζει; Κοίταξε, αν σου αρέσουν τα puzzle games που ανεβαίνουν σταθερά, ναι. Αν θέλεις συστήματα που γίνονται πιο απαιτητικά λίγο λίγο, ναι. Αν θες καθαρή ιστορία ή λογική εξήγηση του κόσμου, μάλλον όχι. Αν σε εκνευρίζει το να ισορροπείς σε στενές πλατφόρμες με κάμερα 3D, ίσως σε κουράσει.
Αλλά το Orbyss βρίσκει μια ωραία ισορροπία. Σέβεται τον παίκτη. Σε αφήνει να μάθεις με τον ρυθμό σου. Σε δοκιμάζει χωρίς να σε τιμωρεί. Και όταν σε δυσκολεύει, ποτέ δεν το κάνει άδικα.
Ξέρεις τι; Με έκανε να σκεφτώ περισσότερο από όσο περίμενα. Να κάνω θεωρίες. Να θέλω να καταλάβω το Construct. Να απολαύσω puzzles που συνδυάζουν κίνηση, ήχο και timing με έναν τρόπο που ρέει όμορφα. Είναι σύντομο ταξίδι, αλλά καλό. Αν σου αρέσουν τα puzzle games που σε παίρνουν στα σοβαρά, το Orbyss αξίζει σίγουρα τον χρόνο σου.
Βαθμολογία 8/10
Διαβάστε ακόμα:
Πρώην developer της Rockstar: Αν καθυστερήσει ξανά το GTA 6, το hype θα «σβήσει»
O Niklas Malmborg μιλάει για το μέλλον των οχημάτων στο Helldivers 2
Σχόλια 1